47:313  313  CAPUT  XIII.  314  viginti  piorum  hominum  constantia  vix  unum  aedificet.  Ergo  quum  tale  monstrum  poneret  Christus  ante  oculos,  simul  necesse  fuit,  discipulis  manum  porrigere,  ne  perculsi  novitate  retrocederent.  Nec  illorum  modo  habuit  rationem,  sed  posteris  etiam  consuluit:  nam  alias  posset  hodie  quoque  Iudae  memoria  nobis  graviter  nocere.  Quum  enim  diabolus  non  potest  nos  a  Christo  ipsius  doctrinae  odio  alienare,  vel  taedium  vel  contemptum  ex  ministris  ipsis  ingerit.  Haec  autem  Christi  admonitio  ostendit  iniustum  esse,  ut  quidquam  ex  dignitate  apostolica  minuat  quorundam  impietas,  qui  in  officio  perperam  et  scelerate  versantur.  Ratio  est,  quia  considerandus  sit  Deus  ministerii  autor,  in  quo  certe  nihil  reperiemus  contemptu  dignum  :  deinde  etiam  Christus  ipse,  qui  constitutus  a  patre  unicus  doctor  per  apostolos  suos  loquitur.  Ergo  quisquis  evangelii  ministros  recipere  non  dignatur,  Christum  in  illis  et  Deum  in  Christo  reiicit.  Inepti  autem  et  absurdi  sunt  papistae,  dum  ad  stabiliendam  suam  tyrannidem  hoc  ad  se  encomium  trahunt.  Nam  primum  se  alienis  et  emendicatis  plumis  ornant,  quum  nihil  habeant  Christi  apostolis  affine:  deinde,  ut  apostolos  esse  demus,  nihil  minus  voluit  Christus  hoc  loco  quam  ius  suum  ad  homines  transferre.  Quid  enim  aliud  est  recipere  quos  mittit  Christus,  nisi  locum  illis  dare,  ut  iniunctum  sibi  munus  impleant?  21.  Haec  quum  dixisset  Iesus,  turbatus  est  spiritu,  et  testificatus  est  ac  dixit:  Amen,  amen  dico  vobis,  quod  unus  ex  vobis  me  tradet.  22.  Adspiciebant  itaque  se  mutuo  discipuli,  dubitantes  de  quo  diceret.  23.  Porro  unus  ex  discipulis  Iesu,  quem  Iesus  diligebat,  discumbebat  in  eius  sinu.  24.  Annuit  ergo  illi  Simon  Petrus,  ut  interrogaret,  quisnam  esset,  de  quo  diceret.  25.  Quum  ergo  discubuisset  ille  super  pectus  Iesu,  dicit  illi:  Domine,  quis  est?  26.  Respondet  Iesus:  Ille  est,  cui  ego  intinctam  buccellam  dedero.  Et  quum  buccellam  intinxisset,  dat  Iudae  Simonis  filio  Iscariotae.  27.  Et  post  buccellam  intravit  in  eum  Satanas.  Dicit  ergo  ei  Iesus:  Quod  facis,  fac  citius.  28.  Hoc  autem  quorsum  dixisset  Uli,  nemo  discumbentium  scivit.  29.  Quidam  enim  putabant,  quia  loculos  habebat  Iudas,  quod  diceret  illi  Iesus:  Eme,  quibus  opus  habemus  ad  diem  festum  :  vel  ut  pauperibus  aliquid  daret.  21.  Haec  quum  dixisset  Iesus.  Quo  sanctius  est  munus  apostolicum  maiorque  eius  excellentia,  eo  foedior  magisque  detestanda  fuit  Iudae  proditio.  Tale  igitur  tamque  immane  portentum  Christo  ipsi  horrorem  incussit,  dum  videt  incredibili  unius  hominis  scelere  foedari  sacrum  illum  ordinem,  in  quo  Dei  maiestas  relucere  debuerat.  Eodem  pertinet  quod  subiicit  evangelista,  eum  testificatum  esse.  Nempe  quia  res  magis  prodigiosa  erat  quam  ut