|
32:327
327
PSALMUS
CXXVIII.
328
minore
fastu
quam
impudentia
et
ludibrio
timorem
Dei
iactent.
Itaque
propheta
probationem
in
vita
exigit,
quia
res
sunt
individuae
timor
Dei
et
legis
observatio:
atque
ex
radice
necesse
est
prodire
fructus.
Colligimus
praeterea
ex
hoc
loco,
non
aliter
probari
Deo
vitam
nostram
nisi
dum
ad
legem
eius
formatur.
Certe
nulla
est
sine
timore
Dei
religio.
Ex
illo
autem
propheta
deducit
quod
dixi,
ut
vivamus
ad
eius
praescriptum
et
mandatum.
2.
{Laborem
manuum
tuarum,)
Quidam
male
(meo
iudicio)
sententiam
hanc
discerpunt,
seorsum
legentes,
Quia
laborem
manuum
tuarum
manducabis:
deinde,
Beatus
eris,
et
bene
tibi
erit:
ut
hoc
posterius
membrum
sit
initium
novae
sententiae.
Equidem
verum
esse
fateor
quod
afferunt,
hanc
Dei
gratiam,
quod
fideles
labore
suo
fruentur,
opponi
maledictioni
quam
scimus
toti
generi
humano
fuisse
inflictam.
Sed
optime
sensus
fluet,
si
uno
contextu
legamus,
beatos
esse
filios
Dei
laborem
suum
comedendo,
alioqui
frigida
esset
adeoque
insulsa
repetitio.
Iam
vero
propheta
priorem
doctrinam
confirmans,
breviter
admonet
secus
aestimandam
felicitatem
esse
quam
facere
soleat
mundus,
qui
beatam
vitam
in
otio,
deliciis,
honoribus
et
opum
abundantia
locat.
Hic
autem
servos
Dei
ad
mediocritatem
revocat
propheta,
quae
fere
ab
omnibus
respuitur.
Quotus
quisque
enim,
si
detur
optio,
ex
suo
labore
vivere
appetet?
imo
quis
pro
singulari
bono
ducet?
Simul
ac
in
medium
prodit
felicitatis
nomen,
ut
inexplebilis
gurges
est
hominis
cupiditas,
statim
quisque
ad
intemperiem
erumpit.
Ergo
propheta
hoc
uno
contentos
esse
iubet,
quod
sub
Deo
nutritio
commode
labore
manuum
suarum
alen
tur,
sicut
dictum
fuit
Psalmo
34,
11:
Leones
esuriunt
et
sunt
famelici:
qui
vero
Deum
inquirunt,
eos
nihil
boni
deficiet.
Meminerimus
autem,
prophetam
non
de
ultima
felicitate
loqui,
quae
nec
cibo
vel
potu
constat,
nec
angustis
caducae
vitae
finibus
inclusa
est:
sed
promittere
etiam
in
hac
peregrinatione
vel
terreno
hospitio
fidelibus
felicem
vitam
quatenus
patitur
mundi
conditio:
quemadmodum
dicit
Paulus,
pietati
utrumque
promitti,
ut
scilicet
Deus
toto
vitae
curriculo
nostri
curam
gerat
(1.
Tim.
4,
8)
donec
ad
aeternam
gloriam
tandem
nos
perducat.
Valet
etiam
ad
emphasim
personae
mutatio:
quia
in
tertia
persona
loquutus,
sermonem
ad
singulos
dirigit,
hoc
sensu,
Non
tantum
immortalis
felicitas
in
coelo
te
manet,
sed
quantisper
in
mundo
peregrinaris,
Deus
officium
patrisfamilias
praestare
non
desinet
in
te
educando,
ut
tibi
quotidianus
victus
suppetat
ex
eius
manu,
modo
tenui
sorte
contentus
sis.
3.
(Uxor
tua
sicut
vitis.)
Iterum
hic
describitur
benedictio
Dei
sub
specie
illa
cuius
proxime
meminit
Solomo,
nempe
quod
Deus
foecundos
reddet
suos
cultores,
ut
numerosam
sobolem
generent.
|