[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


6:314  Quae  ex  libro  de  Spiritu  et  litera  adducit,  non  longa  expositione  indigent,  si  candidum  habeant  interpretem,  hoc  est,  dissimilem  Pighio,  qui  nullum  non  movet  lapidem,  ut  bene  dicta  pessimis  calumniis  depravet.  Augustinus  fidem  in  libera  nostra  potestate  constituit,  utpote  quae  a  voluntate  nostra  pendeat:  quia  libero  arbitrio,  aut  tendere  ad  fidem  possimus,  aut  ad  infidelitatem  inclinare.  Si  tota  disputatio  sic  clauderetur,  haberet,  fateor,  Pighius  insolescendi  materiam.  Sed  quum  potestatem  hanc  singulari  Dei  dono  conferri  nobis,  non  ex  libero  arbitrio  surgere  simul  testetur:  credendi  quoque  voluntatem,  non  naturae  bonitate  concipi,  sed  fieri  ac  formari  per  spiritum  sanctum:  nonne  iam  elicere  promptum  est,  quid  superioribus  illis  verbis  sibi  velit?  Nempe,  tunc  nostram  esse  et  potestatem,  et  voluntatem,  quum  utraque  nobis  data  fuerit:  sicut  docet,  eius  operis  capite  nono,  de  iustitia  et  fide  loquens.  Utrumque,  inquit,  nostrum  est:  sed  ideo  Dei  et  Christi  dicitur,  quod  eius  nobis  largitate  donatur.  Quod  autem,  adhibita  inter  posse  et  velle  distinctione,  hanc  formulam  negat  in  scriptura  inveniri,  quod  non  sit  voluntas  nisi  a  Deo:  sicut  de  potestate  loquitur,  nobis  per  omnia  suffragatur.  Causam  enim  mox  subiungit:  ne  quis  scilicet  malas  voluntates  Deo  adscribat.  Caeterum,  bonam  Deo  voluntatem,  sicut  a  Deo  efficitur,  ita  rite  ac  merito  illi  tribui,  concedit.  Ac  sic  inter  Deum  et  hominem  partitur,  ut  consentire  Dei  vocationi,  vel  ab  ea  dissentire,  in  libero  voluntatis  motu  situm  esse  dicat.  Contexe  quod  statim  sequitur  apud  Augustinum,  quod  malitiose  subticet  Pighius,  et  solutus  erit  nodus.  Si  quis  me.  inquit,  ad  profunditatem  illam  [pag.  114]  coarctet,  cur  ita  suadeatur  huic  ut  persuadeatur,  alteri  autem  non  ita,  duo  habeo  quae  respondeam.  O  altitudo  divitiarum  (Rom.  11,  33),  ete.  Non  est  iniquitas  apud  Deum  (Rom.  9,  14).  Cur  hoc  addit,  nisi  quia  ille  quoque  consensus,  1)  quem  in  hominis  potestate  collocaverat,  opus  esse  Dei  agnoscit?  Parum  enim  proficeret  Deus  voluntatem  nostram  excitando,  nisi  eam  ad  firmum  usque  consensum  dirigeret  ac  perduceret.  Quanquam  nec  se  tandem  continere  potest  Pighius,  quin  nos  ipse  quoque  sublevet.  Errasse,  inquit,  se  fatetur  Augustinus,  quia  nostrae  esse  facultatis  putaverat,  evangelio  consentire.  Quid  ergo  causae  est,  cur  negotium  nobis  facessat?  quasi  propria  haec  esset  liberi  arbitrii  facultas.  Secundum  hanc  igitur  confessionem  inclinat  cor  nostrum  Deus  ut  consentiamus  evangelio.  Consensus  ille  merito  noster  dicitur,  sed  non  ita,  ut  intelligatur  esse  a  nobis.  Sic  alibi:  2)  Ista  est  fides  quam  exigit  a  nobis  Deus;  et  non  invenit  quod  exigit,  nisi  dona-  1)  Sic  libri  nostri  omnes.  2)  Tract.  29.  in  Ioann,   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci