|
47:334
in
aeterna
eius
veritate
esse
fundatos.
Quantumvis
ergo
cum
sua
protervia
insaniat
mundus,
sequamur
Christi
doctrinam,
quae
supra
coelum
et
terram
longe
eminet.
Quum
sermonem
negat
esse
suum,
accommodat
se
discipulis,
ac
si
diceret,
non
humanum
esse,
quia
fideliter
tradat
quod
illi
a
patre
iniunctum
est.
Interea
scimus,
quatenus
aeterna
est
Dei
sapientia,
ipsum
esse
unicum
omnis
doctrinae
fontem,
et
eius
spiritu
loquutos
esse
quicunque
ab
initio
fuerunt
prophetas.
25.
Haec
loquutus
sum
votis
apud
vos
manens.
26.
Paracletus
autem
spiritus
sanctus,
quem
mittet
pater
in
nomine
meo,
ille
vos
docebit
omnia
et
suggeret
vobis
omnia,
quae
vobis
dixi.
27.
Pacem
relinquo
vobis,
pacem
meam
do
vobis
:
non
quemadmodum
mundus
dat,
ego
do
vobis:
ne
turbetur
cor
vestrum
neque
formidet.
28.
Audistis
quod
dixerim
vobis:
Vado,
et
venio
ad
vos:
si
diligeretis
me,
gauderetis
utique
quod
dixerim:
Vado
ad
patrem,
quia
pater
maior
me
est.
25.
Haec
loquutus
sum.
Hoc
ideo
addit,
ne
despondeant
animum,
etsi
minus
profecerint
quam
par
erat.
Spargebat
enim
tunc
doctrinae
semen,
quod
aliquamdiu
suffocatum
latuit
in
discipulis.
Ergo
eos
ad
bene
sperandum
hortatur,
donec
fructum
proferat
doctrina,
quae
nunc
videri
posset
inutilis.
In
summa
testatur
illis
in
doctrina,
quam
audierant,
suppetere
uberem
consolationis
materiam,
nec
alibi
quaerendam
esse.
Quod
si
non
illis
statim
appareat,
iubet
esse
bono
animo,
donec
spiritus
interior
magister
idem
in
ipsorum
cordibus
loquatur.
Valde
utilis
omnibus
admonitio,
nisi
statim
consequimur
quidquid
docet
Christus,
obrepit
fastidium
et
irritum
in
rebus
obscuris
laborem
insumere
nos
piget.
Atqui
afferenda
est
prompta
docilitas,
praebendae
aures
et
retinenda
attentio,
si
rite
in
Dei
schola
proficere
cupimus:
praesertim
vero
tolerantia
opus
eat,
donec
patefaciat
spiritus
quod
frustra
visi
sumus
saepius
legisse
vel
audisse.
Quare
ne
languescat
in
nobis
discendi
studium
vel
in
desperationem
labamur,
ubi
non
statim
assequimur
loquentis
Christi
mentem,
sciamus
hoc
nobis
omnibus
dici,
spiritus
tandem
suggeret
quae
loquutus
sum.
Hanc
quidem
poenam
denuntiat
incredulis
Iesaias
(29,
l
l
)
,
ut
sermo
Dei
sit
illis
tanquam
liber
clausus.
Sed
Dominus
hoc
etiam
modo
plerumque
suos
humiliat.
Ideo
patienter
ac
placide
exspectandum
revelationis
tempus,
nec
verbum
propterea
respuere
decet.
Caeterum
quum
testetur
Christus,
proprium
esse
spiritus
sancti
munus
docere
apostolos,
quod
iam
ex
ipsius
ore
didicerant,
sequitur
irritam
et
nihili
fore
externam
praedicationem,
nisi
accedat
spiritus
magisterium.
Duplicem
ergo
habet
Deus
docendi
modum.
Nam
et
hominum
ore
insonat
nostris
auribus
et
|