|
6:334
nihil
ad
rem.
Addit
praeterea,
Deum
nihil
aliorum
omnium
a
se
necessario
agere
aut
velle.
*)
Quae
philosophia,
non
modo
propter
levem
et
frivolam
curiositatem,
sed
etiam
quia
profanam
[pag.
141]
iustitiae
Dei
ab
eius
operibus
divisionem
inducit,
repudianda
est.
Quod
autem
iterum
subiicit,
nescire
se
quid
sibi
velit
illud,
Deum
velle
necessario
iustum
esse:
in
eo
parum
abest,
quin
Deum
instar
trunci
aut
stipitis
habere
se
prodat.
Voluntas,
inquit,
natura
posterior
est;
Deus
autem
natura
est
bonus.
Ergo
ineptum
est,
Deum
dicere
velle
iustum
esse,
qui
talis
est
natura.
Atqui
aptius
fecisset
ac
congruentius,
si
illud
quod
nuper
inter
Deum
et
creaturas
posuit
discrimen
in
hunc
usque
locum
servasset.
Habent
siquidem
multa
creaturae
a
natura
quae
in
voluntate
sita
non
sunt,
nec
sub
voluntatis
arbitrium
cadunt.
At
tale
quidpiam
in
Deo
imaginari,
sacrilegum
est
commentum:
qui
sic
est
natura
id
quod
est,
ut
talis
velit
esse;
sic
etiam
vult
quidquid
vult,
ut
illud
habeat
a
natura.
Nam
quum
circulari,
ut
sic
dicam,
quodam
nexu
inter
se
cohaereant
Dei
bonitas,
sapientia,
virtus,
iustitia,
voluntas,
hoc
vinculum
disrumpere,
impiae
et
diabolicae
est
imaginationis.
Quum
ergo
velit
esse
Deus
quidquid
est,
idque
necessario,
non
dubium,
quin
sicut
necessario
bonus
est,
ita
et
talis
velit
esse:
quod
tam
procul
a
coactione
abest,
ut
maxime
sit
in
eo
voluntarius:
liberum
dicerem,
si
pro
spontaneo
accipi
inter
nos
conveniret.
Quod
de
diabolo
adducimus,
sic
solvit:
hoc
ipsum,
quod
necessario
malus
sit,
poenam
esse
peccati,
quod
nulla
necessitatis
vi
coactus
admisit.
Quasi
non
haec
similiter
ratio
in
homines
conveniat.
Neque
enim,
sicut
toties
dictum
est,
in
natura,
sed
in
vitio
necessitatem
constituimus,
cui
dicimus
subiacere
hominum
genus.
Hoc
modo
interesse
docemus,
quod
in
aeternam
servitutem
addictus
fuit
diabolus,
in
qua
nulla
sit
spes
manumissionis:
nobis
relictum
est
hoc
remedium,
ut
spiritus
sancti
gratia
inde
exeamus.
Fatetur
tandem,
non
pugnare
simpliciter
cum
voluntate
necessitatem,
sed
cum
voluniate
hominum,
qui
adhuc
in
mundo
peregrinantur.
Hoc
figmento
eleganter
quidem
eludere
sibi
videtur
nostram
[pag.
142]
solutionem:
sed
quam
illi
facile
est
dicere,
tam
nobis
negare
promptum
est.
At
de
viatoribus
loquitur
Augustinus,
quum
perpetuam
necessitatis
cum
voluntate
repugnantiam
statuit.
Tuo
de
statii
primi
hominis
loqui
se
testatur,
antequam
in
miseriam
hanc,
sub
qua
nos
omnes
eius
posteri
laboramus,
incidisset.
Nunc
vero
post
eiub
lapsum,
necessitatis
iugum,
a
quo
alias
soluti
essemus
atque
immunes,
1)
Gallus
vertis
II
adiouste
aussi
que
Dieu
ne
fait
ou
veut
necessairement
rien
de
toutes
autres
choses
hors,
soymesme.
|