25:325  325  REDITUS  AD  HISTORIAM.  326  ut  de  re  minus  probe  comperta  proferret  sententiam.  Scivit  ergo  quid  peterent  filii  Gad  et  Ruben:  ideoque  tam  vehementer  in  eos  invectus  est  quod  scelerato  divortio  corpus  ecclesiae  lacerarent*  Principio  quidem  de  iniqua  et  praepostera  eorum  cupiditate  expostulat,  quia  desidiae  materiam  captent,  fratribus  per  terram  hostilem  iter  facturis:  neque  enim  iure  potiores  erant,  ut  in  illos  labores,  pericula  et  omnia  militiae  onera  reiicerent.  Quum  ergo  eadem  communiter  omnibus  a  Deo  imposita  esset  conditio,  partem  quasi  privilegio  eximi  rectum  non  fuit.  Verum  severius  impia  adversus  Deum  ingratitudo  et  perversitas  quam  iniquitas  in  fratres  castigatur,  dum  illis  exprobrat,  hoc  modo  frangi  corda  filiorum  Israel,  ne  pareant  vocanti  Deo.  8.  Sic  fecerunt  Crimen  amplificat  a  continua  obstinatione:  adeo  filios  non  sublevat  patrum  improborum  imitatio,  ut  culpam  potius  duplicet.  Sic  et  Stephanus  Iudaeis  suae  aetatis  obiicit  scelerum  continuationem,  in  qua  similes  erant  patribus  (Act.  7,  51)  :  ac  si  vocaret,  malorum  corvorum  mala  ova.  Vos,  inquit,  incircumcisi  corde,  semper  fuistis  rebelles  spiritui  sancto,  sicut  et  patres  vestri.  Sic  et  propheta  dum  posteros  hortatur  ab  obsequium,  hoc  idem  exemplum  in  memoriam  revocat  :  Ne  obduretis  corda  vestra  sicut  in  contentione,  in  die  tentationis  in  deserto,  ubi  me  tentarunt  patres  vestri  quadraginta  annis:  molestiam  passus  sum  a  generatione  hac,  ete.  (Psal.  95,  9).  Non  abs  re  ergo  conqueritur  nunc  Moses,  nullum  esse  impietatis  modum  ac  finem,  dum  filii,  paternae  malitiae  haeredes,  Deo  resistere  non  desinunt.  Et  quo  melius  appareat  criminis  similitudo  et  affinitas,  historiam  longius  recenset.  Comparat  autem  Rubenitas  et  Gaditas  non  toti  populo,  sed  decem  exploratoribus  terrae  a  quibus  coorta  fuerat  seditio:  quia  populum  quantum  in  se  est  a  recto  proposito  avertant.  Secundo  poenam  quae  sequuta  est  annectit,  ut  saltem  terrore  eos  permoveat:  quia  vix  sperandum  erat  ut  sponte  resipiscerent.  Admonet  ergo,  quum  tam  duriter  animadverterit  Deus  in  patres,  insigni  documento  testatum  esse,  posteros  quoque  impune  non  laturos,  nisi  dociles  essent  ac  morigeri.  Ac  notanda  est  loquutio:  Quia  non  compleverunt  post  me,  qua  significat  Deus  nullam  esse  laudem  quamlibet  strenui  cursus,  nisi  ad  metam  usque  perseverent  homines.  Etsi  autem  id  ante  annos  quadraginta  contigerat,  quia  tamen  ad  eum  usque  diem  vindicta  quam  minatus  fuerat  Deus,  ante  eorum  oculos  versata  fuerat,  perinde  ipsos  decuit  affici  ac  si  manum  eius  adhuc  extentam  cernerent.  Quotquot  enim  moriebantur  in  deserto,  toties  vindictam  suam  obsignabat  Deus  ne  qua  unquam  oblivio  eam  exstingueret.  Iam  si  tantopere  in  promiscuam  multitudinem  exarsit  Deus,  quanto  minus  autores  ipsi  effugerent?