|
47:311
311
IN
EVANGELIUM
IOANNIS
312
Dei
stabile
est,
ut
inchoatum
manu
sua
opus
absolvat?
Denique
hic
fons
est
discriminis
inter
filios
Dei
et
incredulos,
quod
priores
adoptionis
spiritu
trahuntur
ad
salutem,
alios
caro
sua
nullo
fraeno
cohibita
in
exitium
rapit.
Poterat
alioqui
dicere
Christus:
Scio
qualis
unusquisque
vestrum
futurus
sit:
sed
ne
quid
sibi
arrogent,
quin
potius
sola
gratia,
non
propria
virtute
a
Iuda
se
differre
agnoscant,
electionem
illis
gratuitam
statuit
in
qua
sint
fundati.
Quare
discamus
inde
pendere
omnes
salutis
nostrae
partes.
Quod
autem
alibi
Iudam
inter
electos
numerat,
diversus
est
loquendi
modus,
non
contrarius.
Nam
illic
notatur
temporalis
electio,
qua
Dens
ad
certum
aliquod
opus
nos
destinat,
sicuti
Saul,
qui
in
regem
electus
erat,
reprobus
tamen
fuit.
Nunc
autem
de
aeterna
electione
disserit
Christus,
qua
efficimur
filii
Dei,
et
qua
Deus
ante
mundum
conditum
nos
praedestinavit
ad
vitam.
iBt
reprobos
quidem
interdum
ornat
Deus
spiritus
donis,
ad
exsequendurn
quod
illis
iniungit
munus.
Sic
regiae
in
Saule
virtutes
ad
tempus
refulgent,
sic
et
Iudas
egregiis
dotibus
pollebat,
quales
apostolum
Christi
decebant:
sed
alia
longe
est
spiritus
sanctificatio,
qua
Dominus
nonnisi
filios
suos
dignatur.
Nam
eos
mente
et
corde
renovat,
ut
in
eius
conspectu
sancti
sint
et
irreprehensibiles.
Deinde
vivam
in
illis
radicem
habet,
quae
evelli
nunquam
potest,
quia
poenitentia
caret
Dei
adoptio.
Hoc
interea
fixum
manet,
divinae
esse
electionis
munus,
quod
Christi
doctrinam
fide
amplexi
vita
etiam
sequimur,
atque
hanc
unicam
esse
beatitudinis
nostrae
causam,
qua
discernimur
a
reprobis,
quod
illi
destituti
gratia
spiritus
male
pereunt:
nos
Christum
habemus
custodem,
qui
manu
sua
nos
regit
virtuteque
sua
tuetur.
Hic
praeterea
claram
divinitatis
suae
testimonium
Christus
reddit.
Primum,
quum
se
pronuntiat
non
iudicare
humano
more,
deinde,
quum
se
electionis
facit
autorem.
Nam
istud
scire,
de
quo
loquitur,
proprium
est
Dei:
sed
alterum
hoc
efficacius,
quum
a
se
testatur
fuisse
electos,
qui
ante
mundi
creationem
electi
sunt.
Nam
hoc
tam
insigne
divinae
eius
potentiae
specimen
magis
afficere
nos
debet
quam
si
centies
ipsum
scriptura
vocaret
Deum.
Ut
impleatur
scriptura.
Videri
absurdum
poterat,
qui
ad
ordinem
tam
honorificum
electus
fuerat,
non
simul
vera
pietate
fuisse
imbutum:
prompta
enim
erat
exceptio,
cur
non
elegisset
Christus,
quem
inter
apostolos
adsciscere
volebat?
imo
cur
apostolum
creasset,
quem
noverat
adeo
scelestum
fore?
Sic
ergo
fieri
oportuisse
admonet,
quia
praedictum
fuerat,
vel
saltem
nihil
novum
accidere,
quia
idem
expertus
fuerit
David.
Quidam
enim
vaticinium
citari
existimant,
quod
proprie
in
Christum
competat.
Aliis
videtur
esse
simplex
comparatio
:
quod
sicuti
David
ab
hoste
domestico
indigne
proditus
|