|
6:330
iubet
aliqua
quae
non
possumus,
ut
noverimus
quid
ab
illo
petere
debeamus.
Ipsa
enim
est
fides,
quae
orando
impetrat,
quod
lex
imperat.
Deinde:
Certum
est,
mandata
nos
servare,
si
volumus.
Sed
quia
praeparatur
a
Domino
voluntas,
ab
illo
petendum
est,
ut
tantum
velimus,
quantum
sufficit,
ut
volendo
faciamus.
Certum
est,
nos
velle
quum
volumus,
sed
ille
facit,
ut
velimus
bonum.
Certum
est,
nos
facere
quum
facimus,
sed
ille
facit
ut
faciamus,
dando
vires
efficacissimas
voluntati.
Pergit
tum
postea
compluribus
scripturae
testimoniis
monstrare,
ea
ipsa
Deum
facere
in
nobis
quae
facere
nos
iubet.
Tandem
ubi
ad
conclusionem
venit,
sic
loquitur:
Satis
me
disputasse
arbitror
adversus
eos,
qui
Dei
gratiam
vehementer
oppugnant:
qua
voluntas
humana
non
tollitur,
sed
ex
mala
mutatur
in
bonam,
et
quum
bona
fuerit,
adiuvatur;
et
sic
disputasse,
ut
non
magis
ego
quam
divina
scriptura
loquuta
sit
evidentissima
veritate.
Quae
scriptura
si
diligenter
inspicitur,
ostendit,
non
solum
bonas
hominum
voluntates,
quas
ipse
facit
ex
malis,
et
a
se
iactas
bonas
in
actus
bonos
et
vitam
dirigit
aeternam,
verum
etiam
illas,
quae
conservant
saeculi
creaturam,
ita
esse
in
Dei
potestate,
ut
eas
quo
voluerit,
quando
voluerit,
faciat
inclinari.
Quod
si
potens
est,
sive
per
angelos
vel
bonos
vel
malos,
sive
quocunque
alio
modo,
operari
in
cordibus
malorum,
[pag.
136]
pro
meritis
eorum,
quorum
malitiam
ipse
non
fecit,
sed
vel
originaliter
tracta
est
ab
ipso
Adam,
vel
crevit
per
propriam
voluntatem,
quid
mirum
si
per
spiritum
sanctum
operatur
in
cordibus
electorum
bona,
qui
operatus
est
ut
corda
ipsa
essent
ex
malis
bona?
En
quibus
liberum
arbitrium
encomiis
illic
extollat.
Et
tamen,
qua
solet
verecundia,
Pighius
nos
studio
claudere
oculos
criminatur,
ne
clarissimam
lucem
cernamus.
Et
adeo
sibi
placet,
ut
vel
solo
hiatu
oris
se
lectores
incantare
posse
speret.
Quoniam
autem
in
mea
Institutione,
post
doctrinae
nostrae
explicationem,
argumenta
refutaveram,
quibus
sese
armare
solent,
qui
eam
oppugnare
volunt:
has
sibi
nunc
partes
suscipit,
ut
solutiones
meas
aut
frigidas,
aut
minus
plenas,
aut
ineptas,
aut
inanes
esse
omnes
convincat.
Hoc
ut
faciat,
dialogum
componit
in
quo
me
inducit
loquentem,
sed
pro
suo
commodo.
Nam
quoties
libet,
verba
abrumpit.
Dixeram
autem
iri
mea
Institutione,
qui
doctrinae
nostrae
resistunt,
eos
absurda
quaedam
congerere,
quibus
eam
odiosam
reddant,
tanquam
a
communi
sensu
abhorrentem;
deinde
scripturae
testimoniis
cum
ea
congredi.
Quia
utrasque
machinas
ordine
me
repulsurum
profiteor,
superbiam
meam
tragicis
acclamationibus
exagitat:
quod
ego,
misellus
culex,
tot
simul,
tantosque
elephantos,
et
nobilem
illam
aquilarum
congregationem,
hoc
est,
veteres
omnes
sanctos
adoriar.
Ac
rursus
|