|
6:327
RESPONSIO
CONTRA
PIGHIUM
scripturae
adhaereret,
ecclesia
censeretur;
quae
ab
ea
deflecteret,
repudiaretur,
utcunque
nomine
se
venditaret.
Verbum,
inquit,
obscurum
est:
itaque
ex
ecclesiae
sensu
tota
eius
pendet
certitudo.
Atqui
putabam,
et
sic
didiceram,
prius
suo
aedificio
esse
fundamentum.
Testatur
autem
Paulus
(Eph.
2,
20),
fundatam
esse
ecclesiam
in
doctrina,
non
quam
sibi
ipsa
composuerit,
sed
apostolorum
et
prophetarum.
Excipiet
forsan,
hanc
quidem
doctrinam
priorem
esse
ecclesia,
sed
eius
sensum
in
ecclesia
esse
fundatum.
Quod
responsum
sua
absurditate
satis
per
se
refellitur.
-
Ergo
quum
statuere,
quaenam
sit
vera
ecclesia,
certo
volumus,
valeat
illa
Christi
regula
(Ioann.
10,
27):
oves
eius
esse,
quae
vocem
eius
audiant.
Proinde
sicut
columna
et
firmamentum
veritatis
ideo
est
ecclesia
(1
Tim.
3,
15),
quod
doctrinam
illam,
in
qua
fundata
est,
fideliter
custodit,
ita
non
aliam
debemus
pro
ecclesia
agnoscere,
nisi
in
qua
doctrinam
illam
reperimus.
Hoc
vinculum
est,
hic
nexus
sacri
coniugii,
quo
sibi
ecclesiam
Christus
copulavit:
quem
nexum
impio
ac
profano
divortio
abrumpere
Pighius
conatur,
dum
ecclesiam
priore
loco
constituit,
Dei
autem
doctrinam
ad
inferius
subsellium
ablegat:
et
eam
quidem,
non
sicut
a
Deo
tradita
est,
cuius
clara
et
perspicua
nobis
exstet
veritas,
sed
qualiter
hominibus
eam
exponere
libuerit.
Verum
attendant
lectores
ad
alterum
hominis
acumen
mirabile.
Nam
quum
se
initio
scripturae
testimoniis
contra
nos
acturum
proposuisset,
quum
ad
eum
locum
ventum
est,
ingeniosam
excusationem
invenit,
quo
declinet.
Quoniam
scilicet
universa
scriptura,
quanta
quanta
est,
arbitrii
libertatem
demonstrat.
Nam
quum
universa
testetur,
Deum
unicuique
pro
suis
meritis
redditurum,
universa
bene
vivendi
leges
et
praecepta
contineat,
universa
nos
hortetur
ad
virtutem,
peccata
prohibeat,
[pag.
132]
poenas
minetur,
certum
est
universam
demonstrare
liberi
arbitrii
potestatem.
Si
universam
ita
Pighius
intelligit,
quasi
in
hoc
tota
incumbat,
et
hoc
agat
unum,
nondum
prima
fidei
rudimenta
didicit.
Omittit
enim
praecipuam
et
magis
necessariam
doctrinae
partem,
quae
gratiae
promissionibus
continetur:
qua
cognita
nihil
suis
obiectionibus
efficit.
Postquam
enim
nos
in
mandatis
suis
ambulare
iussit
Deus,
facturum
se
promittit
ut
ambulemus,
hoc
est,
animum
et
pedes
nobis
daturum.
Quum
ergo
tota
lex,
praecepta
omnia,
omnes
tum
exhortationes,
tum
castigationes,
tum
minae,
ad
promissiones
nos
dirigant
et
quasi
manu
ducant,
ubi
totam
nostram
virtutem
in
nihilum
Deus
redigit,
sibi
gratiaeque
suae
omnes
bonorum
operum
partes
adbcribendo,
qui
lege
ac
praeceptis
metitur
hominis
facultates,
prima
fidei
elementa
nondum
se
tenere
prodit.
Quauquam
in
solvendo
hoc
nodo
nondum
immoror:
quia
paulo
post
locum
proprium
|