47:320  transsiliant  :  quod  si  quando  lasciviant,  patiamur  saltem  hoc  fraeno  retrahi.  Caeterum  ne  animis  frangamur,  succurrat  quae  mox  addita  est  consolatio,  dum  fore  promittit  Christus  ut  aliquando  ad  ipsum  colligamur.  Significat  enim  Petrum  nondum  cruci  ferendae  maturum  esse,  sed  velut  segetem  adhuc  in  herba  formandum  tamen  et  firmandum  temporis  successu,  ut  sequatur.  Quare  rogandus  Deus,  ut  quod  inchoavit  in  nobis  in  melius  augeat.  Reptandum  interea  est,  donec  celerius  currere  datum  fuerit.  Iam  ut  nos  tolerat  Christus,  dum  adhuc  molles  sumus  et  teneri,  ita  discamus  non  abiicere  infirmos  fratres,  qui  longe  adhuc  absunt  a  meta.  Optandum  quidem  est  ut  currant  omnes  summo  ardore,  addenda  est  etiam  omnibus  alacritas:  sed  si  qui  tardius  incedunt,  modo  viam  teneant,  bene  sperandum  est.  37.  Quare  non  possum  te  sequi  nunc?  Declarat  Petrus  his  verbis  se  aegre  tulisse  Christi  responsum.  Intelligit  se  propriae  infirmitatis  commonefactum  esse,  unde  colligit  suum  vitium  sibi  obstare  quominus  statim  Christum  sequatur:  sed  hoc  illi  minime  persuasum  est.  Natura  enim  inflatum  est  humanum  genus  propriae  virtutis  fiducia.  Ergo  vox  ista  Petri,  qualis  nobiscum  opinio  nascatur,  demonstrat,  nempe  quod  plus  satis  viribus  nostris  tribuimus.  Hinc  fit  ut  quidvis  aggredi  audeant  non  invocato  Dei  auxilio,  qui  tamen  nihil  possunt.  38.  Animam  tuam  pro  me  pones?  Noluit  Christus  cum  Petro  contendere,  sed  eum  voluit  proprio  experimento  sapere  stultorum  instar,  qui  nunquam  sapiunt  nisi  accepta  plaga.  Invictam  constantiam  promittit  Petrus,  et  ex  sincero  quidem  animi  sui  sensu  loquitur,  sed  plena  temeritatis  fiducia  est,  quia  non  reputat  quid  sibi  datum  sit.  Quia  autem  ad  nos  pertinet  exemplum,  discant  singuli  excutere  suos  defectus,  ne  se  inani  confidentia  efferant.  Non  possumus  quidem  nimium  nobis  de  gratia  Dei  polliceri:  sed  hic  reprehenditur  secura  carnis  praesumptio,  quum  fides  timorem  ac  sollicitudinem  potius  gignat.  Non  canet  gallus.  Quia  ex  ignoratione  nostri  prodit  audacia  et  temeritas,  taxatur  Petrus  quod  extra  telorum  iactum  strenuus  sit  miles,  quia  vires  suas  nondum  expertus  putet  se  aliquid  posse.  Poenam  ille  suae  arrogantiae  dedit  qualem  meritus  erat:  ut  nos  fulciat  Dominus  virtute  sua,  viribus  nostris  diffisi  mature  ad  ipsum  confugere  discamus.  CAPUT  XIV.  1.  Ne  turbetur  cor  vestrum,  creditis  in  Deum,  et  in  me  credite.  2.  In  domo  patris  mei  mansiones  multae  sunt,  quod  si  non,  dixissem  vobis  :  vado  ad  parandum  vobis  locum.  3.  Et  si  abiero  et  paravero  vobis  locum,  iterum  revertar,  et  suscipiam  vos  ad  me.