|
47:315
315
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
316
dici
uin,
quo
uni
tantum
innotesceret
Iudas,
neque
statim
produceretur
in
omnium
conspectum.
Caeterum
utile
fuit
Ioannem
huius
rei
testem
esse,
qui
aliis
postea
suo
tempore
patefaceret.
Consulto
autem
Christus
manifestationem
Iudae
distulit,
quo
aequius
feramus
latere
hypocritas,
donec
trahantur
in
lucem.
Videmus
Iudam
inter
alios
sedentem,
iudicis
tamen
ore
damnatum.
Nihilo
melior
est
eorum
conditio,
qui
inter
Dei
filios
locum
occupant.
27.
Intravit
in
eum
Satanas.
Quum
certum
sit
nonnisi
Satanae
instinctu
tantum
a
Iuda
conceptum
fuisse
nefas,
cur
nunc
primum
dicitur
in
eum
ingressus
Satan,
qui
regnum
in
eius
corde
iam
occupaverat?
Verum
ut
saepe
credere
dicuntur,
qui
in
fide
quam
pridem
habebant
magis
confirmantur,
atque
ita
fidei
accessio
vocatur
fides:
ita
nunc
quum
Iudas
prorsus
Satanae
addicitur,
ut
furioso
impetu
rapiatur
ad
extrema
quaeque,
dicitur
in
eum
ingressus
Satan.
Nam
ut
gradatim
proficiunt
sancti,
et
quatenus
novis
subinde
donis
augentur,
spiritu
sancto
dicuntur
impleri:
ita
quatenus
sua
ingratitudine
iram
Dei
in
se
impii
provocant,
Dominus
spiritu
suo
omni
rationis
luce
adeoque
humano
sensu
nudatos
Satanae
mancipat.
Haec
horribilis
est
Dei
vindicta,
dum
homines
in
sensum
reprobum
traduntur,
ut
nihil
fere
a
pecudibus
differant,
imo
in
flagitia
ruant
a
quibus
abhorrent
ipsae
pecudes.
Ergo
in
timore
Domini
sollicite
ambulandum
est,
ne,
si
eius
bonitatem
malitia
nostra
vicerimus,
tandem
nos
tradat
Satanae
libidini.
Caeterum
porrecta
a
Christo
offula,
Satanae
locum
minime
dedit,
sed
potius
Iudas
accepta
offula
se
totum
Satanae
tradidit.
Fuit
haec
quidem
occasio,
sed
non
causa.
Debebat
etiam
plus
quam
ferreum
pectus
tanta
Christi
indulgentia
molliri:
nunc
desparata
et
insanabilis
eius
obstinatio
hoc
meretur,
ut
suo
iusto
iudicio
Deus
cor
illius
per
Satanam
magis
induret.
Sic
dum
benefaciendo
hostibus
carbones
ignis
congerimus
in
eorum
capita,
si
prorsus
sunt
insanabiles,
magis
uruntur
in
suum
exitium.
Neque
tamen
haec
beneficentiae
nostrae
culpa
est,
qua
ipsorum
corda
ad
nos
amandos
inflammari
decuerat.
Falso
putavit
Augustinus,
offulam
hanc
symbolum
esse
corporis
Christi,
quandoquidem
extra
coenae
actionem
porrecta
fuit.
Nimis
vero
insulse
delirant,
qui
diabolum
fingunt
essentialiter,
ut
loquuntur,
Iudam
intrasse.
Nam
evangelista
nonnisi
de
vi
et
efficacia
loquitur.
Monemur
autem
hoc
exemplo,
quam
formidabilis
poena
eos
omnes
maneat,
qui
Domini
beneficia
abusu
suo
profanant.
Quod
facis,
fac
citius.
Non
ita
Iudam
hortatur
Christus,
ut
censeri
possit
impulsor:
potius
vox
est
detestantis.
Hactenus
illum
variis
modis
revocare
studuerat,
sed
nullo
profectu.
Nunc
ut
hominem
deploratum
alloquitur:
Pereas,
quando
tibi
decretum
est
perire.
Atque
in
ea
re
iudicis
officio
fungitur,
|