[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


44:33  33  CAPUT  IL  34  quam  dare  operam  iustitiae  et  rectitudini:  interea  abstinere  ab  omni  maleficio.  Sed  iudicium  Dei  nominat  propheta,  quod  ipse  praescripsit  verbo  suo,  et  quod  probat.  Scimus  enim  homines  sibi  varias  rationes  comminisci,  quibus  se  iustos  et  rectos  ostendant:  sed  falluntur,  nisi  imprimis  forment  vitam  suam  ad  Dei  obsequium.  Nunc  tenemus  quid  velit  propheta.  Sed  paulo  post  definit  quid  sit  Deum  quaerere.  Posterior  enim  pars  versus  expositive  addita  est,  ut  intelligant  fideles  quomodo  quaerendus  sit  Deus.  Nam  hypocritae  simul  ac  Deus  ipsos  invitat,  accumulant  multas  caeremonias,  et  multum  se  fatigant  in  rebus  nihili.  Denique  putant  se  Deum  satis  quaesiisse,  ubi  perfuncti  sunt  multis  caeremoniis.  Atqui  satagendo  sicuti  fucum  Deo  faciunt,  ita  etiam  decipiunt  se  ipsos:  quemadmodum  videmus  nomen  poenitentiae  fuisse  profanatum.  Garriunt  satis  in  papatu  de  poenitentia:  sed  quum  ab  illis  quaeritur  definitio,  incipiunt  a  contritione:  et  tamen  neque  displicentia  peccati  ab  illis  proponitur,  neque  verus  amor  iustitiae:  sed  fabulantur  de  attritione  et  contritione:  statim  ad  confessionem  prosiliunt:  et  illa  est  praecipua  pars  poenitentiae:  postea  descendunt  ad  satisfactiones.  Sic  poenitentia  nihil  aliud  est  apud  papistas,  quam  perversa  quaedam  sollicitudo  qua  homines  laborant  in  placando  Deo,  etiamsi  ad  ipsum  non  accedant:  imo  satisfactiones  papatus  nihil  aliud  sunt,  quam  obstacula  inter  Deum  et  homines.  Hoc  vitium  commune  fuit  omnibus  saeculis:  ideo  non  abs  re  propheta  definit  quaenam  sit  vera  et  legitima  ratio  quaerendi  Dei,  nempe  ubi  quaeritur  iustitia,  ubi  quaeritur  humilitas.  Per  iustitiam  idem  intelligit  quod  per  iudicium,  quasi  diceret:  Pergite  sancte  et  recte  vivendo.  Neque  enim  Deus  obliviscetur  obsequii  vestri,  si  modo  animi  vestri  non  flaccescant,  sed  perseveretis  usque  iu  finem.  Videmus  ergo  Deum  quaeri,  non  ubi  obtrudimus  externas  pompas,  et  nescio  quae  figmenta,  quasi  instar  pueri  demulceri  a  nobis  posset:  verum  ubi  sincere  vitam  nostram  consecramus  in  eius  obsequium.  Iustitiae  vero  adiungit  humilitatem,  quia  difficile  est,  etiam  optimis  quibusque,  non  obstrepere  Deo,  ubi  asperius  eos  castigat.  Videmus  enim  quantopere  homines  sua  mollities  exacerbet,  ubi  Deus  apparet  aliquanto  durior.  Ergo  propheta  ut  compescat  omnes  strepitus,  hortatur  hic  fideles  ad  humilitatem,  ut  scilicet  patienter  ferant  rigorem  illum,  quo  Deus  ipsos  exercet,  ac  sinant  gubernari  se  eius  manu:  quemadmodum  etiam  eodem  respicit  Petrus  in  his  verbis:  Humiliamini  sub  potenti  manu  Dei  (1.  Pet.  5,6).  Nunc  ergo  videmus  cur  propheta  non  modo  iustitiam  requirat  a  fidelibus,  sed  mansuetudinem,  ut  compositis  animis  exspectent  liberationem,  quam  promittit  Deus:  interea  non  obmurmurent,  neque  ebulliant  in  suis  perversis  affectibus,  quamvis  Deus  ipsos  parum  humaniter  in  Calvini  opera.  Vol  XLIV.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci