|
47:333
333
CAPUT
XIV.
334
tum
iubet
in
doctrinae
suae
observantiam
et
pietatem
incumbere.
Ostendit
porro
Christus
his
verbis,
quomodo
rite
obediatur
evangelio:
nempe
quum
officia
nostra
et
externae
actiones
ex
illius
amore
nascuntur.
Frustra
enim
laborant
brachia
et
pedes
totumque
corpus,
nisi
in
corde
regnet
amor
Dei,
qui
gubernet
externa
membra.
Iam
quum
certum
sit
nos
servare
Christi
praecepta,
quatenus
ipsum
amamus,
sequitur
nullibi
posse
reperiri
in
mundo
perfectum
eius
amorem,
quia
nemo
est
qui
perfecte
servet
eius
mandata.
Gratum
ta*men
Deo
est
eorum
obsequium,
qui
ad
hunc
scopum
vero
conatu
adspirant.
23.
Pater
meus
diliget
eum.
Iam
prius
exposuimus
non
statui
in
secundo
ordine
Dei
amorem,
quasi
pietatem
nostram
sequatur
ut
amoris
causam,
sed
ut
certo
persuasi
sint
fideles,
obedientiam
quam
evangelio
praestant
Deo
gratam
esse,
et
nova
subinde
donorum
incrementa
ab
eo
exspectent.
Veniemus
ad
eum,
qui
me
diligit,
hoc
est,
sentiet
in
se
residere
Dei
gratiam,
et
magis
magisque
in
dies
Dei
donis
augebitur.
Ergo
dilectionem
nominat,
non
illam
aeternam,
qua
nondum
natos
etiam
ante
creatum
mundum
complexus
est,
sed
ex
quo
eam
cordibus
nostris
obsignat,
quum
nos
facit
adoptionis
suae
participes.
Ac
ne
primam
quidem
illuminationem
intelligit,
sed
eos
fidei
gradus,
per
quos
assidue
fideles
pergere
oportet,
iuxta
illud
:
Habenti
dabitur.
Perperam
ergo
ex
hoc
loco
eliciunt
papistae
duplicem
amorem
quo
Deum
prosequimur.
Pingunt
Deum
naturaliter
a
nobis
diligi
priusquam
nos
spiritu
suo
regeneret,
et
hac
etiam
praeparatione
nos
mereri
regenerationis
gratiam.
Quasi
vero
non
passim
doceat
scriptura
et
ipsa
etiam
experientia
clamet,
nos
prorsus
a
Deo
adversos
esse
eiusque
odio
infectos
et
refertos,
donec
corda
nostra
mutet.
Tenendum
est
ergo
illud
Christi
consilium,
quod
venturi
sint
ipse
et
pater,
ut
fideles
in
perpetua
gratiae
fiducia
confirment.
24
Qui
non
diligit
me.
Quia
incredulis
permixti
sunt
fideles
in
mundo,
et
eos
tanquam
in
mari
turbulento
variis
procellis
agitari
necesse
est,
hac
rursum
admonitione
confirmat
eos
Christus,
ne
abstrahantur
malis
exemplis.
Ac
si
diceret:
Ne
respicite
in
mundum,
ut
ab
eo
pendeatis,
quia
semper
erunt
qui
me
et
meam
doctrinam
contemnant:
vos
autem
gratiam,
quam
semel
amplexi
estis,
constanter
ad
finem
retinete.
Interea
significat
mundum
iustas
suae
ingratitudinis
poenas
dare,
quum
in
sua
caecitate
perit,
quando
verae
iustitiae
contemptu
impium
adversus
Christum
odium
prodit.
Et
sermo
quem-
audistis.
Ne
propter
mundi
pervicaciam
labascant
aut
vacillent
discipuli,
autoritatem
rursus
doctrinae
suae
conciliat,
quum
testatur
ipsam
a
Deo
esse,
non
humanitus
in
terra
confictam.
Atque
in
hoc
fidei
nostrae
consistit
firmitas,
si
Deum
nobis
ducem
esse
scimus,
nec
alibi
quam
|