|
47:330
grassatur
haec
superbia,
quae
spiritus
sancti
lucem
quantum
in
se
est
exstinguit:
nos
tamen
propriae
inopiae
conscii
sciamus,
non
ex
alio
fonte
manare
quidquid
sanae
intelligentiae
est.
Interea
ostendunt
Christi
verba
nihil
humano
sensu
posse
de
spiritu
sancto
percipi,
sed
eum
cognosci
sola
fidei
experientia.
Mundus,
inquit,
capax
non
est
spiritus,
quia
eum
non
cognoscit:
vos
autem
cognoscitis
eum,
quia
apud
vos
manet.
Solus
ergo
spiritus
est,
qui
in
nobis
habitando
cognoscendum
se
praebet,
alias
ignotus
et
incomprehensibilis.
18.
Non
relinquam
vos
orphanos.
Docet
hic
locus,
quid
sint
et
valeant
homines
spiritus
praesidio
nudati:
pupilli
nempe
sunt,
expositi
quibuslibet
fraudibus
et
iniuriis,
impares
ad
se
regendos,
denique
ad
nullam
rem
agendam
per
se
idonei.
Unicum
tanti
defectus
remedium
est,
si
nos
per
spiritum
suum
Christus
regat,
quod
se
facturum
promittit.
Primum
ergo
suae
imbecillitatis
monentur
discipuli,
ut
sibi
diffisi
ab
uno
Christi
praesidio
pendeant:
deinde
promisso
remedio
eos
in
bonam
spem
erigit,
quia
se
illis
non
defuturum
affirmat.
Quum
dicit
veniam
ad
vos,
ostendit,
quomodo
in
suis
habitet
atque
impleat
omnia:
nempe
spiritus
sui
virtute.
Unde
etiam
constat,
spiritus
gratiam
insigne
esse
divinitatis
eius
testimonium.
19.
Adhuc
paululum,
et
mundus
me
non
amplius
videbit:
vos
autem
videtis
me:
quia
ego
vivo,
et
vos
vivetis.
20.
In
Uia
die
cognoscetis,
quod
ego
in
patre
meo,
et
vos
in
me,
et
ego
in
vobis.
19.
Adhuc
paululum.
Prosequitur
commendationem
peculiaris
gratiae,
quae
discipulis
ad
levandum,
imo
tollendum
moerorem
sufficere
debebat.
Quum
subductus,
inquit,
ero
a
mundi
conspectu,
vobis
nihilominus
adero.
Caeterum
ut
hoc
arcano
Christi
intuitu
fruamur,
non
aestimanda
est
carnis
sensu
praesentia
eius
vel
absentia,
sed
fidei
oculis
ad
perspiciendam
eius
virtutem
intentos
esse
nos
decet.
Ita
fit
ut
Christum
spiritu
praesentem
semper
habeant
et
adspiciant
fideles,
quantumvis
corpore
ab
eo
distent.
Quia
ego
vivo.
Potest
esse
duplex
sensus:
vel
ut
haec
sententia
proximi
membri
confirmatio
sit,
vel
ut
seorsum
legatur,
ideo
victuros
fideles,
quia
vivit
Christus.
Priorem
sensum
libenter
amplector,
ex
quo
tamen
elicitur
haec
altera
doctrina,
vitam
Christi
nostrae
causam
esse.
Initio
causam
discriminis
notat,
cur
videndus
sit
a
suis,
non
a
mundo
:
quia
videri
nequeat
Christus
nisi
secundum
vitam
spiritualem,
qua
mundus
orbatus
est.
Non
videt
Christum
mundus,
nihil
mirum:
mors
enim
caecitatis
causa
est.
Verum
simul
ac
spiritu
vivere
quis
coepit,
oculis
etiam
ad
Christum
videndum
praeditus
est.
Hoc
autem
ideo
fit,
quia
cum
Christi
vita
|