|
6:329
DE
LIBERO
ARBITRIO.
Hed
in
postremis
etiam
scriptis
conveniri
docet
liberum
arbitrium,
quoties
praecipit
vel
hortatur
Deus.
Fateor
sane
in
hoc
quaestionis
statu
diu
eum
versari,
ut
liberum
arbitrium
cum
gratia
coniungat,
ne
liberum
arbitrium
tollere
videatur
gratiae
praedicatio,
[pag.
134]
Sed
quid
hoc
nomine
sibi
velit
non
debemus
negligere,
si
verum
eius
sensum
consequi
cupimus,
non
verborum
decipulas
et
aucupia
struere.
Ipse
autem
satis
demonstrat
toto
libro,
non
aliud
sentire
se
quam
spontanea
voluntate
et
bene
et
male
agere
homines,
sed
natura
nihil
posse
quam
peccare,
gratia
autem
bonum
incipere
et
in
eo
perseverare.
Itaque
praefatus,
se
eorum
causa
scribere
opus
illud,
qui
liberum
arbitrium
aut
negarent,
aut
negare
viderentur,
gratiam
asserendo,
complures
locos
congerit,
qui
liberum
arbitrium
subesse
homini
significent:
hoc
est,
voluntatem,
qua
sponte
faciat
quod
facit;
atque
hoc
unum
capite
secundo
quod
allegat
Pighius
exsequitur.
Verum
continuo
post
metuendum
esse
admonet,
ne
haec
testimonia
sic
in
defensione
liberi
arbitrii
intelligantur,
ut
gratiae
Dei
locus
non
relinquatur.
Totum
igitur
nunc
in
eo
situm
est,
ut
sciamus,
qualiter
deinceps
inter
liberum
arbitrium
et
gratiam
partiatur.
Nam
et
inde,
quid
liberum
arbitrium
significet,
constabit.
Testatur
autem,
et
saepe
et
claris
verbis,
Dei
esse
donum,
quidquid
boni
'agimus,
quia
illud
in
nobis
efficiat.
Gratiam
vero
Dei
non
retribui
merii
i
a
nostris,
sed
tunc
dari,
quum
nulla
sint
nobis
nisi
mala
merita.
Inde
incipere
bona
merita,
sed
quae
mera
sint
Dei
dona,
nullo
modo
a
nobis.
Hac
occasione
in
illam
disputationem
ingreditur,
qualiter
vita
aeterna
merces
simul
sit
et
gratia:
quam
sic
absolvit,
quod
Deus
bona
quidem
opera
remuneretur
in
sanctis;
sed
hoc
agendo,
nihil
quam
gratuitam
suam
misericordiam
in
illis
prosequatur,
quoniam
ipsis
quidquid
est
bonorum
operum
gratuito
contulerit.
Atque
illic
tractat
qualiter
nos
fingat
ac
formet
Deus,
quum
suo
spiritu
regenerat;
qualiter
praeparet
bona
opera
in
nobis,
non
ipsi
praeparemus.
Simul
eorum
errorem
refellit,
qui
hominem
bono
aliquo
motu
praeparari
fingunt,
ad
recipiendam
Dei
gratiam:
quum
initium
gratiae
sit,
avellere
a
nobis
cor
lapideum,
quod
nihil
[pag.
135]
quam
durissimam
voluntatem
significat,
et
adversus
Deum
inflexibilem.
Postea
definire
incipit,
quid
libertatis
nomen
valeat.
Semper,
inquit,
libera
est
voluntas
in
homine,
sed
non
semper
bona.
Malam
vero
esse
testatur
naturae
vitio,
gratia
bonam
fieri.
Vides
eum
iam
liberam
facere
voluntatem,
quae
nihilominus
nihil
quam
mala
per
se
esse
possit.
Respondet
postea
argumentis
illis
quae
ex
lege
et
praeceptis
obiici
solent:
Magnum
aliquid,
ait,
Pelagiani
se
habere
putant,
quando
dicunt:
Non
iuberet
Deus,
quod
sciret
non
posse
ab
homine
fieri.
Quis
hoc
nesciat?
Sed
ideo
|