|
47:322
ubi
quiescat.
Est
enim
verus
Immanuel,
qui
simul
ac
fide
quaeritur
intus
nobis
respondet.
Est
unum
hoc
ex
praecipuis
fidei
nostrae
capitibus,
debere
fidem
nostram,
ne
vagetur
per
longos
circuitus,
ad
Christum
unum
dirigi,
ne
in
tentationibus
vacillet
sistendam
in
eo
esse.
Atque
haec
vera
est
fidei
probatio,
ubi
nunquam
a
Christo
et
promissionibus
in
ip¡ìo
datis
patimur
nos
divelli.
Theologi
papales
quum
de
obiecto
fidei
disputant
vel
garriunt
potius,
nudam
solum
faciunt
Dei
mentionem
:
Christi
nulla
ratio.
Qui
ex
eorum
commentis
sapiunt,
necesse
est
ut
ad
tenuem
quemlibet
levis
aurae
flatum
vacillent.
Pudet
superbos
homines
humilitatis
Christi:
ideo
ad
incomprehensibile
Dei
numen
evolant.
Atqui
nunquam
in
coelum
perveniet
fides,
nisi
quae
Christo,
qui
humilis
in
speciem
Deus
apparet,
se
submittat
neque
unquam
stabilis
erit,
nisi
fulturam
quaerat
in
Christi
infirmitate.
2.
In
domo
patris
mei.
Quoniam
absentia
Christi
moeroris
causa
erat,
se
non
ideo
abire
testatur
ut
ab
illis
separatus
maneat,
quoniam
ipsis
quoque
in
regno
coelesti
sit
locus.
Haec
enim
eximenda
.suspicio
fuit,
Christum
ad
patrem
adscendere,
ut
suos
in
terra
neglectos
relinqueret.
Perperam
tractus
fuit
hic
locus
in
alium
sensum,
quasi
doceret
Christus
distinctos
esse
honoris
gradus
in
regjjo
coelesti.
Multas
enim
mansiones
dicit,
non
varias
aut
dispares,
sed
quae
pluribus
sufficiant:
ac
si
diceret,
non
sibi
uni,
sed
omnibus
etiam
discipulis
locum
illic
esse.
Quod
si
non,
dixissem
vobis.
Hic
variant
interpretes.
Nam
uno
contextu
ita
legunt
quidam:
Si
non
essent
vobis
iam
paratae
mansiones,
dixissem
me
praeire
ad
eas
parandas.
Ego
autem
aliorum
sententiae
potius
accedo
qui
sic
distinguunt:
Si
me
unum
maneret
coelestis
gloria,
nollem
vos
frustrari:
dixissem
ergo
vobis,
nemini
praeterquam
mihi
locum
esse
apud
patrem.
Sed
res
aliter
habet:
ego
enim
praecedo,
ut
parem
vobis
locum.
Ut
ita
legamus
contextus
meo
iudicio
exigit:
sequitur
enim
continuo
post:
Si
abiero
ut
parem
vobis
locum.
Quibus
verbis
significat
Christus
hunc
sui
discessus
finem
esse,
ut
locum
suis
paret.
Summa
est,
quod
non
privatim
sibi
coelum
conscenderit
Dei
filius,
ut
illic
seorsum
habitet,
sed
potius
ut
communis
sit
piorum
omnium
haereditas,
atque
ita
coniunctum
sit
membris
caput.
Exoritur
tamen
quaestio,
qualis
fuerit
patrum
conditio
post
mortem,
antequam
Christus
in
coelum
adscenderet.
Vulgo
enim
colligunt,
fideles
animas
in
limbo
fuisse
inclusas,
quia
dicat
Christus
suo
in
coelum
adscensu
paratum
iri
locum.
Sed
responsio
facilis
est,
quod
locus
hic
parari
dicatur
in
diem
resurrectionis.
Natura
enim
exaulat
humanum
genus
a
regno
Dei:
filius
autem
qui
unicus
est
haeres
coeli
possessionem
nostro
nomine
adiit,
ut
per
ipsum
nobis
accessus
pateat.
21
|