47:327  327  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  328  Quod  iterum  inculcat,  ego  in  patre  et  pater  in  me,  non  est  supervacuum.  Nam  plus  satis  experimur,  ut  nos  ad  vanam  curiositatem  natura  nostra  sollicitet.  Nam  extra  Christum  egressi  tantum  idola  a  nobis  conficta  habebimus.  In  Christo  autem  nihil  est  nisi  divinum  et  quod  nos  in  Deo  retineat.  12.  Amen,  amen  dico  vobis.  Quidquid  hactenus  de  se  praedicavit  discipulis,  quoad  ipsorum  adspectum,  erat  temporale.  Ergo  nisi  addito  hoc  membro  consolatio  plena  non  fuisset:  praesertim  quum  in  reputandis  Dei  beneficiis  tam  evanida  sit  nostra  memoria.  Qua  in  re  non  opus  est  alienis  exemplis.  Nam  ubi  nos  Deus  omni  bonorum  genere  cumulaverit,  si  quiescat  dimidium  mensem,  putabimus  non  amplius  eum  vivere.  Hac  ratione  Christus  non  praesentem  modo  virtutem  suam,  quam  tunc  oculis  cernebant  apostoli,  commemorat,  sed  perpetuum  eius  sensum  in  futurum  tempus  promittit.  Et  certe  non  solum  quamdiu  in  terris  versatus  est,  testata  fuit  eius  divinitas,  sed  postquam  ad  patrem  discessit,  luculenta  eius  documenta  experti  sunt  fideles.  Sed  nos  vel  stupor  noster  impedit  vel  malignitas,  quod  neque  Deum  in  suis  operibus  consideramus,  neque  Christum  in  operibus  Dei.  Multos  tamen  conturbat  quod  apostolos  dicit  maiora  quam  ipse  fecerit  ojoera  facturos.  Responsiones  alias,  quae  huc  afferri  solent,  omitto  hac  una  contentus.  Principio  tenendum  est  quid  velit  Christus:  adeo  scilicet  non  alligatam  esse  corporis  sui  praesentiae  virtutem  illam,  qua  se  filium  Dei  esse  probat,  ut  pluribus  se  absente  ac  maioribus  experimentis  illustranda  sit.  Atqui  ascensum  Christi  paulo  post  sequuta  est  admirabilis  mundi  conversio,  in  qua  potentius  se  exseruit  Christi  divinitas  quam  quum  inter  homines  ageret.  Ita  videmus  non  fuisse  in  Christi  persona  inclusam  divinitatis  eius  approbationem,  sed  diffusam  per  totum  ecclesiae  corpus.  Caeterum  hoc  facere,  de  quo  loquitur,  neque  solis  apostolis  proprium  est,  neque  singulis  piis  commune,  sed  ad  totum  ecclesiae  corpus  spectat.  Quia  vado  ad  patrem.  Ratio,  cur  facturi  sint  discipuli  maiora  quam  Christus  ipse,  quoniam  adita  regni  sui  possessione  suam  potentiam  plenius  e  coelo  demonstraturus  sit.  Unde  apparet  nihil  de  eius  gloria  minui,  quod  post  eius  discessum  excellentius  operati  sint  apostoli,  qui  tantum  fuerunt  eius  organa.  Imo  hoc  modo  apparuit  ipsum  ad  dexteram  patris  sedere,  ut  omne  genu  coram  ipso  flectatur.  Et  ipse  paulo  post  clare  affirmat,  se  omnium  quae  per  manus  apostolorum  edentur  fore  autorem.  13.  Et  quod  petieritis  faciam,  inquit.  Sed  quaeritur,  annon  mediator  iam  tunc  erat,  cuius  nomine  rogandus  esset  pater?  Respondeo,  mediatoris  officio  clarius  defunctum  esse,  ex  quo  coeleste  sanctuarium  ingressus  est:  ut  rursum  suo  loco  dicendum  erit.