|
6:326
suaeque
damnationi
relinquantur.
Praeterea,
non
esse
eiusmodi
gratiam
hanc,
quae
illis
bene
agendi
potestatem
conferat,
si
velint:
ut
in
eorum
postea
optione
sit,
velle
aut
non
velle;
sed
efficaciter
ipsos
permovere
ut
velint:
imo
voluntatem
ex
mala
bonam
facere,
ut
necessario
bene
velint.
Ad
haec,
non
id
semel
fieri,
ut
homines
deinde
sibi
relinquantur,
sed
continuo
tenore
eos
gubernari:
ut
non
minus
in
bono
perseverare
quam
bonum
incipere,
Dei
donum
sit.
Deum
porro
non
alia
induci
ratione,
ut
homines
tum
regendos
spiritu
suo
suscipiat,
tum
susceptos
ad
extremum
usque
vitae
regat
atque
in
perseverantia
confirmet,
nisi
[pag.
130]
gratuita
sua
bonitate,
nullo
ullius
meriti
respectu:
sicut
revera
nullum
habere
possunt,
nec
in
opere,
nec
in
voluntate*,
nec
etiam
in
cogitatione.
In
hoo
compendio
si
quid
deprehendatur,
quod
non
sit
ex
quatuor
illis
libris
sumptum,
causam
non
dico,
quin
me
nullius
fidei
hominem
totus
mundus
iudicet.
Quid
autem
in
tota
nostra
doctrina
aliud
continetur?
Ergo
etiamsi
crepet
Pighius,
nobis
hoc
extorquere
non
potest,
quin
Augustinus
sit
noster.
Quid
ergo
superest,
quominus
eum
in
beluinam
naturam
degenerasse
clamet?
Sicuti
se
facturum
denunciavit,
si
ostenderetur
causae
nostrae
suffragari.
IN
LIBRUM
QUARTUM.
Ne
cui
dubium
sit,
quid
hactenus
sua
garrulitate
consequutus
fuerit
Pighius,
magnificum
ex
integro,
sed
umbratilem
ac
imaginarium,
sibi
triumphum
canit.
Prostrati,
inquit,
sunt
primo
ariete
adversarii.
Ego
autem
valde
durus
sum,
qui
stragem
hanc
non
sentio.
Mihi
enim
rectus
adhuc
firmusque
stare
videor.
Et
quo
plus
profecisse
se
ostendat,
si
veterum
opinionem
nobis
opposuerit,
sacrilegam
illam
suam
vocem
iterum
ructat:
nullius
scripturae
autoritate,
quamlibet
clarae,
nostro
quidem
iudicio,
et
evidentis,
adversus
claram
consonantemque
orthodoxorum
patrum
sententiam,
adversus
communem
ecclesiae
definitionem,
aliquid
credere
cuiquam
licere.
Fieri
enim
posse,
ut
in
scripturae
intelligentia
erret
unusquisque
nostrum;
ut
erret
ecclesia,
fieri
in
his
quae
ad
fidei
veritatem
pertinent
non
posse,*)
quia
sit
columna
et
firmamentum
veritatis.
Sed
quum
novum
non
sit,
quod
usu
venisse
saeculis
omnibus
constat,
ut
ecclesiae
umbra
se
falso
tegant,
eiusque
titulum
arripiant,
qui
sunt
infestissimi
alias
eius
hostes,
veram
ecclesiam
a
falsa
quomodo
[pag.
131]
discernere
conveniet?
Ad
multitudinem,
inquit
Pighius.
Atqui
putabam
ex
verbo
Dei
iudicandum:
ut
quae
1)
Beza
emendavit:
ut
erret
ecclesia,
in
his
quae
ad
fidei
veritatem
pertinent,
fieri
non
posse.
21*
|