|
6:309
DE
LIBERO
ARBITRIO.
Deo
aut
hominem
creatum,
aut
nuptias
institutas,
aut
legem
prodiisse
negamus.
Verum
alia
quoque
addebant
Manichaei.
Cadit
itaque
tota
eius
ratiocinatio.
Vides,
inquit,
capita
blasphemiarum
Pelagii,
in
quibus
non
est,
quod
liberum
arbitrium
asserat.
Si
valet
haec
ratio,
cur
non
similiter
et
illa
valeat?
Vides
capita
blasphemiarum
Manichaei,
in
quibus
nullum
est,
cuius
nos
insimulet
Pighius.
Non
enim
potest.
Sequitur
ergo,
improbum
et
futilem
esse
calumniatorem,
qui
nos
eius
haeretici
discipulos
esse
criminetur,
cum
quo
nihil
prorsus
habemus
simile.
Haec
non
in
alium
finem
dicta
sint,
nisi
ut
appareat,
Pighium,
dum
levibus
magis
argutiis,
quam
veris
probationibus
insistit,
suo
ipsius
indicio,*)
instar
soricis,
ut
aiunt,
perire.
Nunc
ad
firmam
responsionem
venio.
Ut
hic
breviter
comprehensa
sit
summa
errorum
Pelagii,
disertis
tamen
verbis
explicatam
esse
nego.
Eius
rei
fidem
nemo
facere
melius
poterit,
quam
Augustinus
ipse,
qui
alibi2)
duodecim
capita
recitat,
quae
sfb
iis
sibi
concedi
postulat,
qui
a
pelagianismo
purgare
se
vellent:
quae
plus
continent,
quam
hic
exprimatur.
Deinde,
nihil
hic
de
perfectione
iustitiae,
ad
quam
hominem
pervenire
posse
fingebant,
ut
esset
in
hac
vita
ἀναμάρτητος.
Nihil
de
gratia
subsequente,
nihil
de
perpetua
eius
ad
singulos
actus
continuatione,
nihil
denique
de
electione
gratuita
[pag.
107]
fidelium,
et
impiorum
ad
mortem
praedestinatione:
quae
fuisse
inter
eos
maxima
controversiae
capita
notum
est.
Quis
ergo
non
videt,
nimis
pueriliter
Pighium
ineptire?
Verum
magis
urget
alter
locus,
ex
primo
libro
de
Gratia
Christi
et
originali
peccato:
ubi
nullam
fore
quaestionem
asserit,
si
Pelagius,
quemadmodum
posse
nostrum
a
Deo
confitetur,
ita
velle
etiam
et
agere
simul
adderet:
hoc
est,
non
solum
possibilitatem
in
homine,
etiam
si
nec
velit,
nec
agat
bene,
sed
ipsam
quoque
voluntatem
et
actionem,
id
est,
ut
bene
velimus
et
bene
agamus,
quiae
non
sunt
in
homine,
nisi
quando
vult
et
bene
agit,
divinitus
adiuvari
agnosceret:
ut
sine
illo
adiutorio
nihil
bene
velimus,
nec
agamus,
eamque
esse
gratiam
Christi,
per
quam
nos
sua,
non
nostra,
iustitia
iustos
facit:
ut
ea
sit
vera
nostra
iustitia,
quae
nobis
ab
illo
est.
Haec
enim
sunt
Augustini
verba,
non
ut
a
Pighio
referuntur.
Hic
mihi
vehementer
scilicet
sudandum
est,
ut
hunc
nodum
expediam.
Sed
iam
facillimam
rationem
inveni.
Fateor
enim
verum
esse
quod
dicit
Augustinus:
ac
si
de
tribus
istis
inter
nos
bona
fide
conveniat,
non
modo
certamen
omittere
paratus
sum,
sed
nego
ullum
esse.
Possibilitatem
adiuvari
Dei
gratia,
fatebatur
Pelagius:
|