[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


47:321  321  CAPOT  XIV.  322  ut  ubi  ego  sum,  vos  quoque  sitis.  4.  Et  quo  ego  vado  nostis,  et  viam  nostis.  5.  Dicit  ei  Thomas:  Domine,  nescimus  quo  vadas,  et  quomodo  possumus  viam  scire?  6.  Dicit  ei  Iesus:  Ego  sum  via,  et  veritas,  et  vita.  Nemo  venit  ad  patrem  nisi  per  me.  7.  Si  cognovissetis  me,  patrem  meum  etiam  cognovissetis:  et  ab  hoc  tempore  cognoscitis  eum,  et  vidistis  eum.  1.  Ne  turbetur  cor  vestrum.  Non  abs  re  tam  multis  verbis  confirmat  Christus  discipulos  suos,  quibus  tam  arcuum  et  formidolosum  certamen  paratum  erat.  Neque  enim  ista  mediocris  erat  tentatio,  quod  paulo  post  ipsum  visuri  erant  in  cruce  pendentem:  in  quo  spectaculo  nihil  quam  extremae  desperationis  materia  erat.  Quum  ergo  tantae  perturbationis  hora  instaret,  remedium  ostendit  ne  victi  succumberent.  Neque  enim  simpliciter  hortando  ad  constantiam  ipsos  animat,  sed  unde  petenda  sit  fortitudo  simul  docet:  nempe  ex  fide,  quum  ipse  agnoscitur  Dei  filius,  qui  satis  in  se  habet  praesidii  ad  tuendam  suorum  salutem.  Tenenda  semper  est  temporis  circumstantia,  quod  discipulos  Christus  fortes  et  intrepidos  stare  voluit,  quum  omnia  videri  plus  quam  confusa  possent.  Ergo  hic  clypeus  nobis  quoque  ad  tales  impetus  sustinendos  aptandus  est.  Fieri  quidem  nequit  quin  sentiamus  varios  motus,  sed  ita  concuti  nos  decet  ut  non  concidamus.  Dicuntur  ergo  non  turbari  fideles,  quia  verbo  Dei  innixi,  etiamsi  summis  difficultatibus  premantur,  recti  tamen  et  firmo  gradu  consistunt.  Creditis  in  Deum.  Posset  etiam  imperativo  modo  legi,  Credite  in  Deum,  et  in  me  credite:  prior  tamen  lectio  melius  quadrat  et  magis  recepta  est.  Caeterum  hic  ostenditur  standi  ratio,  quemadmodum  dictum  est:  nempe  si  in  Christum  recufnbit  fides  nostra  et  eum  non  secus  ac  praesentem  manuque  porrecta  nos  iuvantem  respicit.  Sed  mirum  est  cur  hic  priore  loco  statuatur  fides  in  patrem.  Potius  enim  dicendum  erat  discipulis,  credendum  esse  in  Deum,  ex  quo  in  Christum  crediderant:  quia  ut  Christus  est  expressa  patris  effigies,  ita  primum  oculos  in  eum  coniicere  oportet,  et  hac  etiam  causa  ad  nos  descendit,  ut  fides  nostra  ab  ipso  incipiens  ad  patrem  conscendat.  Verum  aliud  spectavit  Christus:  nemo  enim  non  fatetur  Deo  credendum  esse,  atque  hoc  fixum  est  axioma,  cui  sine  controversia  omnes  subscribunt:  et  tamen  re  ipsa  vix  centesimus  quisque  credit,  tum  quia  nimis  procul  a  nobis  distat  nuda  Dei  maiestas,  tum  quia  omne  genus  nebulas  opponit  Satan,  quae  Dei  conspectum  nobis  abrumpant:  ita  fit,  ut  fides  nostra  Deum  in  coelesti  sua  gloria  et  inaccessa  luce  quaerens  evanescat.  Sponte  etiam  caro  mille  imaginationes  suggerit,  quae  nos  a  recto  Dei  intuitu  avertant.  Se  ergo  Christus  quasi  scopum  proponit,  ad  quem  fides  nostra  si  dirigatur  reperiet  in  promptu  Calvini  opera.  Vol.  XLVII.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci