[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


23:32  manum  suam  Deus,  interibunt  protinus  omnia,  et  in  nihilum  diffluent:  ut  habetur  Psal.  104,  29.  Nec  vero  probe  Deus  agnoscitur  coeli  et  terrae  creator  nisi  dum  perpetua  illa  vegetatio  ei  tribuitur.  Nota  est  solutio,  cessasse  Deum  ab  omni  opere  suo,  quia  novas  rerum  species  creare  destitit.  Verum  ut  clarior  sit  sensus  intellige,  quia  nihil  ad  perfectionem  mundi  desiderari  poterat,  extremam  a  Deo  impositam  fuisse  manum:  idque  sonant  Mosis  verba:  Ab  omni  opere  suo  quod  fecerat:  statum  enim  opificii  designat  qualem  exstare  voluit  Deus:  ac  si  diceret  fuisse  tunc  completum  quod  Deus  apud  se  proposuerat.  In  summa,  pertinet  hoc  tantum  ad  exprimendam  fabricae  mundi  perfectionem:  unde  colligere  non  licet,  Deum  ita  cessasse  ut  ab  operibus  suis  discesserit,  quae  nonnisi  in  ipso  vigent  ac  subsistunt.  Notandum  praeterea  est,  in  operibus  sex  dierum  non  comprehendi  nisi  quae  ad  legitimum  genuinumque  mundi  ornatum  faciunt.  Dicet  postea  Deus:  Producet  terra  spinas  et  sentes:  quo  innuit,  aliam  fore  terrae  faciem  quam  a  principio  fuisset  Verum  in  promptu  est  solutio,  multae  quae  hodie  in  mundo  visuntur,  eius  magis  esse  corruptelas  quam  ornatus  partem.  Nam  ex  quo  descivit  homo  a  prima  sua  origine,  simul  necesse  est  ut  a  natura  subinde  degeneret  mundus.  Idem  de  pulicibus,  bruchis,  aliisque  insectis  est  sentiendum.  In  his,  inquam,  omnibus  quaedam  est  mundi  deformitas,  quam  minime  in  naturae  ordine  censeri  decet,  quum  ex  hominum  peccato  magis  quam  ex  Dei  manu  proveniat.  Creantur  quidem  haec  quoque  a  Deo,  sed  ultore.  Hic  autem  Moses  eum  non  considerat  puniendis  hominum  peccatis  armatum:  sed  opificem,  architectum,  et  opulentum  patremfamilias  considerat,  qui  nihil  ad  summam  aedificii  perfectionem  omisit.  Hodie  quum  videmus  corruptum  mundum,  et  quasi  a  creatione  sua  degenerem,  veniat  in  mentem  illud  Pauli  (Rom.  8,  20),  obnoxiam  vanitati  esse  creaturam,  non  sponte,  sed  nostro  vitio:  atque  ita  iustae  nostrae  damnationis  admoniti  ingemiscamus.  3.  Benedixit  autem  Deus  diei  septimo.  Videtur  hoc  benedicere  ad  Deum  ex  hominum  more  fuisse  translatum:  benedicunt  enim  quem  honorifice  extollunt.  Quanquam  Deo,  hoc  sensu,  non  male  congrueret,  quia  eius  benedictio  interdum  favor  est  quo  suos  prosequitur,  ut  Hebraei  benedictum  Dei  nominant,  qui  peculiari  quadam  gratia  apud  Deum  pollet.  Infra  cap.  24,  31:  Ingredere  benedicte  Dei.  Ita  diem  ab  eo  benedictum  exponere  licet,  quem  amore  complexus  sit,  ut  in  eo  celebraretur  operum  suorum  praestantia  et  dignitas.  Caeterum  mihi  dubium  non  est  quin  Moses  sanctificandi  verbo  statim  exprimere  voluerit  quod  dixerat,  ita  omnis  ambiguitas  tollitur,  quia  secundum  verbum  exegeticum  est  prioris.  Nam  v/ip  Hebraeis  est  segregare  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci