|
5:32
annotavit.
Quintilianus
libro
III.:
Quae
in
aliis
libertas
est,
in
aliis
licentia
vocatur.
Livius
libro
IV.
belli
Macedon.
:
Omnium
rerum
libertatem,
imo
licentiam,
si
vera
dicere
volumus,
desiderant.
Errat
tamen
Erasmus,
pace
eius
dixerim,
qui
negat
in
bonam
partem
usurpari
posse
sine
barbarismo.
Nam
ut
omittam
iurisconsultos
probos
latinitatis
autores,
quibus
hoc
verbum
est
identidem
in
ore,
non
abstinent
alii
classici.
Cicero
Offic.
I.
:
Ut
enim
pueris
non
omnem
licentiam
ludendi
damus,
sed
eam
quae
ab
honestis
actionibus
non
fit
aliena.
Et
Cornelius
Tacitus:
Ad
ea
Drusus
quum
arbitrium
senatus
et
pat'rir
obtenderet,
clamore
turbatur,
cur
venisset
neque
augendis
militum
stipendiis,
neque
adlevandis
laboribus,
denique
nulla
benefaciendi
licentia.
Idem
lib.
XIV.:
Caeterum
be,
qui
severitatem
decernentium
impediturus
fuerit,
moderationem
non
prohibere;
statuerent
ut
vellent,
datam
et
absolvendi
licentiam.
Nam
Iulium
Capitolinum
allegare
nolo,
qui
veterem
romani
sermonis
[pag.
20]
puritatem
interdum
negligit.
Caetera
bona
pro
portione
fortunae]
Potest
et
divisim
legi,
pro
portione,
et
ut
sit
unum
verbum,
uno
eodemque
stante
sensu.
Proportio
est
quam
Graeci
ἀναλογίαν
vocant.
Unde
apud
Aristotelem
lib.
V.
Ethicorum
ius
analogum,
quasi
proportionale
(ut
ita
dicam)
quod
in
distribuendis
honoribus
versatur,
comparatione
utrinque
habita.
Probat
ergo
Seneca
virtutis
huius
excellentiam
ab
utilitate,
quia
maxime
sit
popularis:
cuius
fructus
ad
omnes
reipublicae
ordines
pertineat.
Liberalitas
quidem
virtus
est
vere
regia,
sed
non
perinde
in
omnes
diffunditur.
In
magistratibus
eligendis,
in
conferendis
dignitatibus
debet
habere
princeps
prae
oculis
ius
illud
analogum,
ne
sit
iniqua
distributio.
Quare
non
potest
liberalitatem
promiscue
exercere.
Clementiae
vitam
acceptam
indifferenter
ferunt,
quibus
parcitum
est,
sive
senatorii
sint
ordinis,
sive
infima
de
plebis
faece.
Nec
est
quisquam]
Est
occupatio,
quae
transitum
facit
ad
proximum
caput,
ne
cui
videatur
minus
consulte
dictum,
omnes
idem
a
clementia
exspectare,
quoniam
innocentes,
qui
conscientiae
fiducia
nituntur,
nolunt
sibi
ignosci
si
quid
deliquerint.
Hinc
illa
Catonis
vox
plena
securitatis,
se
gratia
quam
ex
benefactis
exspectabat,
privari
malle,
quam
non
luere
poenam
quae
ex
maleficio
sibi
deberetur.
Verum
Seneca
dicit,
nullum
obstinate
adeo
fidere
conscientiae,
ut
non
malit
veniam
sibi
paratam
esse
si
quando
de
via
deflexerit,
quam
severitatem
inexorabilem.
Huc
etiam
facit,
quod
errores
dixit,
nomen
levioris
delicti.
Ovidius
I.
Tristium:
Et
me
meus
abstulit
error,
Stultaque
mens
nobis,
non
scelerata
fuit.
Et
alibi
pluries.
|