|
6:331
RESPONSIO
CONTRA
PIGHIUM
suum
Ulum
catalogum,
meo
stylo
iam
superius
confossum
et
erasum,
recitat.
Ego
vero
non
cum
antiquis
patribus
mihi
bellum
esse
profiteor,
sed
cum
Pighio
duntaxat
et
similibus,
vel
canibus,
vel
porcis:
qui
sacrosanctam
et
salutarem
Dei
veritatem,
partim
impuro
et
obscoeno
rostro
contaminant,
partim
conculcant
pedibus,
partim
venenato
morsu
lacerant,
partim
latratu
persequuntur.
Verum
si
in
refutanda
eius
garrulitate
insistere
vellem,
nullus
esset
finis.
Itaque
[pag.
137]
a
lectoribus
peto,
ne
a
re
ipsa
dimoveri
se
patiantur.
Quod
si
mihi
dederint,
efficiam
ne
quid
in
meis
responsionibus
desiderent.
Nunc,
primum
quod
recito
absurdum
est:
Si
peccatum
necessitatis
est,
iam
desinit
esse
peccatum;
si
voluntarium
est,
ergo
vitari
potest.
Addo
autem,
hoc
dilemmate
vexatum
olim
fuisse
Augustinum
a
Pelagio.
Clamat
hic
phreneticus,
me
mentiri.
Atqui
nihil
dixi
quod
non
Augustinus
ipse
prodiderit.
Hanc
enim
Pelagii
ratiocinationem
nonaml)
ponit,
libro
de
Perfectione
iustitiae.
Quae
ergo
ista
est
rabies,
negare
uspiam
esse,
quod
ante
oculos
exhibetur?
At
similiter
usus
est
contra
Manichaeos
Augustinus.
Rite
quidem,
et
optima
ratione,
quum
illi
peccatum
hominibus
a
Deo
ingenitum
esse,
tanquam
substantiale
malum,
fingerent;
non
concederent
vitio
propriae
voluntatis
accidisse.
Nostra
autem
causa
dissimilis.
Ergo
sicuti
huius
absurdi
obiectione
hodie
nos
oppugnant
romanenses
theologi,
ita
olim
eadem
Augustinum
Pelagius
impetebat.
Exstat
enim
liber,
qui
hoc
testatur.
Negando
quid
proficiet
Pighius?
Et
tamen
illud,
quod
a
me
additum
Pighius
praetermisit,
quantae
est
ingenuitatis?
Nolle
me
hostes
nostros
praegravari
Pelagii
nomine,
donec
de
re
ipsa
satisfactum
a
nobis
fuerit.
Porro
satisfaciendi
ratio
haec
est:
Nihilominus
iure
nobis
imputari
peccatum,
etiamsi
necessarium
sit.
Ratio
est,
quia
si
quis
cum
Deo
disceptare
velit,
et
hoc
praetextu
iudicium
subterfugere,
quia
aliter
non
poterit,
habet
paratam
responsionem:
Perditio
tua
Israel;
in
me
tantummodo
auxilium
tuum
(Os.
13,
9).
Unde
enim
ista
impotentia,
nisi
ex
naturae
vitiositate?
Unde
porro
vitiositas,
nisi
quod
homo
defecit
a
suo
opifice?
Huius
defectionis
quum
rei
simus
omnes,
in
hac
necessitate
qua
constringimur
dico
exstare
luculentam
damnationis
nostrae
causam;
plurimum
igitur
abesse,
ut
ad
excusationem
valeat.
Hic
in
cachinnos
totus
Pighius
solvitur:
[pag.
138]
quod
tam
nihili
ratione
me
elapsum
esse
confidam.
Sed
quid
habet
ipse
quod
opponat?
Suum
illud
toties
1)
Sic
omnino
legendum
cum
Bern,
ducibus
augustini
editionibus.
Princeps
habet:
novam.
|