|
47:317
317
CAPUT
XIII.
318
Nam
in
Christi
cruce,
quasi
in
splendidissimo
theatro,
incomparabilis
Dei
bonitas
toti
mundo
spectata
fuit.
Sursum
quidem
et
deorsum
in
omnibus
creaturis
relucet
Dei
gloria,
sed
nunquam
illustrior
alibi
fuit
quam
in
cruce,
in
qua
admirabilis
facta
est
rerum
conversio,
ostensa
omnium
hominum
damnatio
fuit,
abolitum
peccatum,
reddita
hominibus
salus,
toto
denique
mundo
reparato
omnia
in
ordinem
restituta.
Quanquam
autem
particula
in
saepe
accipitur
pro
hebraico
beth
ac
tunc
idem
valet
atque
per,
malui
tamen
simpliciter
vertere.
Deum
in
filio
hominis
glorificatum.:
quia
loquutio
videbatur
magis
emphatica.
Quum
dicit
et
glorificatus
est
Deus,
copula
et
in
causalem
particulam
meo
iudicio
resolvi
debet.
32.
Si
Deus
glorificatus
est.
Colligit
Christus
se
gloriosum
triumphum
relaturum
esse
ex
morte
:
in
qua
hoc
unum
propositum
habet,
ut
glorificet
patrem
suum.
Neque
enim
pater
gloriam
suam
ita
quaesivit
ex
morte
filii,
quin
ipsum
faceret
eiusdem
gloriae
participem.
Mox
igitur
fore
promittit,
ut
deleta
ignominia,
quam
ad
breve
momentum
subiturus
erat,
magnificum
eniteat
in
morte
sua
decus,
quod
etiam
impletum
est.
Adeo
enim
non
obscurat
Christi
dignitatem
mors
crucis
quam
perpessus
est,
ut
illic
maxime
refulgeat,
quatenus
scilicet
illic
incredibilis
eius
amor
erga
humanum
genus,
immensa
eius
iustitia
in
expiando
peccato
et
ira
Dei
placanda,
mirifica
eius
virtus
in
vincenda
morte,
Satana
subigendo,
coelis
denique
aperiendis
plenum
fulgorem
emisit.
Iam
ad
nos
etiam
omnes
extenditur
haec
doctrina,
quia
etsi
totus
mundus
in
nostram
infamiam
conspiret,
si
tamen
sincere
et
ex
animo
servire
Dei
gloriae
studuerimus,
dubitandum
non
est
quin
ipse
vicissim
nos
glorificet.
Consolationem
auget
Christus
a
temporis
brevitate,
quum
hoc
continuo
fore
promittit.
Porro
tametsi
gloria
haec
a
die
resurrectionis
coepit,
hic
tamen
maxime
notatur,
quae
continuo
post
sequuta
est
eius
propagatio,
quum
mortuos
suscitans
evangelii
et
spiritus
sui
virtute
novum
sibi
populum
creavit.
Proprium
enim
mortis
Christi
decus
est
fructus,
qui
inde
manavit
in
salutem
hominum.
33.
Filioli,
adhuc
paululum.
Quia
fieri
non
poterat
quin
gravissimo
moerore
discipulos
afficeret
magistri
discessus,
ideo
mature
praemonet
se
non
futurum
cum
illis
diutius,
simulque
hortatur
ad
patientiam.
Postremo,
ut
tollat
intempestivum
desiderii
ardorem,
eos
negat
statim
posse
sequi.
Filiolos
vocando
blanda
ista
appellatione
non
ideo
se
ab
illis
migrare
docet,
quia
minus
curet
eorum
salutem,
quum
tenerrime
ipsos
amet.
Induit
quidem
carnem
nostram
in
hunc
finem
ut
frater
noster
sit,
sed
in
illo
altero
nomine
maior
amoris
vehementia
exprimitur.
Quod
se
apud
eos
repetere
dicit
quod
ante
Iudaeis
dixerat,
est
quidem
id
verum
quoad
verba,
|