|
47:324
acturus
esset
in
coelo
Christus,
sicuti
nos
argutis
illis
speculationibus
nunquam
fatigamur.
Atqui
studium
et
operam
alibi
locare
magis
convenit,
quomodo
scilicet
beatae
resurrectionis
futuri
simus
consortes.
Summa
porro
huius
sententiae
est,
quisquis
potitur
Christo,
nihil
illi
deesse:
ideoque
ultra
ultimam
perfectionem
eniti,
quisquis
eo
uno
contentus
non
est.
Ponit
autem
tres
gradus,
ac
si
principium
se
esse
diceret
ac
medium
et
finem.
Unde
sequitur
ab
ipso
incipiendum
esse,
in
eodem
pergendum
et
desinendum.
Non
est
certe
expetenda
altior
sapientia
quam
quae
nos
ad
vitam
aeternam
ducat.
Hanc
in
se
inveniri
testatur.
Iam
vitae
obtinendae
ratio
est,
ut
simus
novae
creaturae.
Hoc
quoque
non
alibi
quaerendum
esse
pronuntiat.
Et
simul
viam
se
esse
admonet,
qua
sola
illuc
pervenire
liceat.
Ergo
ne
qua
in
parte
nobis
desit,
manum
errantibus
praebet,
ac
eousque
se
demittit,
ut
lactentes
quoque
pueros
dirigat:
ducem
se
professus
non
relinquit
suos
in
medio
stadio,
sed
veritatis
compotes
facit.
Demum
efficit
ut
eius
fructum
percipiant,
quo
nihil
melius
vel
praestantius
fingi
potest.
Quum
via
sit
Christus,
non
est
quod
se
infirmi
et
rudes
ab
eo
querantur
destitui.
Quum
veritas
sit
et
vita,
habet
simul
in
se,
quo
perfectissimis
quibusque
satisfaciat:
denique
de
beatitudine
nunc
praedicat
Christus,
quod
nuper
dixi
de
fidei
obiecto.
Beatitudinem
hominis
in
solo
Deo
sitam
esse
certe
omnes
iudicant
et
fatentur,
sed
in
eo
postea
falluntur
quod,
Deum
alibi
quam
in
Christo
quaerentes,
eum
a
vera
sua
et
solida
divinitate
quodammodo
avellunt.
Veritas
quibusdam
hic
salvificam
coelestis
sapientiae
lucem
significat,
aliis
vero
substantiam
vitae
bonorumque
omnium
spiritualium,
quae
opponatur
umbris
et
figuris:
sicuti
capite
primo:
Gratia
et
veritas
per
Iesum
Christum
facta
est.
Mihi
veritas
pro
fidei
perfectione
accipi
videtur,
sicuti
via
pro
initio
et
rudimentis.
Haec
summa
est,
quod
si
quis
a
Christo
deflectat,
nihil
poterit
quam
errare:
si
quis
in
eo
non
acquiescat,
nihil
quam
vento
et
vanitate
alibi
pascetur:
si
quis
ultra
eum
tendat,
mortem
vitae
loco
inveniet.
Nemo
venit
ad
patrem.
Expositio
proximae
sententiae:
ideo
enim
via
est,
quia
nos
ad
patrem
ducit,
ideo
veritas
et
vita,
quia
in
eo
patrem
apprehendimus.
De
invocatione
quidem
hoc
vere
dici
potest,
quod
nullae
preces
nisi
Christi
patrocinio
exaudiantur:
sed
quia
hic
non
de
oratione
disserit
Christus,
simpliciter
intellige
homines
meros
sibi
fingere
labyrinthos,
quoties
relicto
Christo
ad
Deum
venire
contendunt.
Probat
enim
Christus
se
vitam
esse,
quia
non
alibi
quam
in
ipso
Deus,
apud
quem
est
fons
vitae,
possidetur.
Quare
omnis
extra
Christum
theologia
non
modo
confusa
est
ac
inanis,
sed
etiam
delira,
fallax
et
adulterina.
Nam
etsi
philosophis
praeclarae
interdum
voces
effluant,
nihil
|