47:329  329  CAPUT  XIV.  330  quum  ne  amor  quidem  noster  in  Christum  vitio  careat,  nisi  ad  puram  obedientiam  sit  compositus.  16.  Et  ego  rogabo  patrem.  Hoc  quidem  sedando,  quem  ex  Christi  absentia  concipere  poterant,  dolori  datum  fuit  remedium  :  simul  tamen  promittit  Christus  se  praeceptis  servandis  vires  daturum,  nam  alioqui  parum  efficax  fuisset  exhortatio.  Ergo  in  tempore  occurrit  docetque,  utut  absit  ab  illis  corpore,  non  tamen  se  passurum  ut  auxilio  destituti  iaceant:  quia  per  spiritum  suum  illis  aderit.  Spiritum  hic  vocat  donum  patris,.  sed  quod  ipse  precibus  suis  impetrabit:  alibi  a  se  ipso  dari  promittet.  Utrumque  vere  et  apte  dicitur:  nam  quatenus  mediator  et  patronus  noster  est  Christus,  a  patre  impetrat  spiritus  gratiam:  quatenus  Deus  est,  eam  a  se#  ipso  largitur.  Sensus  huius  loci  est:  Ego  vobis  a  patre  paracletus  datus  fui,  sed  ad  tempus  :  nunc  defunctus  cursu  meo  alium  petam  vobis  dari,  qui  temporalis  non  sit,  sed  perpetuo  apud  vos  jnaneat.  Paracleti  nomen  tam  Christo  quam  spiritui  hic  tribuitur,  et  iure:  utrique  enim  commune  munus  est  nos  consolari  et  exhortari  et  nos  tueri  suo  patrocinio.  Fuit  suorum  patronus  Christus  quamdiu  in  mundo  vixit,  deinde  spiritus  tutelae  et  praesidio  eos  commisit.  Si  quaerat  quispiam,  annon  sub  Christi  clientela  etiam  hodie  simus,  responsio  facilis  est,  Christum  esse  perpetuum  patronum,  sed  non  visibili  modo.  Quamdiu  versatus  est  in  mundo,  palam  se  illis  patronum  exhibuit:  nunc  vero  per  spiritum  suum  nos  tutatur.  Alium  a  se  vocat  propter  bonorum,  quae  ab  utroque  percipimus,  discrimen.  Christi  proprium  fuit,  expiando  peccata  mundi  iram  Dei  placare,  redimere  a  morte  homines,  iustitiam  ac  vitam  acquirere:  spiritus  proprium  est,  nos  tam  ipsius  Christi  quam  omnium  eius  bonorum  facere  participes.  Quanquam  non  male  hinc  personarum  distinctio  colligitur.  Proprietate  enim  differre  spiritum  a  filio  necesse  est  ut,  alius  sit.  17.  Spiritum  veritatis.  Ornat  spiritum  Christus  altero  titulo,  quod  sit  magister  veritatis.  Unde  sequitur,  donec  ab  eo  intus  simus  edocti,  vanitate  et  mendacio  captas  esse  nostras  omnium  mentes.  Quem  mundus  non  potest  accipere.  Antithesis  ista  gratiae  excellentiam  amplificat,  qua  Deus  nonnisi  electos  suos  dignatur.  Significat  enim  non  vulgare  esse  donum,  quo  privatur  mundus.  Quo  sensu  etiam  Iesaias  (60,  2):  Ecce  tenebrae  operient  terram  et  caligo  populos:  super  te  autem  orietur  Dominus.  Eo  enim  plus  meretur  laudis  Dei  misericordia  erga  ecclesiam,  dum  singulari  privilegio  eam  supra  totum  mundum  extollit.  Simul  tamen  discipulos  hortatur  Christus,  ne  sensu  carnis  inflati,  ut  solet  mundus,  spiritus  gratiam  a  se  repellant.  Somnium  est  terrenis  hominibus  quidquid  de  spiritu  sancto  praedicat  scriptura:  quia  ratione  sua  freti  coelestem  illuminationem  despiciunt.  Tametsi  passim