47:309  309  CAPUT  XIII.  310  et  domine:  et  lene  dicitis,  sum  etenim.  14  Proinde  si  ego,  qui  dominus  sum  et  magister,  lavi  pedes  vestros:  vos  etiam  debetis  alii  aliorum  lavare  pedes*  15.  Exemplum  enim  dedi  vobis,  ut,  quemadmodum  ego  feci  vobis,  ita  faciatis  et  vos.  16.  Amen,  amen  dico  vobis,  non  est  servus  maior  domino  suo,  neque  apostolus  maior  eo,  qui  ipsum  mittit.  17.  Si  haec  noveritis,  beati  estis,  si  feceritis  ea.  12.  Postquam  ergo,  etc.  Nunc  tandem  quo  consilio  laverit  Christus  discipulis  pedes  exponit.  Nam  quod  inseruit  de  spirituali  lotione,  quasi  digressio  fuit  a  proposito.  Nisi  mora  a  Petro  iniecta  esset,  Christus  de  illa  re  verbum  facturus  non  erat.  Nunc  ergo  facti  sui  rationem  aperit:  nempe  se,  qui  magister  est  omnium  et  dominus,  exemplum  tradidisse  quod  sequantur  pii  omnes,  ne  quis  ad  officium  quantumvis  abiectum  et  vile  fratribus  suis  et  aequalibus  praestandum  descendere  gravetur.  Nam  hinc  caritatis  neglectus,  quod  se  quisque  pluris  faciens  quam  par  sit  reliquos  fere  omnes  despicit.  Nec  simpliciter  modestiam  docere  voluit,  sed  simul  praescribere  hunc  caritatis  regulam,  ut  alii  vicissim  aliis  serviant.  Nulla  enim  est  caritas  ubi  non  est  voluntaria  in  iuvando  proximo  servitus.  Scitis  quid  fecerim.  Videmus  Christum  sic  ad  exiguum  tempus  celasse  discipulos,  ut  probata  eorum  obedientia  tempestive  illis  patefecerit,  quod  prius  oportuerat  ipsos  nescire.  Nec  vero  iam  exspectat  dum  interrogent,  sed  ultro  praevenit.  Idem  et  nobis  usu  veniet,  si  modo  passi  fuerimus  etiam  per  ignotas  vias  nos  ipsius  manu  regi.  14.  Si  ego  qui  dominus  sum.  Argumentum  a  maiori  ad  minus.  Impedit  superbia  ne  ea,  quae  inter  nos  vigere  debebat,  colatur  aequalitas.  Christus  vero,  qui  longe  super  omnes  eminet,  se  demittit  ut  pudorem  superbis  incutiat,  qui  ordinis  sui  et  gradus  obliti  a  fraterna  communicatione  sese  eximunt.  Quem  enim  se  putat  mortalis  homo,  si  fratrum  onera  ferre,  si  se  accommodare  aliorum  moribus,  si  denique  suscipere  officia  recusat,  quibus  continetur  ecclesiae  unitas?  Summa  est,  nimium  sibi  hominem  arrogare,  qui  non  cogitat  ea  lege  se  inter-  infirmos  fratres  versari,  ut  officiis  etiam  in  speciem  sordidis  benigne  et  comiter  se  subiiciat.  Notandum  est  etiam,  quod  Christus  se  exemplum  dedisse  admonet.  Neque  enim  omnia  eius  facta  promiscue  ad  imitationem  trahi  convenit.  Papistae  se  Christi  exemplo  quadragesimale  ieiunium  servare  iactant.  Atqui  videndum  imprimis  erat,  an  exemplum  prodere  voluerit,  ad  cuius  normam  se  discipuli  formarent.  Nihil  vero  legitur  tale.  Quare  non  minus  perversa  est  aemulatio,  quam  si  in  coelum  volare  tentarent.  Adde  quod  ubi  Christum  sequi  decebat,  simiae  fuerunt  magis  quam  imitatores.  Quotannis  theatricam  pedum  lotionem  instituunt:  ita  inani