|
47:326
nascitur,
quod
est
valde
indignum,
quum
hac
ia
parte
immensam
patris
bonitatem
repraesentet.
10.
Quod
ego
in
patre,
et
pater
in
me.
Haec
verba
non
ad
divinam
Christi
essentiam
refero,
sed
ad
modum
revelationis.
Christus
enim
quoad
arcanam
suam
deitatem
nihilo
nobis
notior
est
quam
pater.
Verum
dicitur
esse
expressa
Dei
imago,
quia
se
totum
in
illo
patefecit
Deus
:
quatenus
illic
immensa
eius
bonitas,
sapientia
et
virtus
in
solidum
apparet.
Neque
tamen
perperam
veteres,
qui
hinc
testimonium
sumunt
pro
asserenda
Christi
divinitate.
Sed
quia
non
simpliciter
disputat
Christus,
quis
sit
in
se,
sed
qualis
debeat
agnosci
a
nobis,
virtutis
potius
quam
essentiae
elogium
est.
Pater
ergo
in
Christo
esse
dicitur,
quia
in
eo
habitat
plena
divinitas
et
virtutem
suam
exserit.
Christus
vicissim
dicitur
esse
in
patre,
quia
divina
virtute
se
unum
cum
illo
esse
ostendit.
Verba
quae
ego
loquor.
Probat
ab
effectu
non
alibi
quam
in
se
quaerendum
esse
Deum.
Doctrinam
enim
suam,
quum
coelestis
sit
ac
vere
divina,
testimonium
esse
contendit
ac
illustre
speculum
praesentiae
Dei.
Si
quis
contra
obiiciat,
prophetas
omnes
pro
Dei
filiis
habendos
esse,
quia
divinitus
loquuti
sint
ex
spiritus
afflatu
Deumque
habuerint
doctrinae
suae
autorem,
solutio
in
promptu
est:
videndum
scilicet
esse
quid
contineat
doctrina.
Prophetae
enim
alio
discipulos
suos
ablegant,
Christus
autem
in
se
retinet.
Tenendum
est
etiam
quod
tradit
Apostolus
primo
ad
Hebraeos
capite:
loqui
nunc
e
coelo
Deum
per
os
filii
sui,
qui
velut
ex
terra
per
Mosen
loquutus
est.
Non
loquor,
inquit,
a
me
ipso,
hoc
est,
ut
homo
duntaxat
vel
humanitus,
quia
pater
vim
spiritus
sui
in
doctrina
proferens,
suum
in
eo
numen
vult
agnosci.
Quum
dicit
patrem
facere
opera,
non
debet
hoc
ad
miracula
restringi.
Potius
enim
priorem
sententiam
continuat,
quod
Dei
maiestas
conspicuam
se
in
doctrina
praebeat:
ac
si
diceret,
hoc
esse
vere
Dei
opus,
unde
statui
certo
possit
Deum
in
ipso
manere.
Ergo
per
opera
divinae
potentiae
specimen
intelligo.
11.
Credite
mihi
quod
ego.
Primum
a
discipulis
postulat
ut
fidem
habeant
suo
testimonio,
dum
se
asserit
Dei
esse
filium.
Quia
autem
hactenus
nimis
tardi
fuerant,
oblique
eorum
ignaviam
perstringit.
Si
mea,
inquit,
affirmatio
non
facit
fidem
et
tam
parvi
aestimor
a
vobis,
ut
non
putetis
verbis
meis
credendum,
saltem
perspicite
istam
virtutem,
quae
Dei
praesentiae
visibilis
est
imago.
Est
quidem
illud
valde
absurdum,
non
pendere
prorsus
ex
ore
Christi,
quum
amplecti
sine
ulla
haesitatione
oporteat
quidquid
vel
uno
verbo
indicavit.
Sed
hic
Christus
discipulos
obiurgat,
quod
toties
eadem
de
re
admoniti
tam
parum
profecerint.
Non
docet
quaenam
sit
fidei
natura,
sed
se
habere
testatur
quod
etiam
ad
coarguendos
incredulos
sufficiat.
21*
|