|
6:314
Quae
ex
libro
de
Spiritu
et
litera
adducit,
non
longa
expositione
indigent,
si
candidum
habeant
interpretem,
hoc
est,
dissimilem
Pighio,
qui
nullum
non
movet
lapidem,
ut
bene
dicta
pessimis
calumniis
depravet.
Augustinus
fidem
in
libera
nostra
potestate
constituit,
utpote
quae
a
voluntate
nostra
pendeat:
quia
libero
arbitrio,
aut
tendere
ad
fidem
possimus,
aut
ad
infidelitatem
inclinare.
Si
tota
disputatio
sic
clauderetur,
haberet,
fateor,
Pighius
insolescendi
materiam.
Sed
quum
potestatem
hanc
singulari
Dei
dono
conferri
nobis,
non
ex
libero
arbitrio
surgere
simul
testetur:
credendi
quoque
voluntatem,
non
naturae
bonitate
concipi,
sed
fieri
ac
formari
per
spiritum
sanctum:
nonne
iam
elicere
promptum
est,
quid
superioribus
illis
verbis
sibi
velit?
Nempe,
tunc
nostram
esse
et
potestatem,
et
voluntatem,
quum
utraque
nobis
data
fuerit:
sicut
docet,
eius
operis
capite
nono,
de
iustitia
et
fide
loquens.
Utrumque,
inquit,
nostrum
est:
sed
ideo
Dei
et
Christi
dicitur,
quod
eius
nobis
largitate
donatur.
Quod
autem,
adhibita
inter
posse
et
velle
distinctione,
hanc
formulam
negat
in
scriptura
inveniri,
quod
non
sit
voluntas
nisi
a
Deo:
sicut
de
potestate
loquitur,
nobis
per
omnia
suffragatur.
Causam
enim
mox
subiungit:
ne
quis
scilicet
malas
voluntates
Deo
adscribat.
Caeterum,
bonam
Deo
voluntatem,
sicut
a
Deo
efficitur,
ita
rite
ac
merito
illi
tribui,
concedit.
Ac
sic
inter
Deum
et
hominem
partitur,
ut
consentire
Dei
vocationi,
vel
ab
ea
dissentire,
in
libero
voluntatis
motu
situm
esse
dicat.
Contexe
quod
statim
sequitur
apud
Augustinum,
quod
malitiose
subticet
Pighius,
et
solutus
erit
nodus.
Si
quis
me.
inquit,
ad
profunditatem
illam
[pag.
114]
coarctet,
cur
ita
suadeatur
huic
ut
persuadeatur,
alteri
autem
non
ita,
duo
habeo
quae
respondeam.
O
altitudo
divitiarum
(Rom.
11,
33),
ete.
Non
est
iniquitas
apud
Deum
(Rom.
9,
14).
Cur
hoc
addit,
nisi
quia
ille
quoque
consensus,
1)
quem
in
hominis
potestate
collocaverat,
opus
esse
Dei
agnoscit?
Parum
enim
proficeret
Deus
voluntatem
nostram
excitando,
nisi
eam
ad
firmum
usque
consensum
dirigeret
ac
perduceret.
Quanquam
nec
se
tandem
continere
potest
Pighius,
quin
nos
ipse
quoque
sublevet.
Errasse,
inquit,
se
fatetur
Augustinus,
quia
nostrae
esse
facultatis
putaverat,
evangelio
consentire.
Quid
ergo
causae
est,
cur
negotium
nobis
facessat?
quasi
propria
haec
esset
liberi
arbitrii
facultas.
Secundum
hanc
igitur
confessionem
inclinat
cor
nostrum
Deus
ut
consentiamus
evangelio.
Consensus
ille
merito
noster
dicitur,
sed
non
ita,
ut
intelligatur
esse
a
nobis.
Sic
alibi:
2)
Ista
est
fides
quam
exigit
a
nobis
Deus;
et
non
invenit
quod
exigit,
nisi
dona-
1)
Sic
libri
nostri
omnes.
2)
Tract.
29.
in
Ioann,
|