|
6:320
aeco
furore
exosculantur.
Sed
rem
totam
clarius
a
me
patefactam
confido,
quam
ut
apud
eos,
qui
sanum
ad
hanc
disputationem
legendam
iudicium
afferent,
et
mentem
quietam
ac
compositam,
flatuosis
illis
suis
iactantiis,
vel
minimum
proficiat.
Satis
enim
superque
cius
fucos
diluisse
mihi
videor:
quibus
Augustinus
pinxerat,
ut
nobis
contrarius
videretur.
Nunc
vero
hoc
quoque
a
me
quasi
auctarium
fortassis
requirent
aliqui,
ut
quod
gloriatus
sum
de
Augustino,
illum
prorsus
nostrum
esse,
nunc
plenius
et
pluribus
testimoniis
confirmem.
Qua
in
re
praestanda
non
tam
difficultate
quam
prolixitate
impedior.
Nam
si
omnia
colligere
instituam,
quae
factura
sint
ad
sententiae
nostrae
confirmationem,
si
adducerentur,
longum
ex
his
volumen
mihi
texendum
foret,
et
toti
etiam
fere
libri
interdum
inserendi.
Quid
enim
aliud
quatuor
ad
Bonifacium
libri,
duo
ad
Prosperum
et
Hilarium,
duo
item
ad
Valentinum
continent?
quid
liber
de
Natura
et
gratia,
alter
item
de
Perfectione
iustitiae?
quid
libri
tres
ad
Marcellinum?
quid
totidem
circiter
Epistolae
quot
nominavi
libros,
nisi
genuinam,
eamque
perpetuam
doctrinae
nostrae
explicationem?
Verum,
ne
videar,
more
[pag.
122]
adversarii,
sola
iactantia
causam
obtinere
velle:
simul
ut
eorum
desiderio
ex
parte
satis
faciam,
qui
quum
nostram
cum
Augustino
consensionem
videre
cupiant,
otium
vel
facultatem
non
habent
omnia
perlegendi,
compendium
ex
paucis
locis
confectum
subiiciam,
quod
omnem
de
ea
re
dubitationem
tollat.
Eligam
autem
eos
libros
potissimum,
quibus
plurimum
autoritatis
concedit
Pighius:
ne
ubi
convictus
fuerit,
ad
cavillum
illud,
sicut
solitus
est,
confugiat,
Augustino
multa
inter
disputandum
calore
excidisse,
quibus
ne
ipse
quidem
autor
fidem
habere
velit.
Eos
ergo
libros,
qui
sedato
iam
disputationis
fervore
scripti
fuerunt,
fidelissimos
esse
testes
fatetur,
quid
senserit
Augustinus,
et
certo
recipi
voluerit.
Quare
si
in
his
demonstravero,
nobiscum
illi
convenire,
sine
controversia,
etiam
adversarii
confessione,
vicero.
Primum
dicimus,
hominis
mentem
caecitate
percussam,
ut
ad
veritatis
notitiam
pervenire
ex
se
nullo
modo
queat;
dicimus
voluntatem
pravitate
corruptam,
ut
nec
Deum
diligere,
nec
eius
obedire
iustitiae
possit.
Utrumque
Pighius
improbat.
Prodeat
nunc
in
medium
Augustinus,
velut
arbiter.
Libro
de
Sanctorum
praedestinatione,
se
aliquando
fuisse
in
eo
errore
confitetur,
ut
nostrum
esse
putaret,
audito
evangelio
consentire:
sed
postea
illis
Pauli
verbis
convictum,
ut
opinionem
mutaret:
Quid
habes
quod
non
acceperis
(1
Cor.
4,
7)?
Proinde
fidem,
et
inchoatam
et
perfectam,
concludit
donum
esse
Dei:
quum
ne
cogitare
quidem
aliquid
boni
in
nostra
sit
potestate,
quod
tamen
multo
minus
est,
quam
credere.
Ne
vero
huic
tergiversa-
|