|
6:322
num
faciendum,
confitendum
est
nos
habere:
sed
in
malo
faciendo
liber
est
quisque
iustitiae
servusque
peccati;
in
bono
autem
liber
esse
nullus
potest,
nisi
fuerit
ante
a
filio
Dei
liberatus.
Ita
sola
Dei
gratia
liberantur
homines
a
malo;
sine
hac
nullum
prorsus,
sive
cogitando,
sive
volendo
et
amando,
sive
agendo,
faciunt
bonum:
non
solum
ut
monstrante
ipsa
quid
faciendum
sit
sciant,
sed
ut
ea
praestante
faciant
cum
dilectione
quod
sciunt.
Atque
hoc
deinde
brevius
explicat:
Voluntas,
inquit,
humana
non
libertate
consequitur
gratiam,
sed
gratia
potius
libertatem.
Et
priore
ad
Valentinum
libro
dixerat:
Semper
in
nobis
voluntas
est
libera:
sed
non
semper
est
bona.
Aut
enim
a
iustitia
libera
est,
quando
servit
peccato,
et
tunc
est
mala;
aut
a
peccato
libera
est,
quando
servit
iustitiae,
et
tunc
est
bona.
Gratia
vero
Dei
semper
est
bona:
et
per
hanc
fit,
ut
sit
homo
bonae
voluntatis.
Sed
forte
lucem
offert
hominum
mentibus,
quam
recipere
aut
respuere
in
earum
sit
optione;
et
ita
movet
voluntates,
ut
earum
sit,
motum
sequi
ipsius
aut
non
sequi.
Ad
hoc
respondet
:
Si
operatur
Deus
fidem
nostram,
miro
modo
agens
in
cordibus
nostris
ut
credamus,
numquid
metuendum
est
ne
totum
facere
non
possit,
et
ideo
homo
primas
eius
sibi
vendicat
partes,
ut
secundas
a
Deo
accipiat?
Item
:
Nolens
tam
claris
testimoniis,
*)
quibus
fides
Dei
esse
donum
asseritur,
et
tamen
volens
a
se
ipso
sibi
esse
quod
credit,
quasi
componat
cum
Deo,
ut
partem
fidei
sibi
vendicet,
atque
illi
partem
relinquat:
et,
quod
est
superbius,
primam
tollit
ipse,
sequentem
dat
illi.
Vides
ut
nullo
modo
inter
Deum
et
hominem
dimidiet
vel
partiatur,
sed
solidum
Deo
concedat.
Verum
[pag.
125]
postea
exponit
longe
clarius:
Quid
est
ad
Christum
venire,
nisi
in
Christum
credere?
Hoc
ut
fiat,
pater
dat.
Quid
est
enim
:
Omnis
qui
audivit
a
patre
et
didicit,
venit
ad
me,
nisi:
nullus
est,
qui
audiat
et
discat
a
patre,
et
non
veniat
ad
me?
Si
enim
omnis
qui
didicit
a
patre
venit,
profecto
is
qui
non
venit,
non
didicit.
Paulo
post:
Haec
gratia,
quae
occulte
humanis
cordibus
tribuitur,
a
nullo
duro
corde
recipitur.
Ideo
quippe
datur,
ut
cordis
duritia
primitus
auferatur.
Item:
Absit
ergo,
ut
non
veniat
quia
a
patre
didicit.
Sed
quare,
inquiunt,
non
omnes
docet?
Si
dixerimus,
quia
nolunt
discere,
respondebitur:
Et
ubi
est
illud:
Domine,
tu
convertens
vivificabis
nos?
Aut
si
non
facit
volentes
ex
nolentibus
Deus,
quid
orat
ecclesia
pro
persequutoribus
suis?
Quum
ergo
praedicatur
evangelium,
quidam
credunt,
quidam
non
credunt.
Sed
qui
credunt,
praedicatore
forinsecus
sonante,
intus
a
patre
1)
Haec
minus
concinne
dicta
Gallus
vertit:
Ne
voulant
contredire
a
des
tesmoignages
si
evidens,
qui
afferment
ete.
21
|