|
10.2:33
33
1533
34
simulacris,
ne
ullum
pro
deo
aut
haberent
aut
adorarent.
Quod
non
omnino
impium
censendum
est.
Simulacra
enim
gentium
argentum
et
aurum,
opera
manuum
hominum,
os
habent
et
non
loquentur3)
ete.
Verum
ut
haec
verissima
et
certissima
sint,
non
tamen
satisfaciunt.
Cor
Dominus
desiderat
nulli
rei,
nulli
creaturae
addictum,
nudo
et
libero
corde
se
solum
admittendum
praedicat,
nihil
viribus
humanis
tribuendum
esse
docet,
omnia
bona
humana
contemnenda,
honores
humanos
nihili
faciendos
inculcat.
Sed
vereor
ne
mundum
Deo
praeferamus,
vincatque
caro
spiritum.
Quotusquisque
nostrum
in
suo
ordine
primus
nominari
non
cupit?
Quis
divinae
philosophiae,
quid
dixi
divinae
philosophiae,
imo
sophismatis
non
dat
operam,
ut
apud
homines
sit
in
pretio?
Quis
bonis
humanis
non
inhiat?
Quis
non
malit
suis
nugis
hominibus,
quam
veritate
evangelii
Deo
placere?
O
hominum
immensam
stultitiam,
o
vanam
gloriam.
An
ignoramus,
Deum
corda
et
renes
scrutari?
An
nescimus,
illum
animam
perdere
et
in
gehennam
mittere
posse?
O
belluas
et
insensatos
homines,
qui
belluarum
more
tantum
praesentia
spectant.
An
nescimus,
viri
fratres,
quoniam
omnes
stabimus
ante
tribunal
Christi?
Id
si
plane
intelligeremus,
soli
pietati,
soli
spiritui
incumberemus.
Nos
calamitatibus,
aegritudine,
afflictionibus,
tribulationibus
a
Deo
exerceri
gauderemus.
Nam
eos
beatos
esse
Christus
pronunciat
qui
in
his
lugent,
qui
de
suis
viribus
desperant,
et
nihilominus
vitae
integritatem
expetunt,
omnia
moliuntur,
omnemque
operam
in
eo
collocant
ut
probi
sint,
aliosque
ad
meliorem
vitae
conditionem
ac
iustitiam
amplectendam
pertrahant.
Atque
ii
sunt
qui
esuriunt
et
sitiunt
iustitiam:
qua,
si
verbum
Dei
nos
fallere
non
potest,
saturabuntur.
Nec
mirum:
siquidem
certas
illorum
conscientias
evangelium
Dei
reddit
de
remissione
peccatorum,
de
amore
Dei,
an
sint
accepti
Deo.
Qua
re
nihil
iucundius,
nihil
melius
homini
christiano
accidere
potest.
Quod
si
non
intelligatur,
in
summo
errore
homines
versari
necesse
est.
Quis
enim
cultus,
quae
pietas,
quae
religio
esse
potest
dubitante
conscientia?
Ita
Paulus
ad
Romanos,
ut
omnem
conscientiis
eximeret
dubitationem,
contendit
multis
rationibus
reconciliationem
et
iustificationem
ex
conditione
nostrae
dignitatis,
aut
nostris
meritis
non
pendere.
Nam
ex
psalmis,
Beati,
inquit,
quorum
remissae
sunt
iniquitates
et
quorum
tecta
sunt
peccata:
beatus
vir
cui
non
imputavit
Dominus
peccatum.
Et
rursus,
post
longam
de
iustitia
Dei
disputationem:
Ubi
igitur
gloriatio
tua?
exclusa
est:
per
quam
legem?
operum?
non,
sed
per
legem
fidei:
arbitramur
enim
fide
iustificari
hominem
sine
operibus
legis.
Sed
quid
clarius
dici
potuit
iis
quae
3)
sic.
Calvini
opera.
Vol
X
P.
II.
|