|
6:321
DE
LIBERO
ARBITRIO.
tioni
relinquat
locum,
ideo
donum
esse
gratiae
fidem,
quia
generali
inspiratione
omnes
ad
credendum
invitet
Deus
et
excitet,
occurrit
ipse,
dum
addit,
dari
quibusdam
hoc
donum,
et
aliis
non
dari.
Quod
si
discutiatur
et
quaeratur,
unde
quisque
sit
dignus,
non
desunt,
inquit,
qui
dicunt,
voluntate
humana:
nos
autem
dicimus,
gratia
et
praedestinatione
divina,
[pag.
123]
Sed
Deus
fidem
ab
hominibus
exigit.
Fateor,
inquit:
nihilo
tamen
minus
est
Dei
donum.
Nam
promittit
simul
illis
facturum
se,
ut
faciant,
quod
fieri
iubet.
Quoniam
autem
proprio
motu,
ad
recipiendam
Dei
gratiam,
praeparari
hominem
vulgo
imaginantur,
quod
etiam
Pighius
fortiter
defendit,
ad
hoc
respondet:
Hanc
cogitationem
refellit
apostolus,
dicens:
Quid
habes,
quod
non
acceperis?
A
quo,
nisi
ab
illo,
qui
te
discernit
ab
alio,
cui
non
donavit
quod
tibi?
Atque
huius
rei
in
Paulo
ipso
documentum
profert.
Aversus,
inquit,
a
fide,
quam
vastabat,
eique
vehementer
adversus,
repente
ad
illam
gratia
potentiore
conversus
est:
ut
non
solum
ex
nolente
fieret
volens
credere,
verum
etiam
ex
persequutore
paratus
ad
persequutiones
ferendas.
Item:
Quum
Deus
se
facturum
promittit,
ut
faciant
homines
quod
praecipit,
non
tacet
etiam
merita
eorum,
sed
mala:
quibus
ostendit,
reddere
se
bona
pro
malis,
hoc
ipso,
quod
eos
deinceps
facit
habere
bona
opera.
Postea
f
Est
etiam
clarissimum
lumen
praedestinationis
et
gratiae
ipse
mediator
Dei
et
hominum,
qui
ut
hoc
esset,
quibus
tandem
suis
vel
fidei
vel
operum
meritis,
natura
humana,
quae
in
illo
est,
comparavit?
Quod
eius
bonum,
qualecunque,
praecessit?
Quum
sim
homo,
quod
et
ille
est,
cur
non
sum,
quod
ille,
filius
Dei?
At
ille
gratia
talis
ac
tantus
Oist.
Cur
diversa
e^t
gratia,
ubi
natura
communis?
Appareat
nobis
in
capite
ipse
fons
gratiae.
Ille
quippe
nos
credere
fecit
in
Christum,
qui
nobis
fecit
in
quem
credimus
Christum:
ille
facit
in
hominibus
principium
et
perfectionem
fidei
in
Iesu,
qui
fecit
hominem,
principem
fidei
et
perfectorem,
Iesum.
Item:
Ergo
sicut
elegit
nos,
ita
vocat,
secundum
placitum
voluntatis
suae:
ne
in
tanto
beneficio,
placito
gloriemur
voluntatis
nostrae.
Item:
Attendant
quo
modo
falluntur,
qui
putant
esse
a
nobis,
non
dari
nobis,
ut
petamus,
quaeramus,
pulsemus,
et
hoc
esse
dicuns,
quo
gratia
praeceditur
merito
nostro,
ut
sequatur
[pag.
124]
illa,
quum
accipimus
petentes
invenimus
quaerentes:
nec
volunt
intelligere,
hoc
divini
esse
muneris,
ut
petamus,
quaeramus
atque
pulsemus.
Sed
quaeritur,
an
non
homini
naturaliter
inhaereat
boni
aut
mali
eligendi
libertas?
Respondet:
1)
Liberum
arbitrium,
et
ad
malum
et
ad
bo-
1)
De
correptione
et
gratia
ad
Valentinum.
Calvini
opera.
Vol.
VL
|