|
6:318
arbitrio
largiatur
facultatis
Augustinus
quaerendum
erat,
non
in
nomine
insistendum.
Nullum,
inquit,
peccatum
est,
nisi
voluntarium.
Quorsum
hoc?
nisi
ut
suspicionem
indoctis
faciat,
qui
nostra
non
legunt,
aliter
nos
docere,
quum
hoc
ipsum
verbum
in
lucubrationibus
nostris
identidem
occurrat.
Imputare,
inquit,
sibi
quisque
debet
quod
peccat.
Et
quid
sibi
ea
volunt,
quae
ante
ex
mea
Institutione
retulit?
Merita,
inquit,
nostra
coronentur:
siquidem
intelligas
esse
Dei
dona.
Mirum,
nisi
saniores
ex
Romanensibus
hic
eum
praevaricari
suspicentur:
quando
causam
nostram
non
aliter
quam
si
nobis
conductus
foret,
agit.
Verum
quia
in
locum
nimis
sibi
lubricum
et
periculosum
se
venisse
sentit,
retrahit
mox
pedem
et
aliam
viam
ingreditur.
Transit
enim
ad
alium
librum,
qui
sub
Augustini
nomine
fpag.
1191
exstat
inter
eius
opera,
habetque
inscriptionem,
De
dogmatibus
ecclesiasticis.
Facit
autem
id
pro
solito
suo
candore,
quod
sancti
viri
titulo
abutitur
in
citando
opere,
quod
supposititium
esse
non
minus
ipse
novit,
quam
qui
nunc
a
me
admoniti
agnoscent.
Primum,
quum
omnium
operum
suorum
se
catalogum
in
Retractationibus
texuisse
profiteatur
Augustinus,
de
hoc
opere
nulla
mentio.
Ad
hoc
quum
sit
ubique
in
suis
scriptis
methodi
studiosissimus,
opusculum
illud
mixtam
et
confusam
variarum
rerum
farraginem,
sine
ordine
coacervatam,
continet.
In
hac
praesenti
quaestione
dum
versatur,
nihil
aliud
quam
diversa
hinc
inde
testimonia
colligit.
Innocentium
papam
romanum
magistrum
vocat
qui
longo
post
Augustinum
temporis
spatio
episcopus
creatus
fuerat.
J)
De
africanis
synodis,
milevitana
et
carthaginensi,
sic
loquitur,
quasi
nunquam
illis
interfuisset,
quum
certum
sit,
Augustinum
consilio
et
autoritate
illis
praefuisse.
Imo
quas
ex
Augustino
et
eius
aequalibus
sententias
sumit,
antiquorum
patrum
definitiones
nominat.
Quanquam
ineptus
sum,
qui
in
re
nequaquam
obscura
tantum
verborum
consumam:
nisi
quod
id
saltem
proficio,
ut
Pighii
impudentiam
nemo
non
videat.
Nunc
audiamus,
quid
cum
larvato
illo
Augustino
obtinere
velit'
Ut
sciant,
inquit,
haeretici,
non
ex
privato
eum
sensu
liberum
arbitrium
asserere,
sed
ex
definitione
ecclesiastica,
cui
contradicere
nemo
piorum
ausit.
Itane
vero,
ut
tantum
ponderis
habeant
incogniti
hominis,
miiii
dico
nunc
gravius,
undecunque
temere
eonge&tae
rhapsodiae?
Sed
quatenus
libertas
illic
praedicatur?
tit
nobis
post
lapsum
maneat
in
utramque
partem
electio:
hac
tamen
exceptione
addita,
ut
non
valeat,
nisi
admoneste
Deo,
et
ad
salutem
invitante;
secundo
1)
In
hoc
vero
fallitur
mr
summus.
Innocentius
1.
quem
solum
respicere
autor
ille
potuit,
quum
secundus
saeculo
demum
duodecimo
vixerit,
sedem
romanam
occupavit
anno
402
et
fato
suo
functus
est
anno
417.
|