|
6:325
DE
LIBERO
ARBITRIO.
retribui
gratitudini
nostrae,
quasi
superioribus
gratiis
bene
utendo
hoc
ex
nobis
meruerimus.
Hoc
sic
Augustinus
confirmat:
Satis
dilucide
ostenditur
et
inchoandi
et
in
finem
perseverandi
gratiam
non
secundum
merita
nostra
dari,
sed
donari
secundum
ipsius
secretissimam
eandemque
iustissimam,
beneficentissimam,
sapientissimam
voluntatem:
quoniam
quos
praedestinavit,
eos
et
vocavit.
Quid
nunc
ad
tergiversandum
(effugere
enim
nullo
modo
potest)
obtendet1)
Pighius?
An
mutilas
ac
mancas
sententias
me
decerpere
causabitur,
quae
Augustini
mentem
minime
demonstrent?
At
nemo
erit,
qui
non
eius
improbitati
reclamet,
si
fecerit.
An
me
non
fideliter
citare?
Atqui
ad
verbum
descripsi.
An
de
industria
praeterire,
quae
mihi
adversentur?
Atqui
ex
quatuor
tantum
libris,
neque
his
adeo
prolixis,
haec
omnia
excepi:
quos
perlegere,
non
magnus
erit
labor.
Poteram
undecunque
longe
plura
coacervare;
verum
partim
compendii
studio,
partim
ut
lectoribus
sine
molestia
aut
labore
promptum
esset
recognoscere,
quanta
fide
ac
sinceritate
veram
ac
genuinam
Augustini
mentem
explicarim,
cedo.
Si
cui
hoc
minus
satisfaciat,
in
medium
prodeant
illi
quatuor
libri:
duo
ad
Valentinum,
quorum
alter
de
Gratia
et
libero
arbitrio,
alter
de
Correptione
et
gratia
inscriptus
est;
duo
item
ad
Prosperum
et
Hilarium:
quorum
unus
est
de
Praedestinatione
sanctorum,
secundus
de
Bono
perseverantiae:
[pag.
129]
Tum
ex
illis
inter
nos
iudicium
fiat:
facile
enim
patiar,
ut
tota
inde
controversia
dirimatur:
nec
vereor
ne
id
vel
minimo
causae
nostrae
incommodo
fiat.
An
Augustinum
dicet
hic
praetervehi
contentionis
calore,
ut
eius
fidem
sic
extenuet?
Et
hi
libri
sunt,
qui
ous
autoritatem
sine
exceptione
deferendam
agnoscit,
et
ex
quibus
solis
certo
statui
posse,
quae
fuerit
Augustini
sententia,
pronunciat.
Quid
autem
hic
docet
Augustinus?
Voluntatem
hominis
esse
quidem
liberam,
sed
non
nisi
ad
malum.
Atque
hoc
illi
epitheton
non
proprie
tribui,
quum
serva
sit
iniquitatis.
Malam
enim
esse
naturaliter,
et
ideo
sub
peccati
iugo
teneri
vinctam
ac
captivam,
donec
per
Christum
liberetur.
Hanc
pravitatem
eo
usque
patere,
ut
non
modo
nihil
boni
velle
aut
deliberare
possimus,
sed
ne
concipere
quidem.
Deum
igitur
non
nostra
praeparatione
adduci,
ut
gratiam
nobis
suam
conferat,
sed
modis
omnibus
nos
praevenire,
ut
initium
sit
ex
mera
eius
misericordia.
Omnes
enim
hominis
facultates
corruptas
esse,
ut
nihil
quam
malos
fructus
parere
ex
se
queant.
Hanc
praeterea
gratiam
non
omnibus
indifferenter
aut
promiscue
dari,
sed
iis
duntaxat
quibus
Deus
vult;
alios,
quibus
non
datur,
malos
permanere,
ad
bonum
prorsus
nihil
valere,
quia
sint
ex
perdita
et
damnata
massa,
1)
obtendet.
Sic
princeps
et
Gallus.
Caeterae:
obtenderet.
|