|
47:321
321
CAPOT
XIV.
322
ut
ubi
ego
sum,
vos
quoque
sitis.
4.
Et
quo
ego
vado
nostis,
et
viam
nostis.
5.
Dicit
ei
Thomas:
Domine,
nescimus
quo
vadas,
et
quomodo
possumus
viam
scire?
6.
Dicit
ei
Iesus:
Ego
sum
via,
et
veritas,
et
vita.
Nemo
venit
ad
patrem
nisi
per
me.
7.
Si
cognovissetis
me,
patrem
meum
etiam
cognovissetis:
et
ab
hoc
tempore
cognoscitis
eum,
et
vidistis
eum.
1.
Ne
turbetur
cor
vestrum.
Non
abs
re
tam
multis
verbis
confirmat
Christus
discipulos
suos,
quibus
tam
arcuum
et
formidolosum
certamen
paratum
erat.
Neque
enim
ista
mediocris
erat
tentatio,
quod
paulo
post
ipsum
visuri
erant
in
cruce
pendentem:
in
quo
spectaculo
nihil
quam
extremae
desperationis
materia
erat.
Quum
ergo
tantae
perturbationis
hora
instaret,
remedium
ostendit
ne
victi
succumberent.
Neque
enim
simpliciter
hortando
ad
constantiam
ipsos
animat,
sed
unde
petenda
sit
fortitudo
simul
docet:
nempe
ex
fide,
quum
ipse
agnoscitur
Dei
filius,
qui
satis
in
se
habet
praesidii
ad
tuendam
suorum
salutem.
Tenenda
semper
est
temporis
circumstantia,
quod
discipulos
Christus
fortes
et
intrepidos
stare
voluit,
quum
omnia
videri
plus
quam
confusa
possent.
Ergo
hic
clypeus
nobis
quoque
ad
tales
impetus
sustinendos
aptandus
est.
Fieri
quidem
nequit
quin
sentiamus
varios
motus,
sed
ita
concuti
nos
decet
ut
non
concidamus.
Dicuntur
ergo
non
turbari
fideles,
quia
verbo
Dei
innixi,
etiamsi
summis
difficultatibus
premantur,
recti
tamen
et
firmo
gradu
consistunt.
Creditis
in
Deum.
Posset
etiam
imperativo
modo
legi,
Credite
in
Deum,
et
in
me
credite:
prior
tamen
lectio
melius
quadrat
et
magis
recepta
est.
Caeterum
hic
ostenditur
standi
ratio,
quemadmodum
dictum
est:
nempe
si
in
Christum
recufnbit
fides
nostra
et
eum
non
secus
ac
praesentem
manuque
porrecta
nos
iuvantem
respicit.
Sed
mirum
est
cur
hic
priore
loco
statuatur
fides
in
patrem.
Potius
enim
dicendum
erat
discipulis,
credendum
esse
in
Deum,
ex
quo
in
Christum
crediderant:
quia
ut
Christus
est
expressa
patris
effigies,
ita
primum
oculos
in
eum
coniicere
oportet,
et
hac
etiam
causa
ad
nos
descendit,
ut
fides
nostra
ab
ipso
incipiens
ad
patrem
conscendat.
Verum
aliud
spectavit
Christus:
nemo
enim
non
fatetur
Deo
credendum
esse,
atque
hoc
fixum
est
axioma,
cui
sine
controversia
omnes
subscribunt:
et
tamen
re
ipsa
vix
centesimus
quisque
credit,
tum
quia
nimis
procul
a
nobis
distat
nuda
Dei
maiestas,
tum
quia
omne
genus
nebulas
opponit
Satan,
quae
Dei
conspectum
nobis
abrumpant:
ita
fit,
ut
fides
nostra
Deum
in
coelesti
sua
gloria
et
inaccessa
luce
quaerens
evanescat.
Sponte
etiam
caro
mille
imaginationes
suggerit,
quae
nos
a
recto
Dei
intuitu
avertant.
Se
ergo
Christus
quasi
scopum
proponit,
ad
quem
fides
nostra
si
dirigatur
reperiet
in
promptu
Calvini
opera.
Vol.
XLVII.
|