|
20:329
329
1564
IUL.
330
troversia,
ex
quibus
scriptis
avide
isti
quaedam
arripuerunt,
et
pro
firmitate
caussae
suae
amplexi
sunt.
In
eo
videlicet
dum
dicunt:
Si
de
rebus
ipsis
conveniret,
non
multa
esset
contentio
inter
partes
de
verbis,
nempe
de
Verbo
Trinitatis,
Essentiae,
Personae,
Communicationis
Idiomatum,
proprietatis,
relationis,
et
id
genus.
Quas
omnes
loquutiones
isti
quodammodo
reiicere
et
fastidire
videntur,
quod
scilicet
non
reperiantur
in
Scripturis.
Quod
vero
de
rebus
ipsis
conveniat,
firmissimis
ex
scriptura
adductis
testimoniis
comprobare
et
evincere
satagunt,
tenere
se
et
amplecti
verum
fidei
fundamentum.
Dicunt
enim
extra
Patrem,
Filium
et
Spiritum
Sanctum
non
esse
somniandam
aliquam
Divinitatis
Essentiam
communem
tribus
:
sed
Filium
Dei
generatione,
Spiritum
vero
Sanctum
processione
accepisse
illud
totum
quicquid
sunt
a
Patre,
ac
primum
quidem
accepisse
eos
ipsam
Naturam,
Essentiam,
seu
in
ipsa
Divinitate
subsistentiam,
ac
adeo
ipsum
esse
suum
:
deinde
parem
per
omnia
potentiam,
gloriam,
maiestatem,
par
imperium,
unamque
et
eandem
voluntatem
:
Aeternum
Filium
ex
aeterno
Patre
ante
omnia
secula
ex
substantia
Patris,
non
autem
per
ipsam
eius
voluntatem
tantum
genitum,
Deum
verum
de
Deo
vero,
lumen
de
lumine,
Deum
plenum
de
Deo
pleno,
perfectum
de
perfecto,
coessentialem,
cosempiternum,
coinfinitum
et
coimmensum,
per
quem
et
secula
condita
sunt,
nulla
in
parte
Patre
minorem,
sicut
altera
pars
eos
calumniari
consuevit,
sed
per
omnia
parem
et
aequalem
Patri.
In
ea
tamen
quasi
eminentia
Patris
appareat,
quod
ille
sit
ingenitus,
et
a
se
ipso,
ac
ex
se
ipso
Deus.
Filius
vero
ex
substantia
seu
Essentia,
Natura
ac
Divinitate
Patris
genitus:
Et
quod
Filius
sit
missus,
non
Pater.
Filius
incarnatus,
non
Pater.
Arripuerunt
et
illud
ex
libello
Censurae
Ecclesiarum,
quod
ex
Graecis
scriptoribus
affertur,
Patrem
esse
Principium
Filii
et
Spiritus
Sancti.
Non
quidem
intelligunt
principium
temporis,
sed
generationis
in
Filio,
et
processionis
in
Spiritu
Sancto.
Ac
inde
inferre
et
concludere
conantur,
quod
Deo
Patri
propterea
in
Scripturis
Unius
Dei
praerogativa
seu
praeeminentia
ac
appellatio
tribuatur
ratione
paterni
nominis,
tanquam
autori,
qui
Filii
et
Spiritus
Sancti
sit
principium
atque
caussa.
Et
quod
Filius
et
Spiritus
Sanctus
ex
Patre,
tanquam
Divinitatis
scaturigine,
acceperunt
naturam
seu
subsistentiam
suam
ac
adeo
illud
quicquid
sunt,
non
Pater
ab
illis.
Et
propterea
illum
a
se
ipso
Deum,
Filium
verum
Deum
de
Deo
et
Spiritum
Sanctum,
Spiritum
Dei,
hoc
est,
Patris,
dicendum
esse
existimant.
Quanquam
et
Spiritum
Christi
dicendum
esse
non
negent,
ut
puta
in
quo
inhabitat
plenitudo
Divinitatis
corporaliter,
et
quod
aeque
Filius
mittat
Spiritum
paracletum,
sicut
et
Pater.
Et
sic
Divinitatem
eandem
in
omnibus
tribus,
quae
tamen
|