|
47:318
sed
in
sensu
discrimen
est.
Negat
enim
eos
sequi
posse,
ut
temporalem
sui
absentiam
aequo
animo
ferant,
et
quasi
fraenum
illis
iniicit
ut
se
contineant
in
statione
sua,
donec
militiam
suam
in
terra
compleverint.
Non
igitur
eos
in
perpetuum
arcet
a
regno
Dei
ut
Iudaeos,
sed
tantum
iubet
ut
placide
exspectent,
dum
eos
secum
in
regnum
coeleste
colligat
34.
Praeceptum
novum
do
vobis.
Consolationi
addit
exhortationem,
ut
se
mutuo
diligant,
ac
si
diceret:
Interea
dum
corpore
a
vobis
absum,
mutua
caritate
testamini
non
frustra
vos
fuisse
a
me
edoctos:
sit
hoc
continuum
vestrum
studium,
sit
praecipua
meditatio.
Cur
praeceptum
novum
appellet,
non
convenit
inter
omnes:
quibusdam
videtur
esse
haec
ratio,
quod
quum
literale
et
externum
esset,
quidquid
de
caritate
olim
in
lege
praescriptum
erat,
Christus
spiritu
suo
cordibus
fidelium
inscripserit.
Ita
lex
secundum
eos
nova
est,
quam
novo
modo
promulgat,
ut
habeat
plenum
vigorem.
Sed
illud
meo
iudicio
nimis
coactum
est
atque
alienum
a
Christi
mente.
Alii
novum
ideo
praeceptum
dici
exponunt,
quod
tametsi
lex
ad
dilectionem
nos
revocet,
quia
tamen
multis
caeremoniis
et
appendicibus
est
implicita
illic
doctrina
caritatis,
non
tam
clare
emineat:
contra
autem
in
evangelio
sine
ullis
umbris
statuatur
in
cantate
perfectio.
Ego
ut
hant5
interpretationem
non
prorsus
repudio,
ita
Christum
simplicius
loquutum
esse
arbitror.
Scimus
enim
leges
initio
diligentius
servari,
sensim
vero
labi
ex
hominum
memoria,
donec
tandem
obsolescant.
Ergo
Christus
quo
melius
infigat
suorum
animis
caritatis
doctrinam,
a
novitate
eam
commendat,
quasi
diceret:
Volo
huius
mandati
vos
perpetuo
esse
memores,
ac
si
lex
esset
recens
nata.
Videmus
in
summa,
consilium
Christi
fuisse
hoc
loco
ad
caritatem
suos
hortari,
ne
unquam
ab
eius
studio
se
abduci,
aut
eius
doctrinam
sibi
effluere
sinerent.
Porro
quam
necessaria
fuerit
haec
admonitio,
quotidianis
experimentis
discimus.
Quia
enim
difficile
est
retinere
caritatem,
homines
ea
posthabita
novos
sibi
colendi
Dei
modos
fingunt,
et
Satan
multa
suggerit
in
quibus
se
occupent.
Ita
accidit
ut
frustra
satagendo
illudere
Deo
conentur,
se
autem
decipiant.
Ergo
elogium
hoc
novitatis
subinde
nos
ad
colendam
caritatem
excitet.
Interea
sciamus
vocari
novum,
non
quod
coeperit
nunc
primum
placere
Deo,
quando
alibi
vocatur
legis
complementum.
Diligatis
vos
mutuo.
Extenditur
quidem
etiam
ad
extraneos
usque
caritas,
quia
sumus
omnes
ex
eadem
carne
omnesque
ad
imaginem
Dei
creati.
Sed
quia
in
regeneratis
clarius
elucet
Dei
imago,
vinculum
amoris
inter
Christi
discipulos
multo
arctius
esse
par
est.
Caritas
in
Deo
causam
quaerit,
inde
habet
suam
radicem
et
illuc
refertur.
Ita
ut
quemque
vere
agnoscit
esse
Dei
filium,
magis
stu-
|