|
25:309
309
REDITUS
AD
HISTORIAM.
310
NUMER.
CAP.
XXVII.
1.
Accesserunt
autem
filiae
Salphaad
filii
Hepher,
filii
Galaad,
filii
Machir,
filii
Manasse
de
familiis
Manasse,
filii
Ioseph:
haec
vero
sunt
nomina
filiarum
eius,
Malhah,
Noah,
Hoglah,
et
Milchah,
et
Thirsah.
2.
Hae
steterunt
coram
Mose
et
coram
Eleazar
sacerdote,
et
coram
principibus
atque
universa
congregatione
ad
ostium
tabernaculi
conventionis,
dicendo:
3.
Tater
noster
mortuus
est
in
deserto,
qui
tamen
non
fuit
in
congregatione
quae
congregata
fuit
adversus
Iehovam,
in
congregatione
Core
:
quia
in
peccato
mortuus
est,
et
filii
non
fuerunt
ei.
4.
Quare
tolletur
nomen
pafrris
nostri
de
medio
familiae
suae,
propterea
quod
non
sit
ei
filius?
da
nobis
haereditatem
inter
fratres
patris
nostri,
5.
Retulit
autem
Moses
causam
earum
coram
Iehova.
6.
Et
respondit
Iehova
ad
Mosen,
dicendo:
7.
Rectum
filiae
Salphaad
loquuntur:
dando
dabis
eis
possessionem
haereditatis
in
medio
fratrum
patris
sui,
et
transferes
haereditatem
patris
earum
ad
eas.
8.
Ad
filios
autem
Israel
loqueris,
dicendo:
Quum
quis
mortuus
fuerit,
et
filius
non
fuerit
illi,
tum
transferetis
haereditatem
eius
ad
filiam
ipsius.
9.
Quod
si
non
fuerit
ei
filia,
tunc
dabitis
haereditatem
eius
fratribus
ipsius.
10.
Si
vero
non
fuerint
ei
fratres,
tunc
dabitis
haereditatem
eius
fratribus
patris
ipsius,
ll.
Quod
si
non
fuerint
fratres
patri
ipsius,
tunc
dabitis
haereditatem
eius
propinquiori
illi
de
familia
ipsius^
haereditatemque
accipiet
Ulam:
erit
autem
istud
filiis
Israel
in
statutum
iudicii
quemadmodum
praecepit
Iehova
Mosi.
1.
Accesserunt
autem.
Inseritur
historia
de
filiabus
Salphaad
ex
progenie
Machir,
quae
postularunt
admitti
in
partem
haereditatis
:
quia
nullus
erat
masculus
successor
patri
earum.
Poterat
autem
ambigua
videri
definitio
huius
causae,
nisi
Dei
responso
sublata
dubitatio
esset.
Nam
quum
in
lege
nullum
detur
feminis
nomen,
non
debuit
in
terrae
portione
earum
haberi
ratio.
Et
certe
hoc
ius
commune
praescripsit
Deus:
sed
nunc
specialis
ponitur
exceptio,
quoties
domus
una
carebit
haeredibus
masculis,
ne
eius
memoria
intercidat,
ut
feminae
succedant.
Scio
id
posse
agitari,
quia
rationes
occurrunt
in
utramque
partem:
verum
nobis
sufficiat
quod
Deus
interposuit
decretum.
Etsi
autem
de
privata
sua
utilitate
coram
Mose
litigant,
disceptatio
tamen
ex
bono
principio
manavit:
quia
de
successione
non
adeo
sollicitae
fuissent,
nisi
perinde
apud
eas
valuisset
Dei
promissio
ac
si
iam
in
possessionem
mitti
postularent.
Nondum
ingressi
erant
terram,
nec
hostes
profligaverant:
fretae
tamen
testimonio
Mosis,
ius
suum
non
secus
persequuntur
ac
si
eo
ipso
die
tranquilla
esset
perceptio.
Idque
ad
totius
populi
confirmationem
valuit,
dum
Moses
consuluit
Deum
tanquam
de
re
seria,
et
ex
oraculo
|