|
32:334
3.
(Si
iniquitates
observes.)
Hic
iam
fatetur
se
iustas
poenas
luere,
quantumvis
misere
afflictus
sit.
Porro
quum
suo
exemplo
toti
ecclesiae
regulam
dictet,
nemo
sine
humili
deprecatione
in
Dei
conspectum
se
offerre
audeat,
praesertim
ubi
Dominus
severe
nos
tractat,
sciamus
eandem
quae
hic
editur
confessionem
a
nobis
exigi.
Nam
qui
vel
sibi
blanditur,
vel
neglectu
sua
peccata
sepelit,
dignus
est
qui
tabescat
in
suis
miseriis:
certe
indignus
est
qui
vel
minimum
levationis
a
Deo
impetret.
Simul
ergo
ac
irae
suae
signa
profert
Deus,
etiam
qui
aliis
omnium
sanctissimus
videtur,
ad
hanc
vocem
descendat,
si
iure
nobiscum
agere
statuat
Deus,
vocetque
ad
tribunal
suum,
neminem
mortalium
posse
consistere.
Atque
ut
demus
unum
hominem
hic
precari,
simul
tamen
pronuntiat
de
toto
genere
humano,
ac
si
diceret,
a
primo
usque
ad
ultimum
omnes
filios
Adae,
si
reddenda
sit
vitae
ratio,
perditos
esse
ac
damnatos.
Ergo
sanctissimos
etiam
quosque
hunc
reatum
subire
necesse
est,
ut
ad
misericordiae
asylum
confugiant.
Nec
tamen
propheta
extenuandae
culpae
causa
alios
secum
involvit:
sicut
hypocritae,
ubi
non
audent
prorsus
se
iudicio
eximere,
subterfugium
hoc
sibi
accersunt:
An
ego
vel
primus
vel
solus
peccavi?
atque
ita
dum
se
in
turba
miscent,
dimidiam
absolutionem
se
adeptos
credunt.
Propheta
vero
tale
effugium
minime
captavit
:
imo
postquam
se
penitus
excussit,
eo
graviore
poena
obstrictum
esse
fatetur,
quod
ex
toto
genere
humano
ne
unus
quidem
aeternum
exitium
effugere
queat.
Ac
si
dixisset,
Quisquis
accedet
in
conspectum
Dei,
quamlibet
rara
sanctitate
polleat,
succumbet
tamen,
quid
igitur
mecum
fiet
qui
non
unus
sum
ex
optimis?
Haec
genuina
est
huius
doctrinae
applicatio,
ut
quisque
vitam
suam
serio
examinet
ad
perfectionem
illam
quae
nobis
in
lege
praescribitur.
Sic
fiet
ut
sine
exceptione
fateri
cogatur,
cunctos
mortales
aeterno
interitu
dignos
esse
:
singuli
vero
se
millies
perditos
esse
agnoscant.
Iam
vero
docet
hic
locus,
quum
nullus
propriis
operibus
stare
queat,
quicunque
iusti
reputantur
coram
Deo,
venia
et
remissione
iustos
esse:
alioqui
evanescet
omnes
iustitia.
Et
papistae
quidem
fatentur
defectum
operum
indulgentia
suppleri:
sed
quia
partialem
somniant
iustitiam,
quae
homines
sustineat
coram
Deo,
longissime
aberrant
a
prophetae
sensu,
sicuti
ex
sequentibus
clarius
liquebit.
4.
(Quia
apud
de
est.)
Versus
hic
longius
nos
deducit,
nam
etsi
ore
tenus
fatentur
omnes
neminem
esse
in
mundo
quem
Deus,
si
velit,
aeternae
morti
non
iure
addicat;
quotusquisque
sibi
persuadet
quod
nunc
addit
propheta,
gratiam
qua
indiget
sibi
paratam
fore?
nam
vel
cum
stupore
indormiunt
suis
peccatis,
vel
fluctuantur
inter
varias
dubitationes,
et
tandem
desperationi
succumbunt.
Sine
|