|
6:319
RESPONSIO
CONTRA
PIGHIUM
ut
acquiescere
Dei
inspirationi,
nostrae
sit
potestatis
;
tertio,
ut
non
labamur
in
adepto
salutis
munere,
sollicitudinis
[pag.
120]
nostrae,
et
coelestis
pariter
sit
auxilii.
Quid
si
ipse
sibi
scriptor
paulo
post
non
constet?
Nam
quod
ex
milevitana
synodo
recitat:
si
quis
Deum,
ut
a
peccato
purgemur,
exspectare
nostram
voluntatem
sentiat,
et
non
potius,
ut
purgari
velimiib,
in
nobis
efficere,
eum
resistere
spiritui
sancto:
minime
cum
illa
electionis
libertate
convenit.
Item
quod
dicit,
agere
Deum
in
nobis,
ut
quod
vult
velimus
et
agamus,
prorsus
ab
eo
dissentaneam
est
quod
dixerat,
acquiescere
nostrae
esse
potestatis.
Nam
altero
loco
efficax
spiritus
sancti
operatio
praedicatur,
altero,
boni
aut
mali
eligendi
duntaxat
facultatem
offerri
per
gratiam,
dicitur.
Illa
autem
tria
quantum
absint
a
mente
Augustini,
iam
partim
visum
est,
et
copiosius
adhuc
videbitur.
Conclusionem
demum
ponit
ex
quadam
ad
populum
concione,
quae
Augustino
adscribitur:
an
autem
eius
sit.
relinquo
aliis
iudicandum,
etsi
minime
Augustini
ingenium
sapere
mihi
videtur.
Sane,
aut
quod
eius
non
sit,
aut
quod
ab
eo
adhuc
iuvene
habita
fuerit,
etiam
ex
his
quae
Pighius
adducit
verbis
coniecturam
non
penitus
levem
capere
licet,
quod
quum
duas
contrarias
sectas
poneret,
quae
nimium
huc
aut
illuc
declinando
errent,
et
in
ima
parte
Manichaeos
locasset,
in
altera
non
Ooelestinos
aut
Pelagianos,
sed
Iovinianum
statuit.
An,
quaeso,
Pelagianos
omisisset,
quibus
tam
acriter
semper
est
infestus,
et
quos
magis
necesse
erat
apud
populum
referre,
si
tunc
exstitis&ent?
Non
enim
africanis
ecclesiis
eo
tempore
molestus
erat
Iovinianus,
sed
Pelagianorum
fama
simul
et
impietas
totum
fere
orbem
pervagata
erat.
Quanquam
sine
hac
quoque
coniectura
sermo
ipse
prodit,
se
Augustini
nomen
mentiri.
Verum
utcunque
sit,
audiamus
id
quod
habet.
Ut
liberum,
inquit,
hominis
arbitrium
confiteamur:
dicimus,
nos
et
non
peccare,
et
peccare
posse.
Respondeo,
hunc,
quicunque
sit,
si
arbitrii
viribus
intelligat
^
hommem
posse
non
peccare,
non
mihi,
sed
Augustino
ipsi
pro
haeretico
[pag.
121]
haberi.
Sin
vero
per
Dei
gratiam,
sciunt
eruditi
et
in
Augustini
lectione
exercitati,
qualiter
vir
ille
de
possibilitate
disputare
soleat.
Quoniam
enim
Dei
potentiae
eum
derogare
calumniabantur
Pelagiani,
Deum
quidem
posse
confitetur,
si
velit,
sed
nullum
exemplum
tale
vel
exstitisse,
vel
debere
exspectari:
quoniam
aliter
scriptura
pronunciet.
Postquam
tam
certis
demonstrationibus
me
convicit
Pighius,
triumphale
iterum
tripudium
agit.
Nec
mirum:
sibi
enim
intus
ac
suis
musis
canit;
vel
saltem
contentus
est,
si
plausum
habeat
a
paucis
sui
similibus,
qui
quum
Dei
veritatem
subverti
iam
posse
desperent,
qualescunque
ad
impediendum
eius
cursum
remoras
undique
quaeritant,
et
inventas
c
|