47:331  331  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  332  etiam  nostra  coniuncta  est,  atque  ex  ea  non  secus  atque  ex  fonte  suo  manat.  Mortui  enim  sumus  in  nobis  et  vita,  qua  nobis  blandimur,  mors  pessima  est.  Ergo  quum  de  adipiscenda  vita  agitur,  vertendi  sunt  in  Christum  oculi  et  vita  eius  fide  ad  nos  transferenda,  ut  certo  statuant  conscientiae  nostrae,  quamdiu  vivit  Christus,  nos  a  periculo  interitus  esse  tutos.  Stat  enim  istud  fixum,  nullam  fore  eius  vitam,  membris  mortuis.  20.  In  Uia  die.  Multi  ad  diem  pentecostes  referunt:  sed  potius  notatur  continuus  tanquam  unius  diei  tenor,  ex  quo  virtutem  spiritus  sui  exseruit  Christus  usque  ad  resurrectionem  ultimam.  Iam  tunc  cognoscere  coeperant,  sed  erat  tenue  quoddam  rudimentum,  quia  nondum  tam  efficaciter  operatus  in  illis  fuerat  spiritus.  Nam  huc  verba  tendunt,  non  posse  otiosa  speculatione  cognosci,  qualis  sit  sacra  et  mystica  inter  nos  et  ipsum  unio,  qualis  rursum  inter  ipsum  et  patrem  :  sed  hunc  unum  eius  noscendae  modum  esse,  quum  vitam  suam  arcana  spiritus  efficacia  in  nos  diffundit.  Atque  illud  est  fidei  experimentum,  cuius  paulo  ante  memini.  Quod  autem  olim  abusi  sunt  hoc  testimonio  Ariani,  ut  Christum  probarent  participatione  tantum  et  gratia  Deum  esse,  facile  diluitur  eorum  cavillum.  Neque  enim  Christus  de  aeterna  sua  essentia  simpliciter  disserit,  sed  divinam  illam  virtutem,  quae  in  eo  fuit  patefacta,  commendat.  Quemadmodum  enim  Pater  omnem  bonorum  plenitudinem  in  filio  deposuit,  ita  vicissim  se  totum  in  nos  effudit  filius.  Dicimur  in  ipso  esse,  quia  in  eius  corpus  insiti  iustitiae  bonorumque  eius  omnium  sumus  consortes.  Ipse  in  .nobis  esse  dicitur,  quia  spiritus  sui  efficacia  clare  demonstrat,  se  nobis  esse  vitae  au  to  rem  et  causam.  21.  Qui  habet  praecepta  mea  et  servat  ea,  is  est  qui  diligit  me:  et  qui  diligit  me,  diligetur  a  patre  meo:  et  ego  diligam  eum  et  manifestabo  me  ipsum  ei.  22.  Dicit  illi  Iudas,  non  ille  Iscariotes:  Domine,  quid  factum  est,  quod  te  nobis  manifestaturus  sis  et  non  mundo?  23.  Respondit  Iesus  et  dixit  Uli:  Si  quis  diligit  me,  sermonem  meum  servabit,  et  pater  meus  diliget  eum,  et  ad  eum  veniemus  et  mansionem  apud  eum  faciemus.  24.  Qui  non  diligit  me,  sermones  meos  non  servat:  et  sermo,  quem  audistis,  non  est  meus,  sed  eius  qui  misit  me,  patris.  21.  Qui  habet  praecepta  mea.  Iterum  repetit  superiorem  sententiam,  quod  certa  amoris  erga  ipsum  nostri  approbatio  in  eo  sita  sit,  si  praecepta  eius  servemus:  cuius  rei  toties  admonet  discipulos,  ne  a  scopo  aberrent,  quia  nihil  proclivius  est  nobis  quam  ad  carnalem  affectum  delabi,  ita  ut  sub  Christi  nomine  aliud  quam  Christum  amemus.  Quo  spectat  etiam  illud  Pauli  2.  Cor.  5,  16:  Etiamsi  noverimus  secundum  carnem  Christum,  non  tamen  amplius