|
47:319
319
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
320
diose
et
ardenter
complectitur.
Deinde
non
potest
mutuus
esse
amoris
affectus,
nisi
in
iis
qui
eodem
reguntur
spiritu.
Primum
ergo
caritatis
gradum
hic
notat
Christus,
sed
rursus
tenendum
est,
sicuti
Dei
bonitas
se
ad
totum
mundum
extendit
et
diffundit,
ita
nobis
omnes
esse
amandos,
etiam
qui
nos
odio
habent.
Suum
exemplum
proponit,
non
quia
assequi
ipsum
possimus,
qui
immenso
spatio
nos
praecedit,
sed
ut
ad
eundem
saltem
tendamus
scopum.
35.
In
hoc
cognoscent
omnes.
Confirmat
iterum
Christus
quod
prius
dixerat,
non
frustra
fuisse
in
schola
sua
institutos,
qui
mutuo
inter
se
diligent,
quasi
diceret,
Non
ipsi
tantum
scietis
vos
esse
meos
discipulos,
sed
professio
vestra
apud
alios
quoque
vera
probabitur.
Quum
autem
hac
nota
discernat
suos
Christus
ab
alienis,
frustra
se
fatigant
qui
relicta
caritate
novos
et
commentitios
cultus
suspiciunt,
qualis
hodie
vanitas
in
papatu
regnat.
Nec
vero
supervacuum
est
quoxl
in
hanc
partem
Christus
tantopere
insistit.
Nihilo
melius
inter
amorem
nostri
et
proximi
convenit
quam
inter
ignem
et
aquam.
Atqui
amor
nostri
sic
omnes
sensus
nostros
devinctos
tenet,
ut
caritas
prorsus
exsulet.
Putamus
nos
interea
rite
defungi,
quia
Satan
multas
illecebras
habet,
quibus
fucum
nobis
faciat.
Quisquis
ergo
vere
Christi
esse
et
a
Deo
agnosci
cupit,
totam
vitam
componat
et
dirigat
ad
amandos
fratres,
et
huc
se
assidue
sollicitet.
36.
Dicit
illi
Simon
Petrus:
Domine,
quo
vadis?
Respondit
HU
Iesus:
Quo
vado,
non
potes
me
nunc
sequi:postea
autem
me
sequeris.
37,
Dicit
illi
Petrus:
Domine,
quare
non
possum
te
sequi
nunc?
animam
meam
pro
te
ponam.
38.
Respondit
illi
Iesus:
Animam
tuam
pro
me
pones?
amen,
amen
dico
tibi:
Non
canet
gallus,
donec
me
ter
negaveris.
36.
Domine,
quo
vadis?
Haec
interrogatio
pendet
ex
dicto
illo
Christi:
Sicut
dixi
Iudaeis,
ete.
Hinc
autem
apparet,
quanta
fuerit
Petri
ruditas,
qui
toties
admonitus
de
Christi
discessu
perinde
turbatur
ac
si
novum
aliquid
audiret,
quanquam
in
eo
nos
illi
nimium
similes
sumus:
quotidie
enim
audimus
ex
ore
Christi,
quaecunque
ad
usum
vitae
apta
et
cognitu
necessaria
sunt:
ubi
ad
rem
venitur,
non
secus
percellimur
ac
novitii,
quibus
nihil
unquam
dictum
fuit.
Ostendit
deinde
Petrus
se
immodico
carnalis
Christi
praesentiae
desiderio
teneri.
Nam
pro
absurdo
hoc
ducit,
se
manente
Christum
alio
migrare.
Quo
ego
vado.
Coercet
his
verbis
Christus
importunum
Petri
desiderium.
Praecise
autem
loquitur
ut
magistrum
decet:
mox
tamen
dicti
sui
acerbitatem
temperat.
Docet
non
fore
hoc
nisi
ad
tempus,
quod
disiunctus
erit
a
suis.
Caeterum
docemur
hoc
loco
subiicere
Deo
vota
nostra,
ne
fines
suos
|