[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


6:320  aeco  furore  exosculantur.  Sed  rem  totam  clarius  a  me  patefactam  confido,  quam  ut  apud  eos,  qui  sanum  ad  hanc  disputationem  legendam  iudicium  afferent,  et  mentem  quietam  ac  compositam,  flatuosis  illis  suis  iactantiis,  vel  minimum  proficiat.  Satis  enim  superque  cius  fucos  diluisse  mihi  videor:  quibus  Augustinus  pinxerat,  ut  nobis  contrarius  videretur.  Nunc  vero  hoc  quoque  a  me  quasi  auctarium  fortassis  requirent  aliqui,  ut  quod  gloriatus  sum  de  Augustino,  illum  prorsus  nostrum  esse,  nunc  plenius  et  pluribus  testimoniis  confirmem.  Qua  in  re  praestanda  non  tam  difficultate  quam  prolixitate  impedior.  Nam  si  omnia  colligere  instituam,  quae  factura  sint  ad  sententiae  nostrae  confirmationem,  si  adducerentur,  longum  ex  his  volumen  mihi  texendum  foret,  et  toti  etiam  fere  libri  interdum  inserendi.  Quid  enim  aliud  quatuor  ad  Bonifacium  libri,  duo  ad  Prosperum  et  Hilarium,  duo  item  ad  Valentinum  continent?  quid  liber  de  Natura  et  gratia,  alter  item  de  Perfectione  iustitiae?  quid  libri  tres  ad  Marcellinum?  quid  totidem  circiter  Epistolae  quot  nominavi  libros,  nisi  genuinam,  eamque  perpetuam  doctrinae  nostrae  explicationem?  Verum,  ne  videar,  more  [pag.  122]  adversarii,  sola  iactantia  causam  obtinere  velle:  simul  ut  eorum  desiderio  ex  parte  satis  faciam,  qui  quum  nostram  cum  Augustino  consensionem  videre  cupiant,  otium  vel  facultatem  non  habent  omnia  perlegendi,  compendium  ex  paucis  locis  confectum  subiiciam,  quod  omnem  de  ea  re  dubitationem  tollat.  Eligam  autem  eos  libros  potissimum,  quibus  plurimum  autoritatis  concedit  Pighius:  ne  ubi  convictus  fuerit,  ad  cavillum  illud,  sicut  solitus  est,  confugiat,  Augustino  multa  inter  disputandum  calore  excidisse,  quibus  ne  ipse  quidem  autor  fidem  habere  velit.  Eos  ergo  libros,  qui  sedato  iam  disputationis  fervore  scripti  fuerunt,  fidelissimos  esse  testes  fatetur,  quid  senserit  Augustinus,  et  certo  recipi  voluerit.  Quare  si  in  his  demonstravero,  nobiscum  illi  convenire,  sine  controversia,  etiam  adversarii  confessione,  vicero.  Primum  dicimus,  hominis  mentem  caecitate  percussam,  ut  ad  veritatis  notitiam  pervenire  ex  se  nullo  modo  queat;  dicimus  voluntatem  pravitate  corruptam,  ut  nec  Deum  diligere,  nec  eius  obedire  iustitiae  possit.  Utrumque  Pighius  improbat.  Prodeat  nunc  in  medium  Augustinus,  velut  arbiter.  Libro  de  Sanctorum  praedestinatione,  se  aliquando  fuisse  in  eo  errore  confitetur,  ut  nostrum  esse  putaret,  audito  evangelio  consentire:  sed  postea  illis  Pauli  verbis  convictum,  ut  opinionem  mutaret:  Quid  habes  quod  non  acceperis  (1  Cor.  4,  7)?  Proinde  fidem,  et  inchoatam  et  perfectam,  concludit  donum  esse  Dei:  quum  ne  cogitare  quidem  aliquid  boni  in  nostra  sit  potestate,  quod  tamen  multo  minus  est,  quam  credere.  Ne  vero  huic  tergiversa-   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci