[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


6:322  num  faciendum,  confitendum  est  nos  habere:  sed  in  malo  faciendo  liber  est  quisque  iustitiae  servusque  peccati;  in  bono  autem  liber  esse  nullus  potest,  nisi  fuerit  ante  a  filio  Dei  liberatus.  Ita  sola  Dei  gratia  liberantur  homines  a  malo;  sine  hac  nullum  prorsus,  sive  cogitando,  sive  volendo  et  amando,  sive  agendo,  faciunt  bonum:  non  solum  ut  monstrante  ipsa  quid  faciendum  sit  sciant,  sed  ut  ea  praestante  faciant  cum  dilectione  quod  sciunt.  Atque  hoc  deinde  brevius  explicat:  Voluntas,  inquit,  humana  non  libertate  consequitur  gratiam,  sed  gratia  potius  libertatem.  Et  priore  ad  Valentinum  libro  dixerat:  Semper  in  nobis  voluntas  est  libera:  sed  non  semper  est  bona.  Aut  enim  a  iustitia  libera  est,  quando  servit  peccato,  et  tunc  est  mala;  aut  a  peccato  libera  est,  quando  servit  iustitiae,  et  tunc  est  bona.  Gratia  vero  Dei  semper  est  bona:  et  per  hanc  fit,  ut  sit  homo  bonae  voluntatis.  Sed  forte  lucem  offert  hominum  mentibus,  quam  recipere  aut  respuere  in  earum  sit  optione;  et  ita  movet  voluntates,  ut  earum  sit,  motum  sequi  ipsius  aut  non  sequi.  Ad  hoc  respondet  :  Si  operatur  Deus  fidem  nostram,  miro  modo  agens  in  cordibus  nostris  ut  credamus,  numquid  metuendum  est  ne  totum  facere  non  possit,  et  ideo  homo  primas  eius  sibi  vendicat  partes,  ut  secundas  a  Deo  accipiat?  Item  :  Nolens  tam  claris  testimoniis,  *)  quibus  fides  Dei  esse  donum  asseritur,  et  tamen  volens  a  se  ipso  sibi  esse  quod  credit,  quasi  componat  cum  Deo,  ut  partem  fidei  sibi  vendicet,  atque  illi  partem  relinquat:  et,  quod  est  superbius,  primam  tollit  ipse,  sequentem  dat  illi.  Vides  ut  nullo  modo  inter  Deum  et  hominem  dimidiet  vel  partiatur,  sed  solidum  Deo  concedat.  Verum  [pag.  125]  postea  exponit  longe  clarius:  Quid  est  ad  Christum  venire,  nisi  in  Christum  credere?  Hoc  ut  fiat,  pater  dat.  Quid  est  enim  :  Omnis  qui  audivit  a  patre  et  didicit,  venit  ad  me,  nisi:  nullus  est,  qui  audiat  et  discat  a  patre,  et  non  veniat  ad  me?  Si  enim  omnis  qui  didicit  a  patre  venit,  profecto  is  qui  non  venit,  non  didicit.  Paulo  post:  Haec  gratia,  quae  occulte  humanis  cordibus  tribuitur,  a  nullo  duro  corde  recipitur.  Ideo  quippe  datur,  ut  cordis  duritia  primitus  auferatur.  Item:  Absit  ergo,  ut  non  veniat  quia  a  patre  didicit.  Sed  quare,  inquiunt,  non  omnes  docet?  Si  dixerimus,  quia  nolunt  discere,  respondebitur:  Et  ubi  est  illud:  Domine,  tu  convertens  vivificabis  nos?  Aut  si  non  facit  volentes  ex  nolentibus  Deus,  quid  orat  ecclesia  pro  persequutoribus  suis?  Quum  ergo  praedicatur  evangelium,  quidam  credunt,  quidam  non  credunt.  Sed  qui  credunt,  praedicatore  forinsecus  sonante,  intus  a  patre  1)  Haec  minus  concinne  dicta  Gallus  vertit:  Ne  voulant  contredire  a  des  tesmoignages  si  evidens,  qui  afferment  ete.  21   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci