|
6:332
repetitum
carmen
occinit
:
ex
patribus
se
monstrasse,
frustra
datam
esse
legem,
si
impleri
nequeat;
locum
nec
merito
nec
demerito
fore,
nisi
tam
ad
bonum
quam
ad
malum
libera
sit
voluntas.
Atque
ut
multitudine
testium
nos
obruat,
totam
illam,
quam
ante
recensuimus,
catervam
profert.
Quod
ad
larvatum
illum
Petrum
et
fictitium
Clementem
spectat,
facessant
e
medio.
Nam
illas
ineptias
verbo
uno
non
dignabor.
De
aliis
iam
dixi,
quantum
sufficiat.
Quanquam
nullus
est
ipsorum
omnium
certior
interpres,
quam
Augustinus,
dum
suam
in
communi
causa
mentem
exponit.
Quod
enim
dixerat,
non
posse
inveniri
culpae
rationem,
ubi
natura
dominatur
aut
necessitas,
nonnisi
in
sanae
et
integrae
naturae
consideratione
valere
admonet.
Necessitati
enim
non
subiacere
homines,
sed
quam
sibi
voluntaria
culpa
primus
homo
contraxerit.
Natura,
inquit,
nobis
facta
est
poena.
Et
vindicta
primi
hominis
quod
erat
poena,
nobis
natura
est.
Quum
ergo
necessitas
peccati
sit
poena,
quae
inde
oriuntur
peccata,
merito
culpari,
et
eorum
culpam
merito
imputari
hominibus,
quando
voluntarium
est
principium.
Nunc
ergo
quid
causae
est,
cur
solutionem
a
me
positam
tanto
fastu
contemnat
ac
derideat
Pighius?
Augustinum
omitto,
non
minus
argutum,
opinor,
dialecticum,
quam
sit
Pighius:
qui
hac
aut
tali
responsione
data
se
defunctum
putat.
Sed
pietatis
sensum
consulamus,
an
non
satis
hoc
sit
ad
hominis
reatum,
ubi
sua
culpa
periisse
convincitur.
Neque
enim
alia
populum
suum
accusasatione
premit
Deus,
quum
dicit:
Perditio
tua
Israel,
in
me
tantummodo
auxilium
tuum.
At
populum
illic
arguit,
qui
verbo
suo
obtemperare
noluerat.
Fateor,
sed
quum
universalis
sit
sententia,
videndum,
quid
contineat.
Hoc
autem
procul
dubio
significat,
destitui
omni
excusatione
hominem,
si
sibi
causa
exitii
fuisse
[pag.
139]
deprehendatur.
At
hoc
non
esse
causatur
Pighius,
nisi
tam
effugere
perditionem,
quam
perdere
se
possit.
Qui
sic
balbutit,
vel
grunnit
potius,
se
primum
illud
fidei
nostrae
axioma
non
tenere
prodit,
nos,
ac
totam
nostram
ad
bene
agendum
virtutem,
in
Adam
periisse.
Nec
vero
ab
eo
se
abhorrere
hic
dissimulat,
qui
toties
corruptionem
ex
primo
parente
contractam,
non
alibi
quam
m
membris
corporis
locat.
Quod
in
altero
membro
dico
subesse
vitium,
ubi
peccatum
colligunt
vitari
posse
si
voluntarium
est,
et
ideo
argumentum
valere
nego,
quia
deductionem
habeat
a
voluntario
ad
liberum:
hoc
ut
refellat,
Augustinum
mihi
regerit,
quem
ubique
sic
ratiocinari
dicit.
Atqui
iam
toties
Augustinum
produxi
suae
sententiae
interpretem,
ut
amplius
repetere
mihi
ipsi
fastidio
sit.
Nam
quae
pro
sua
garrulitate
subinde
recinit
Pighius,
de
sana
et
integra
natura
scribit.
Ubi
autem
de
vitiosa
natura
sermo
est,
peccatum
esse
palam
pronunciat,
sive
vitari
|