|
6:323
RESPONSIO
CONTRA
PIGHIUM
audiunt
atque
discunt.
Qui
autem
non
credunt,
foris
audiunt,
intus
non
audiunt,
neque
discunt:
hoc
est,
illis
datur
ut
credant,
his
non
datur.
Quod
apertius
etiam
postea
declarat:
Nemo
potest
venire
ad
me,
nisi
pater
meus
traxerit
eum.
Item:
Nisi
cui
datum
fuerit
a
patre
meo.
Ergo
trahi
ad
Christum,
et
audire
ac
discere
a
patre,
nihil
aliud
est
quam
donum
accipere
credendi.
Neque
enim
audientes
a
non
audientibus,
sed
credentes
a
non
credentibus
discernit,
qui
dicit:
Nemo
venit
ad
me,
nisi
datum
ei
fuerit.
Fides
igitur,
et
inchoata
et
perfecta,
est
donum
Dei.
Item:
Promisit
Deus
quod
facturus
erat
ipse,
non
quod
homines.
Quia
etsi
faciunt
homines
bona
quae
pertinent
ad
Dei
cultum,
ipse
facit,
ut
illi
faciant
quae
praecepit:
non
illi
faciunt,
ut
ipse
faciat
quod
promisit.
Alioqui,
ut
Dei
promissa
compleantur,
non
in
Dei,
sed
hominum
est
potestate.
Item:
Quum
sic
loquitur
Deus:
Timorem
meum
dabo
in
cor
eorum,
quid
aliud
est,
quam
talis
ac
tantus
erit
timor
meus,
quem
dabo
in
cor
eorum,
ut
mihi
perseveranter
[pag.
126]
adhaereant?
Item:
Certum
est,
nos
mandata
servare
si
volumus:
sed
quia
praeparatur
a
Domino
voluntas,
ab
illo
petendum
est,
ut
tantum
velimus
quantum
sufficit
ut
faciamus.
Certum
est,
nos
velle,
quum
volumus:
sed
ille
facit,
ut
velimus
bonum.
Certum
est,
nos
facere,
quum
facimus
:
sed
ille
facit
ut
faciamus,
prae-
.bendo
vires
efficacissimas
voluntati.
Item:
An
audebis
dicere,
etiam
rogante
Christo,
ne
deficeret
fides
Petri,
defecturam
fuisse,
si
Petrus
eam
deficere
vellet?
Quasi
aliud
vellet
Petrus
ullo
modo,
quam
pro
illo
Christus
rogasset
ut
vellet.
Quando
igitur
rogavit,
ne
fides
eius
deficeret,
quid
aliud
rogavit,
nisi
ut
haberet
in
fide
liberrimam,
fortissimam,
invictissimam,
perseverantissimam
voluntatem
?
Verum,
ubi
ad
primi
hominis
et
posterorum
comparationem
descendit,
sic
concludit
totam
hanc
partem,
ut
silere
iam
debeat
Pighius:
aut
si
porro
oblatrare
pergat,
nihil
tamen
habiturus
sit,
quod
mordeat.
Postquam
enim
primum
integritatis
statum,
deinde
lapsum,
et
simul
poenam
lapsus
exposuit,
hoc
est,
miseram
hanc
nostri
generis,
quae
ex
eo
consequuta
est,
damnationem,
transitum
inde
ad
reparationem
faciens
sic
scribit:
Quemadmodum
humanam
in
Christo
naturam,
nullis
eius
propriis
meritis,
gratuita
sua
benevolentia
hoc
honore
dignatus
est
Deus
pater,
ut
homo
in
utero
virginis
conceptus
filius
Dei
vocaretur,
idque
hac
lege,
ut
sic
a
Deo
suscepta
hominis
natura
nullum
in
se
motum
admitteret
malae
voluntatis:
ita
per
hunc
mediatorem
Dens
ostendit,
eos
quos
sanguine
eius
redemit,
iacere
se
ex
malis
in
aeternum
bonos.
Istam
gratiam
non
habuit
homo
primus,
qua
nunquam
vellet
esse
malus,
sed
habuit,
in
qua
si
permanere
|