[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


6:329  DE  LIBERO  ARBITRIO.  Hed  in  postremis  etiam  scriptis  conveniri  docet  liberum  arbitrium,  quoties  praecipit  vel  hortatur  Deus.  Fateor  sane  in  hoc  quaestionis  statu  diu  eum  versari,  ut  liberum  arbitrium  cum  gratia  coniungat,  ne  liberum  arbitrium  tollere  videatur  gratiae  praedicatio,  [pag.  134]  Sed  quid  hoc  nomine  sibi  velit  non  debemus  negligere,  si  verum  eius  sensum  consequi  cupimus,  non  verborum  decipulas  et  aucupia  struere.  Ipse  autem  satis  demonstrat  toto  libro,  non  aliud  sentire  se  quam  spontanea  voluntate  et  bene  et  male  agere  homines,  sed  natura  nihil  posse  quam  peccare,  gratia  autem  bonum  incipere  et  in  eo  perseverare.  Itaque  praefatus,  se  eorum  causa  scribere  opus  illud,  qui  liberum  arbitrium  aut  negarent,  aut  negare  viderentur,  gratiam  asserendo,  complures  locos  congerit,  qui  liberum  arbitrium  subesse  homini  significent:  hoc  est,  voluntatem,  qua  sponte  faciat  quod  facit;  atque  hoc  unum  capite  secundo  quod  allegat  Pighius  exsequitur.  Verum  continuo  post  metuendum  esse  admonet,  ne  haec  testimonia  sic  in  defensione  liberi  arbitrii  intelligantur,  ut  gratiae  Dei  locus  non  relinquatur.  Totum  igitur  nunc  in  eo  situm  est,  ut  sciamus,  qualiter  deinceps  inter  liberum  arbitrium  et  gratiam  partiatur.  Nam  et  inde,  quid  liberum  arbitrium  significet,  constabit.  Testatur  autem,  et  saepe  et  claris  verbis,  Dei  esse  donum,  quidquid  boni  'agimus,  quia  illud  in  nobis  efficiat.  Gratiam  vero  Dei  non  retribui  merii  i  a  nostris,  sed  tunc  dari,  quum  nulla  sint  nobis  nisi  mala  merita.  Inde  incipere  bona  merita,  sed  quae  mera  sint  Dei  dona,  nullo  modo  a  nobis.  Hac  occasione  in  illam  disputationem  ingreditur,  qualiter  vita  aeterna  merces  simul  sit  et  gratia:  quam  sic  absolvit,  quod  Deus  bona  quidem  opera  remuneretur  in  sanctis;  sed  hoc  agendo,  nihil  quam  gratuitam  suam  misericordiam  in  illis  prosequatur,  quoniam  ipsis  quidquid  est  bonorum  operum  gratuito  contulerit.  Atque  illic  tractat  qualiter  nos  fingat  ac  formet  Deus,  quum  suo  spiritu  regenerat;  qualiter  praeparet  bona  opera  in  nobis,  non  ipsi  praeparemus.  Simul  eorum  errorem  refellit,  qui  hominem  bono  aliquo  motu  praeparari  fingunt,  ad  recipiendam  Dei  gratiam:  quum  initium  gratiae  sit,  avellere  a  nobis  cor  lapideum,  quod  nihil  [pag.  135]  quam  durissimam  voluntatem  significat,  et  adversus  Deum  inflexibilem.  Postea  definire  incipit,  quid  libertatis  nomen  valeat.  Semper,  inquit,  libera  est  voluntas  in  homine,  sed  non  semper  bona.  Malam  vero  esse  testatur  naturae  vitio,  gratia  bonam  fieri.  Vides  eum  iam  liberam  facere  voluntatem,  quae  nihilominus  nihil  quam  mala  per  se  esse  possit.  Respondet  postea  argumentis  illis  quae  ex  lege  et  praeceptis  obiici  solent:  Magnum  aliquid,  ait,  Pelagiani  se  habere  putant,  quando  dicunt:  Non  iuberet  Deus,  quod  sciret  non  posse  ab  homine  fieri.  Quis  hoc  nesciat?  Sed  ideo   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci