|
6:313
DE
LIBERO
ARBITRIO,
de
peccatorum
meritis
et
remissione,
quid
in
Pelagianis
reprehendat
Augustinus:
nempe,
non
quod
liberum
arbitrium
statuant,
sed
quod
nimis
erigant.
Verum
iam
saepius
dictum
est,
quam
ut
repetere
opus
sit,
ideo
liberi
arbitrii
nomen
concedere
hostibus
solitum,
ne
ob
vocem
passim
receptam
morositatis
invidiam
subiret.
Aliud
ergo
afferat
oportet,
si
premere
nos
velit.
Nec
se,
nec
quemquam
dubitasse
orthodoxorum
testatur,
quin
nemo
[pag.
112]
peccet,
nisi
libere
volens.
His
subscribimus
nos
quoque,
si
libere
pro
sponte
positum
interpreteris,
ut
mens
scriptoris
fuit
accipere.
Sequitur
postea:
et
quod
Deus
nihil
praeceperit,
quod
non
sit
in
potestate
nostra
situm.
Nempe,
si
sana
esset
voluntas,
ut
quidquid
habet
virium
ad
legis
observantiam
applicaret:
sicut
ipse
idem
respondet,
de
Perfectione
iustitiae.l)
Nunc
vero
quum
prorsus
corruptae
sint
totius
animae
facultates,
et
ad
bene
agendum
inutiles,
non
amplius
in
nobis
quaerenda,
sed
e
coelo
petenda
est
potestas
illa,
quae
legis
iustitiae
sufficiat.
Haec
non
mea,
sed
ipsius
Augustini
verba
sunt.
At
semper
adiuvandi
verbo
utitur:
quo
videtur
innuere,
non
ipsum
agere
omnia,
sed
nobis
partes
in
agendo
aliquas
relinquere.
Primum,
aut
non
animadvertit,
aut
animadvertere
se
dissimulat
hic
nugator,
Augustinum
in
illis
libris
non
ex
instituto
tractare,
quid
sit,
aut
quidnam
valeat
liberum
arbitrium,
sed
obiter
eius
facere
mentionem.
Illic
enim
primum
quaeritur,
utrum
ex
naturae
necessitate
sit
mors,
an
ex
peccati
poena.
Deinde,
an
inveniri
quispiam
hominum
possit
ἀναμάρτητος,
id
est,
sine
peccato.
Unde
et
de
peccato
originali
nascitur
tertia
quaestio.
De
libero
igitur
arbitrio,
non
quantum
ad
expediendam
totam
quaestionem
satis
sit,
sed
quantum
occasio
ferebat
in
alterius
argumenti
tractatione,
illic
dicit.
Ad
hoc,
si
clausulam
inspicias,
nihilo
minus
comprehendit,
quam
quod
tradimus:
Dei
scilicet
esse,
implere
per
gratiam,
quod
per
legem
iubeat.
At
postea
excipit,
non
solis
votis
agendum
esse.
Nempe,
ut
delirae
et
impiae
eorum
imaginationi
occurrat,
qui
Deum
in
homine
sicut
in
lapide,
hoc
est,
sine
intrinseco,
ut
ita
loquar,
voluntatis
eius
motu,
operari
fingunt.
Postremo,
si
meminerint
lectores,
quas
ex
eodem
libro
sententias
nuper
retuli,
Augustinum
agnoscent
longe
plus
in
progressu
exprimere,
quam
hic
attingat.
Neque
enim
de
adiutorio
Dei
solum
loquitur,
quasi
ita
nos
adiuvet
Deus,
ut
convertamus
[pag.
1131
nos
ipsi,
dum
ab
eo
convertimur,
sicut
Pighius
mentitur,
sed
unius
Dei
opus
in
solidum
esse
asserit,
tam
mentis
quam
voluntaj;
≪
^pptifndinem,
seque
fatetur
ignorare,
quid
omliino
pobtiit
in
hominis
voluntate
boni
inveniri.
1)
J.
e.
m
libro
suo
hunc
Utilium
prae
se
ferente.
|