|
47:314
simpliciter
dicta
statim
credi
posset.
Turbatum
spiritu
Christum
dicit,
ut
sciamus
non
vultu
modo
et
verbis
speciem
turbati
hominis
dedisse,
sed
penitus
ita
fuisse
in
animo
suo
affectum
:
et
spiritus
pro
mente
capitur
vel
anima.
Neque
enim
quorundam
opinioni
subscribo,
qui
Christum
exponunt
quasi
violento
spiritus
motu
fuisse
impulsum,
ut
in
haec
verba
prorumperet.
Fateor
quidem,
spiritum
omnes
Christi
affectus
fuisse
moderatum,
sed
alia
est
mens
evangelistae,
quod
interior
nec
simulata
fuerit
haec
Christi
passio.
Idque
nostra
scire
magni
interest,
quia
ipsius
zelus
nobis
ad
imitationem
proponitur,
ut
serio
exhorreamus
monstra
ista,
quae
sacrum
Dei
et
ecclesiae
ordinem
evertunt.
22.
Adspiciebant
itaque
se
mutuo.
Qui
sibi
non
male
conscii
sunt,
anxii
redduntur
Christi
dicto:
unus
Iudas
sic
obstupuit
in
sua
malitia,
ut
non
tangatur.
Tanti
apud
discipulos
erat
Christi
autoritas,
ut
certo
persuasi
essent
nihil
temere
ab
ipso
dici.
Satan
vero
ex
corde
Iudae
omnem
reverentiam
excusserat,
ut
ad
repellendas
omnes
admonitiones
saxea
rupe
esset
durior.
Tametsi
autem
parum
humaniter
videtur
facere
Christus,
qui
innoxios
ad
tempus
torquet,
quia
tamen
illis
profuit
eiusmodi
anxietas,
nihil
illis
iniuriae
fecit
Christus.
Expedit
enim
ut
audito
impiorum
iudicio
filii
Dei
torqueantur
etiam
ipsi,
quo
so
ipsos
excutiant
caveantque
hypocrisin:
inde
enim
illis
datur
occasio
se
et
suam
vitam
examinandi.
Docet
autem
hic
locus,
sic
interdum
taxandos
esse
impios,
ut
non
statim
ostendantur
digito,
donec
eos
manu
sua
Deus
traxerit
in
lucem.
Occulti
enim
saepe
sunt
in
ecclesia
morbi,
quos
dissimulare
non
licet.
Interim
nondum
ita
matura
est
hominum
ipsorum
nequitia,
ut
detegi
possit.
Tunc
igitur
haec
tenenda
est
media
ratio.
23.
Quem
Iesus
diligebat.
Peculiaris
amor,
quo
Christus
Ioannem
complexus
est,
clare
testatur
non
pugnare
semper
cum
caritate,
si
quos
aliis
magis
amamus:
sed
totum
in
eo
positum
est,
ut
amor
noster
Deum
respiciat,
et
quo
quisque
Dei
donis
magis
excellit
in
eum
feratur.
Ab
eo
scopo
nunquam
vel
minimum
Christus
deflexit.
Nos
vero
longe
aliter:
nam
quae
est
ingenii
nostri
vanitas,
pauci
sunt
qui
homines
amando
propius
ad
Deum
accedant.
Atqui
nunquam
recte
composita
erit
hominum
inter
se
dilectio,
nisi
quae
ad
Deum
referetur.
Quod
narrat
Ioannes
se
discubuisse
in
sinu
Christi,
posset
hodie
id
videri
parum
decorum:
sed
talis
erat
tunc
discumbendi
ratio.
Neque
enim
sedebant
ut
nos
ad
mensam,
sed
calceis
exuti
et
pulvinis
innixi
in
lectulis
semisupini
iacebant.
26.
Cui
ego
intinctam
buccellam.
Si
quis
quaerat,
quorsum
attinuerit
porrecta
offula
notari
proditorem,
quum
posset
Christus
palam
eum
nomine
designare,
si
notum
esse
vellet,
respondeo,
tale
fuisse
hoc
in-
|