25:334  deinde  ut  locorum  nominibus  admoniti,  reminiscantur  quoties  et  quot  modis  iram  Dei  in  se  provocaverint:  maxime  vero  ut  agnoscant,  quum  iam  essent  in  ipso  terrae  promissae  vestibulo,  sua  pravitate  et  contumacia  se  fuisse  retroactos,  et  per  flexuosos  errores  vagatos,  donec  illis  impiae  ingratitudinis  soluta  esset  merces.  Interea  ut  secum  expendant,  Deum  sua  misericordia  sic  temperasse  vindictae  rigorem,  ut  gratiae  suae  contemptores  quantumvis  scelestos  et  indignos,  aleret  nihilominus,  et  foveret:  foedus  vero  quod  pepigerat  cum  Abraham  ad  filios  propagaret.  In  hunc  finem  respicere  oportuit  Israelitas,  ut  rite  in  tota  itineris  sui  narratione  proficerent.  Porro  non  abs  re  praefatur  Moses,  has  esse  profectiones  filiorum  Israel:  quia  ex  quo  egressi  fuerant  e  terra  Gossen,  eos  non  vulgaris  trepidatio  et  anxietas  constrictos  tenuit,  donec  se  viderunt  in  sepulcrum  demersos:  quia  undique  conclusi  erant  vel  mari,  vel  faucibus  duorum  montium,  vel  exercitu  Pharaonis.  Desertum  ingressi  antequam  pertingerent  ad  montem  Sinai,  septem  stativa  habuerunt,  in  quibus  centies  pereundum  erat  fame,  siti,  rerumque  omnium  inopia,  nisi  mirabiliter  a  Deo  fuisset  succursum.  Caeterum  quum  totidem  diebus  facile  esset  totum  iter  conficere,  iam  tunc  moram  afferre  coepit  perversa  eorum  importunitas.  Si  eos  urgebat  panis  et  aquae  penuria  acrius  stimulari  oportuit,  ut  suppliciter  ad  Deum  confugerent.  Adeo  autem  alieni  sunt  a  mansuetudine,  quae  eos  doceat  a  Deo  precibus  et  votis  efflagitare  necessitati  suae  remedium,  ut  potius  tumultuentur  contra  Mosen:  neque  id  modo,  sed  proterve  Deum  ipsum  impetant  nefandis  conviciis,  ac  si  saevus  esset  carnifex,  non  redemptor.  Hinc  ergo  factum  est,  ut  non  ante  diem  quadragesimum  adducti  tandem  fuerint  ad  montem  Sinai.  Vixdum  lex  erat  promulgata,  et  adhuc  personabat  in  eorum  auribus  formidabilis  vox  Dei,  qua  eos  sibi  in  populum  addixerat,  et  ecce,  repente  turpis,  imo  prodigiosa  ad  idololatriam  defectio:  qua  per  eos  non  stetit  quominus  abiecta  Dei  gratia,  et  quantum  in  ipsis  erat,  abolita  promissione,  misere  perirent,  ut  digni  erant.  Hoc  obstaculo  rursus  fuerunt  ab  ulteriore  progressu  cohibiti.  Eadem  obstinatione  subinde  contra  Deum  insanierunt:  nec  pluribus  poenarum  exemplis  admoniti  unquam  redierunt  ad  sanam  mentem.  Cumulus  furiosae  contumaciae  fuit,  dum  progressi  ad  terrae  promissae  limitem,  repudiarunt  Dei  beneficium,  seque  tanquam  Deo  repugnante  hortati  sunt  ad  reditum,  ac  si  foeteret  illis  inaestimabilis  redemptio  quae  eos  perpetua  obligatione  retinere  debuerat  in  obsequio  Dei.  Quae  deinde  sequuntur  stationes,  magis  ad  vivum  exprimunt,  sicuti  navis  tempestate  repulsa  a  portu  variis  procellis  circumvolvitur,  ita  quoque  retractos  ab  accessu  terrae  per  obliquos  circuitus  errasse:  quoniam  digni  erant  quos  Deus  per  ludibrium  traduceret.  Ad  hoc