|
44:33
33
CAPUT
IL
34
quam
dare
operam
iustitiae
et
rectitudini:
interea
abstinere
ab
omni
maleficio.
Sed
iudicium
Dei
nominat
propheta,
quod
ipse
praescripsit
verbo
suo,
et
quod
probat.
Scimus
enim
homines
sibi
varias
rationes
comminisci,
quibus
se
iustos
et
rectos
ostendant:
sed
falluntur,
nisi
imprimis
forment
vitam
suam
ad
Dei
obsequium.
Nunc
tenemus
quid
velit
propheta.
Sed
paulo
post
definit
quid
sit
Deum
quaerere.
Posterior
enim
pars
versus
expositive
addita
est,
ut
intelligant
fideles
quomodo
quaerendus
sit
Deus.
Nam
hypocritae
simul
ac
Deus
ipsos
invitat,
accumulant
multas
caeremonias,
et
multum
se
fatigant
in
rebus
nihili.
Denique
putant
se
Deum
satis
quaesiisse,
ubi
perfuncti
sunt
multis
caeremoniis.
Atqui
satagendo
sicuti
fucum
Deo
faciunt,
ita
etiam
decipiunt
se
ipsos:
quemadmodum
videmus
nomen
poenitentiae
fuisse
profanatum.
Garriunt
satis
in
papatu
de
poenitentia:
sed
quum
ab
illis
quaeritur
definitio,
incipiunt
a
contritione:
et
tamen
neque
displicentia
peccati
ab
illis
proponitur,
neque
verus
amor
iustitiae:
sed
fabulantur
de
attritione
et
contritione:
statim
ad
confessionem
prosiliunt:
et
illa
est
praecipua
pars
poenitentiae:
postea
descendunt
ad
satisfactiones.
Sic
poenitentia
nihil
aliud
est
apud
papistas,
quam
perversa
quaedam
sollicitudo
qua
homines
laborant
in
placando
Deo,
etiamsi
ad
ipsum
non
accedant:
imo
satisfactiones
papatus
nihil
aliud
sunt,
quam
obstacula
inter
Deum
et
homines.
Hoc
vitium
commune
fuit
omnibus
saeculis:
ideo
non
abs
re
propheta
definit
quaenam
sit
vera
et
legitima
ratio
quaerendi
Dei,
nempe
ubi
quaeritur
iustitia,
ubi
quaeritur
humilitas.
Per
iustitiam
idem
intelligit
quod
per
iudicium,
quasi
diceret:
Pergite
sancte
et
recte
vivendo.
Neque
enim
Deus
obliviscetur
obsequii
vestri,
si
modo
animi
vestri
non
flaccescant,
sed
perseveretis
usque
iu
finem.
Videmus
ergo
Deum
quaeri,
non
ubi
obtrudimus
externas
pompas,
et
nescio
quae
figmenta,
quasi
instar
pueri
demulceri
a
nobis
posset:
verum
ubi
sincere
vitam
nostram
consecramus
in
eius
obsequium.
Iustitiae
vero
adiungit
humilitatem,
quia
difficile
est,
etiam
optimis
quibusque,
non
obstrepere
Deo,
ubi
asperius
eos
castigat.
Videmus
enim
quantopere
homines
sua
mollities
exacerbet,
ubi
Deus
apparet
aliquanto
durior.
Ergo
propheta
ut
compescat
omnes
strepitus,
hortatur
hic
fideles
ad
humilitatem,
ut
scilicet
patienter
ferant
rigorem
illum,
quo
Deus
ipsos
exercet,
ac
sinant
gubernari
se
eius
manu:
quemadmodum
etiam
eodem
respicit
Petrus
in
his
verbis:
Humiliamini
sub
potenti
manu
Dei
(1.
Pet.
5,6).
Nunc
ergo
videmus
cur
propheta
non
modo
iustitiam
requirat
a
fidelibus,
sed
mansuetudinem,
ut
compositis
animis
exspectent
liberationem,
quam
promittit
Deus:
interea
non
obmurmurent,
neque
ebulliant
in
suis
perversis
affectibus,
quamvis
Deus
ipsos
parum
humaniter
in
Calvini
opera.
Vol
XLIV.
|