32:335  335  PSALMUS  CXXX.  336  controversia  (ut  dixi)  valet  illud  axioma  inter  omnes,  neminem  extra  noxam  esse:  claudit  tamen  oculos  maior  pars  ad  sua  vitia,  et  in  latebris  ignorantiae  suae  secure  desidet,  nisi  violenter  excitetur.  Ubi  autem  urgentur  Dei  iudicio,  trepidant,  vel  usque  ad  desperationem  torquentur.  Quia  igitur  nemo  Deum  sibi  propitium  fore  confidit,  nulla  est  petendae  veniae  cura.  Si  quis  serio  iudicii  Dei  sensu  expergefiat,  pudore  et  metu  humiliari  necesse  erit.  Sed  non  sufficeret  talis  displicentia,  nisi  simul  accedat  fides,  quae  deiectos  timore  animos  ad  petendam  veniam  erigat.  Recte  ergo  David,  ut  verum  poenitentiae  affectum  induat,  se  primo  ad  Dei  tribunal  sistit:  sed  ne  terrore  confusus  deficiat,  mox-  spem  veniae  adiungit.  Et  certe  qui  non  ultra  gradum  hunc  procedunt,  ut  se  morte  aeterna  dignos  sentiant,  eos  videmus  quasi  phreneticos  magno  impetu  contra  Deum  ruere.  Ideo  quo  se  et  alios  melius  confirmet  propheta,  pronuntiat  non  posse  a  Deo  suam  clementiam  avelli  vel  separari,  ac  si  diceret,  Simul  ac  de  te  cogito,  occurrit  etiam  tua  bonitas,  ut  non  dubitem  te  mihi  fore  propitium,  quia  exuere  naturam  non  potes,  certoque  persuasus  sim  te  ideo  misericordem  esse  quia  Deus  es.  Sciamus  autem  non  de  confusa  gratiae  Dei  notitia  hic  agi,  sed  unde  certo  colligat  peccator,  simulac  Deum  quaesierit,  paratam  reconciliationem  fore.  Quare  non  mirum  si  apud  papistas  nulla  viget  firma  Dei  invocatio,  ubi  sua  merita,  satisfactiones,  et  dignam  (ut  vocant)  praeparationem  miscentes  Dei  gratiae,  de  reconciliatione  cum  Deo  suspensi  dubiique  semper  disceptant.  Ita  fit  ut  orando  nihil  quam  suos  dolores  et  cruciatus  augeant,  quemadmodum  si  quis  lignum  admoveat  iam  accenso  igni.  Ut  autem  orando  quis  proficiat,  eum  necesse  est  a  gratuita  peccatorum  remissione  incipere.  Notanda  est  etiam  finalis  causa  cur  Deus  ad  ignoscendum  propensus  dicatur,  et  nunquam  in  medium  prodire  quin  se  placabilem  servis  suis  offerat:  quia  scilicet  nulla  maneret  pietas  in  mundo,  nullus  Dei  cultus  sine  impetrandae  veniae  fiducia.  Hoc  quoqe  principium  ignorant  papistae.  Prolixe  quidem  concionantur  de  timore  Dei,  sed  quia  perplexas  dubitatione  tenent  miseras  animas,  aedificant  sine  fundamento.  Et  certe  hic  primus  Dei  rite  colendi  gradus  est,  sponte  nos  ei  et  liberali  affectu  subiicere.  Nam  quod  de  eleemosynis  docet  Paulus  2.  Corinth,  cap.  9  versu  7  ad  omnes  vitae  partes  extenditur:  Deum  scilicet  hilarem  datorem  amare.  Porro  qui  fiet  ut  se  Deo  quisquam  alacriter  offerat,  nisi  recumbat  in  eius  gratiam,  certoque  persuasus  sit  sua  obsequia  placere  ?  Quin  potius  fugient  omnes,  atque  horrebunt  Dei  conspectum:  quod  si  non  tergum  prorsus  obvertant,  captabunt  tamen  subterfugia.  Denique  sensus  iudicii  Dei  absque  spe  venia  horrorem  incutit,  qui  odium  necessario  ex  se  generat.  Non  contemnit