|
23:32
manum
suam
Deus,
interibunt
protinus
omnia,
et
in
nihilum
diffluent:
ut
habetur
Psal.
104,
29.
Nec
vero
probe
Deus
agnoscitur
coeli
et
terrae
creator
nisi
dum
perpetua
illa
vegetatio
ei
tribuitur.
Nota
est
solutio,
cessasse
Deum
ab
omni
opere
suo,
quia
novas
rerum
species
creare
destitit.
Verum
ut
clarior
sit
sensus
intellige,
quia
nihil
ad
perfectionem
mundi
desiderari
poterat,
extremam
a
Deo
impositam
fuisse
manum:
idque
sonant
Mosis
verba:
Ab
omni
opere
suo
quod
fecerat:
statum
enim
opificii
designat
qualem
exstare
voluit
Deus:
ac
si
diceret
fuisse
tunc
completum
quod
Deus
apud
se
proposuerat.
In
summa,
pertinet
hoc
tantum
ad
exprimendam
fabricae
mundi
perfectionem:
unde
colligere
non
licet,
Deum
ita
cessasse
ut
ab
operibus
suis
discesserit,
quae
nonnisi
in
ipso
vigent
ac
subsistunt.
Notandum
praeterea
est,
in
operibus
sex
dierum
non
comprehendi
nisi
quae
ad
legitimum
genuinumque
mundi
ornatum
faciunt.
Dicet
postea
Deus:
Producet
terra
spinas
et
sentes:
quo
innuit,
aliam
fore
terrae
faciem
quam
a
principio
fuisset
Verum
in
promptu
est
solutio,
multae
quae
hodie
in
mundo
visuntur,
eius
magis
esse
corruptelas
quam
ornatus
partem.
Nam
ex
quo
descivit
homo
a
prima
sua
origine,
simul
necesse
est
ut
a
natura
subinde
degeneret
mundus.
Idem
de
pulicibus,
bruchis,
aliisque
insectis
est
sentiendum.
In
his,
inquam,
omnibus
quaedam
est
mundi
deformitas,
quam
minime
in
naturae
ordine
censeri
decet,
quum
ex
hominum
peccato
magis
quam
ex
Dei
manu
proveniat.
Creantur
quidem
haec
quoque
a
Deo,
sed
ultore.
Hic
autem
Moses
eum
non
considerat
puniendis
hominum
peccatis
armatum:
sed
opificem,
architectum,
et
opulentum
patremfamilias
considerat,
qui
nihil
ad
summam
aedificii
perfectionem
omisit.
Hodie
quum
videmus
corruptum
mundum,
et
quasi
a
creatione
sua
degenerem,
veniat
in
mentem
illud
Pauli
(Rom.
8,
20),
obnoxiam
vanitati
esse
creaturam,
non
sponte,
sed
nostro
vitio:
atque
ita
iustae
nostrae
damnationis
admoniti
ingemiscamus.
3.
Benedixit
autem
Deus
diei
septimo.
Videtur
hoc
benedicere
ad
Deum
ex
hominum
more
fuisse
translatum:
benedicunt
enim
quem
honorifice
extollunt.
Quanquam
Deo,
hoc
sensu,
non
male
congrueret,
quia
eius
benedictio
interdum
favor
est
quo
suos
prosequitur,
ut
Hebraei
benedictum
Dei
nominant,
qui
peculiari
quadam
gratia
apud
Deum
pollet.
Infra
cap.
24,
31:
Ingredere
benedicte
Dei.
Ita
diem
ab
eo
benedictum
exponere
licet,
quem
amore
complexus
sit,
ut
in
eo
celebraretur
operum
suorum
praestantia
et
dignitas.
Caeterum
mihi
dubium
non
est
quin
Moses
sanctificandi
verbo
statim
exprimere
voluerit
quod
dixerat,
ita
omnis
ambiguitas
tollitur,
quia
secundum
verbum
exegeticum
est
prioris.
Nam
v/ip
Hebraeis
est
segregare
|