|
47:328
Ut
glorificetur.
Congruit
hic
locus
cum
Pauli
dicto:
Ut
omnis
lingua
confiteatur,
quod
Iesus
Christus
est
in
gloriam
Dei
patris,
Philipp.
2,
l
l
.
Finis
omnium
est
nominis
Dei
sanctificatio.
Sed
legitimus
sanctificandi
eius
modus
hic
exprimitur,
nempe
in
filio,
et
per
filium.
Nam
quum
nobis
per
se
abscondita
sit
Dei
maiestas,
in
Christo
refulget:
quum
occulta
sit
eius
manus,
eam
habemus
in
Christo
visibilem.
Ergo
in
beneficiis
quae
nobis
largitur
pater,
filium
ab
eo
separare
fas
non
est
iuxta
illud,
Qui
non
honorat
filium,
neque
patrem
honorat.
14.
Si
quid
petieritis,
ete.
Non
est
inanis
repetitio:
vident
omnes
ac
sentiunt
se
indignos
esse
qui
ad
Deum
accedant:
prorumpit
tamen
maior
pars
quasi
lymphatica,
et
Deum
temere
superbeque
compellat.
Postea
quum
subit
in
mentem
illa,
quam
dixi,
indignitas,
varia
sibi
quisque
media
fabricat.
Deus
autem
nos
ad
se
invitans
mediatorem
unum,
per
quem
exorabilis
sit
ac
propitius,
nobis
proponit.
Sed
hic
rursum
exsultat
humani
ingenii
pravitas,
quia
maior
pars
non
desinit
relicta
via
per
flexuosas
ambages
circumire.
Hoc
ideo
fit,
quia
nonnisi
tenuiter
et
maligne'apprehenditur
in
Christo
Dei
potentia
et
bonitas.
Accedit
et
secundus
error,
quod
non
reputamus
a
Dei
accessu
nos
omnes
merito
arceri,
donec
ab
eo
vocemur:
vocari
autem
nonnisi
per
filium.
Quod
si
unum
testimonium
non
satis
apud
nos
habet
ponderis,
sciamus
tamen,
quum
Christus
secundo
iterat
rogandum
in
suo
nomine
esse
patrem,
quasi
manum
nobis
iniicere,
ne
frustra
quaerendis
aliis
patronis
operam
perdamus.
15.
Si
diligitis
me,
praecepta
mea
servate:
16.
Et
ego
rogabo
patrem,
et
alium
paracletum
dabit
vobis,
ut
apud
vos
maneat
in
aeternum.
17.
Spiritum
veritatis,
quem
mundus
non
potest
accipere:
quia
non
videt
eum
neque
cognoscit
eum.
Vos
autem
cognoscitis
eum:
quia
apud
vos
manet
ac
in
vobis
erit.
18.
Non
relinquam
vos
orphanos:
venio
ad
vos.
15.
Si
diligitis
me.
Erat
verus
amor
et
sincerus,
quo
discipuli
prosequebantur
Christum,
qui
tamen
aliquid
habebat
superstitionis
admixtum,
ut
saepe
nobis
quoque
accidit.
Praeposterum
enim
erat
quod
eum
optabant
in
mundo
retinere.
Hoc
vitium
ut
corrigat,
amorem
ipsos
iubet
alio
intendere
:
nempe
ut
servandis
quae
dederat
praeceptis
studium
impendant.
Utilis
certe
doctrina,
quia
ex
his
qui
sibi
Christum
amare
videntur
paucissimi
sunt,
qui
rite
eum
colant:
quin
potius
frivolis
nugis
defuncti
secure
sibi
indulgent.
Hic
autem
contra
verus
Christi
amor
ad
observantiam
doctrinae
eius
quasi
ad
unicam
regulam
exigitur.
Caeterum
etiam
monemur,
quam
vitiosi
sint
alii
nostri
affectus,
|