|
6:308
Colligit
postea
et
alias
sententias:
quibus
multum
[pag.
105]
immorari
minime
opus
erit:
quod
quum
apertissime
nobiscum
faciant,
in
diluendis
quas
Pighius
assuit
calumniis,
non
multum
erit
negotii.
Dum
ad
locum
illum
a
Pelagio
obiectum
respondet,
si
volueritis
et
audieritis:
se
nihil
contradicere
scribit,
si
a
Domino
praeparari
fateretur
illam
voluntatem.
Vides,
inquit,
non
eum
damnare
in
Pelagianis,
quod
arbitrii
libertatem
assererent,
sed
quod
illi
tribuebant,
sine
gratia
mereri
gratiam.
Imo
hoc
damnat,
quod
vel
guttam
unam
boni
homini
arrogarent.
Respondeant,
inquit,])
mihi
novi
haeretici,
quid
boni
sit
in
hominibus
nomini
christiano
inimicis.
Non
solum
enim
non
habent
meritum,
sed
habent
pessimum
meritum.
Oramus
pro
ipsis.
Quid
ergo
petimus,
nisi
ut
fiant
ex
nolentibus
volentes,
ex
repugnantibus
consentientes,
ex
oppugnantibus
amantes?
A
quo
autem,
nisi
ab
eo,
de
quo
scriptum
est:
A
Domino
praeparatur
voluntas?
Vides
nunc,
quid
Augustino
significet,
praeparari
voluntatem:
nempe
ex
mala
et
perversa
in
bonam
converti.
Quomodo
enim,
inquit,
hominis
bonum
propositum,
nisi
miserante
prius
Domino?
quum
ea
sit
bona
voluntas,
quae
praeparatur
a
Domino.
Melius
adhuc
et
expressius
libro
eiusdem
operis
primo:
Oramus
pro
impiis,
ut
eorum
mala
voluntas
in
bonam
mutetur.
Et
occulta
Dei
gratia
subito
multi
trahuntur
ad
Christum.
Hoc
qui
improbant,
non
mihi,
sed
Christo
reluctantur,
qui
clamat:
Nemo
potest
venire
ad
me,
nisi
pater
meus
traxerit
eum
(Ioann,
h,
44).
Non
enim,
ait,
duxerit,
ut
illic
aliquo
modo
intelligamus,
praecedere
voluntatem.
Quis
trahitur,
si
iam
volebat?
Et
tamen
nemo
venit,
nisi
velit.
Trahitur
ergo
miris
modis
ut
velit,
ab
illo
qui
novit
intus
in
ipsis
hominum
cordibus
operari;
non
ut
homines,
quod
fieri
non
potest,
nolentes
credant,
sed
ut
volentes
ex
nolentibus
fiant.
Videsne,
homines
non
posse
velle
nisi
malum,
donec
mirifica
conversione,
eorum
voluntas
ex
mala
in
bonam
mutetur?
Quid
ergo
extenuando
proficit
[pag.
106]
Pighius,
ut
partem
ex
toto
faciat?
Atqui
accuratius
in
fine
libri
primi
explicat,
quid
tam
in
Manichaeo,
quam
in
Pelagio,
damnent
orthodoxi:
nempe
quod
ille
diceret,
a
bono
Deo,
nec
creatos
fuisse
homines,
nec
institutas
nuptias,
nec
legem
a
Mose
datam;
hic
quod
adversaretur
gratiae
Dei,
ac
non
gratis
eam,
sed
secundum
merita
nostra
dari;
hominem,
libero
arbitrio
bene
utendo,
mereri
gratiam;
parvulos
sic
esse
salvos,
ut
a
Christo
non
salventur.
Si
haec
accurata
est
dogmatum
enarratio,
quo
igitur
colore
Manichaei
discipulos
nos
antea
fecit
Pighius?
Neque
enim
a
1)
Ibidem,
hoc
est,
lib.
4.
contra
duas
epist.
Pelag.
|