[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


6:316  berum  arbitrium,  quasi  pro  confesso  sumit;  et  id  postea,  tam  ex  praeceptis,  quam  aliis  rationibus  probat.  Faciam  hic,  quod  hactenus  solitus  sum.  Nemini  enim  alteri  aptius,  quam  Augustino  ipsi,  mandari  posse  has  partes  existimo,  ut  mentem  suam  interpretetur.  Quid  ergo  quum  homini  liberum  arbitrium  tribuit,  sub  hoc  nomine  [pag.  116]  comprehendat,  postea  definit  his  verbis:  Voluntas,  inquit,  in  homine  semper  est  libera  :  sed  non  semper  bona.  Aut  enim  a  iustitia  libera  est  quando  servit  peccato,  et  tunc  est  mala.  Aut  a  peccato  libera  est  quando  servit  iustitiae,  et  tunc  est  bona.  Gratia  vero  Dei  semper  est  bona,  quae  prius  mala  fuerat:  per  quam  etiam  fit,  ut  ipsa  bona  voluntas,  quae  iam  esse  coepit,  augeatur.  Habemus,  non  alia  causa  liberam  dici  voluntatem,  nisi  quia  spontaneo  movetur  affectu.  Pighius  autem  longe  aliud  requirit:  ut  i  scilicet  liberam  habeat  vel  boni  vel  mali  eligendi  I  facultatem.  Libera  est,  inquit  Augustinus,  quia  j  sponte  mala.  Pighius  liberam  esse  contendit,  quia  liberae  in  utramque  partem  electionis  sit  capax.  Vis  ergo  breviter  scire,  quo  sensu  liberum  arbitrium  cum  gratia  coniungat?  Tribus  verbis  tandem  in  fine  libri  respondet.  Quia  per  gratiam  non  tollitur  humana  voluntas,  sed  ex  mala  mutatur  in  bonam,  et  quum  bona  fuerit,  adiuvatur.  Iam  audis,  homini  quidem  natura  subesse  voluntatem,  sed  malam,  et  quae  bona  esse  per  se  nequeat,  nec  ad  bonum  aspirare:  gratia  autem  Dei  non  tolli,  ut  non  sit,  sed  corrigi  et  ex  mala  converti,  ut  bona  sit.  Non  vereor  ut  qui  librum  totum  diligenter  et  adhibito  iudicio  legerit,  dubitet  an  sententiam  secundum  me  ferre  debeat.  Quoniam  tamen  non  omnibus  vacat  legere,  pauca  eius  verba  inde  referam,  ex  quibus  fiat  perspicuum,  quantum  facultatis  concedat  humano,  quod  illic  defendit,  arbitrio.  Fingimur,  inquit,  id  est,  formamur  in  operibus  bonis,  quae  non  praeparavimus  ipsi,  sed  praeparavit  Deus,  ut  in  illis  ambulemus.  Quis  porro  sit  formandi  modus,  sequitur:  Quoniam  ipse  ut  velimus  operatur  incipiens,  qui  volentibus  cooperatur  perficiens.  Ut  ergo  velimus,  sine  nobis  operatur:  quum  autem  volumus,  et  sic  volumus  ut  faciamus,  nobiscum  cooperatur:  tamen  sme  illo,  vel  operante  ut  velimus,  vel  cooperante  quum  volumus,  ad  bona  pietatis  opera  nihil  valemus.  Sed  forte  [pag.  117]  praeparatur  aliquo  modo  ad  reeipiendajn  hanc  gratiam  hominis  voluntas.  Minime  vero,  inquit  ille:  numquid  enim  dicere  possumus,  bonae  voluntatis  meritum  in  homine  praecessisse,  ut  avelleretur  ab  eo  cor  lapideum?  quod  non  significat  nisi  durissimam  voluntatem,  et  adversus  Deum  omnino  inflexibile  est.  Ubi  autem  praecedit  bona  voluntas,  iam  non  est  utique  cor  lapideum.  At  voluntatem  forte  movet  eatenus  Dei  gratia,  ut  ad  bonum  duntaxat  flexilis  sit,  non  autem  efficacem  in  ea  affectum  excitat.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci